Terwijl we naar het casino liepen, zei hij ineens: 'James, je moet me iets beloven'

James streept met zijn goede vriend die ziek is zijn bucketlist af, al ziet hij de activiteiten eigenlijk niet zo zitten.

Een dag voordat ik hoorde dat mijn goede vriend ziek was, kocht ik een XXXL-pak vaatwastabletten. Honderdachtentachtig stuks. Zo'n pak dat je koopt als je denkt dat je nog minstens honderdachtentachtig keer gaat ontbijten. De kans dat hij overlijdt voordat mijn tabletten op zijn, is enorm. Echt absurd groot. Die kans is XXXXXXXXL. Ze zouden het eigenlijk op de verpakking moeten zetten: Let op: mogelijk overlijdt uw goede vriend voordat u tablet nummer 38 gebruikt. 

Een paar dagen later kreeg ik een mail van hem. Onderwerpregel: 'Wat ik nog wil voordat ik ga.' Er zat een powerpointpresentatie aan vast. Mijn goede vriend had van zijn bucketlist een powerpoint gemaakt. Met tranen in mijn ogen keek ik naar de tentoongestelde knulligheid. Naar de bulletpoints en ingevoegde stockfoto's. Op een van de laatste dia's stond een foto van mij, wazig ingezoomd, met eronder: 'Mijn bucketlist-copiloot.' Ik had natuurlijk helemaal geen zin om te paardrijden in Schotland. Ik had geen zin om naar U2 in Las Vegas te gaan. En ik had al helemaal geen zin om te parachutespringen boven Texel. Maar hoe vertel je dat aan iemand die stervende is? 

Dus ik ging paardrijden in Schotland. Omdat mijn goede vriend zo had genoten van The Lord Of The Rings. Als ridders hobbelden we over bergflanken en door ondiepe rivieren. Ik in een te strakke regenbroek op een paard dat duidelijk geen zin had in mij. Hij met een glimlach van oor tot oor. Hij lachte zo hard, zo ongeremd, dat ik oprecht even dacht: straks trilt die tumor door het paardrijden z'n schedel uit en komt-ie via zijn mond naar buiten gegaloppeerd. 

In Las Vegas stonden we vooraan bij U2. We stonden zó dicht bij de band dat we de aftershave van Bono konden ruiken. Iets tussen leer en zweet, met een ondertoon van wereldvrede. Hij zong liedjes over bloederige zondagen, verlangen en over een plek waar de straten geen namen hebben. Mijn goede vriend werd tijdens de show minimaal drie keer herboren. Bij elk refrein ging er een ander licht in hem aan. 

Na afloop liepen we richting een casino. 'James, je moet me iets beloven,' zei hij ineens, terwijl hij stilstond onder een knipperend bord van een all-you-can-eatbuffet. 'Ik wil dat je voor altijd zo blijft leven. Alsof je goede vriend stervende is.' Ik wilde iets terugzeggen. Iets in de trant van: maar we zijn eigenlijk ook allemaal stervende. Het kan zo afgelopen zijn. Ik kan hier op straat neergeschoten worden door een doorgedraaide Amerikaan in een U2-shirt. Dat ik zo veel vaatwastabletten koop, is pure zelfoverschatting. Het is hoop in de vorm van hygiëne. Maar dit was niet mijn moment. Dus ik knikte. En ik beloofde het hem.

Morgen gaan we parachutespringen. Ik heb hoogtevrees en vliegangst, en ik vertrouw mensen niet, maar ik hou van hem. We gaan samen de lucht in, zodat hij met een glimlach de grond in kan. En hij heeft gelijk. We zijn allemaal stervende. Alleen hij wat harder dan ik. Dus ik spring. Liever in de lucht met een vriend dan veilig op aarde zonder.

Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!