Blijkbaar is consistentie geen skill, het is een fulltimebaan

Yes! Deze zomer gaan we weer Expeditie Robinson opnemen. Ik heb me daar dus weer een retezin in. Eén ding zit me alleen dwars. Ik heb tegen mezelf gezegd: 'Ed, je moet in vorm zijn. Het kan niet zo zijn dat je een spel uitlegt en al buiten adem bent door het uitspreken van vijftien zinnen.' Dus, hup naar de gym zou je zeggen. Maar nee. Ik woon blijkbaar met een heel panel in mijn hoofd.

Voordat ik naar de gym ga, heb ik een debat met al mijn stemmen. Je hebt die ene guy, laten we hem Fitboy Ed noemen, die zegt: 'Luister, we gaan sporten. Gewoon gaan. Schoenen aan, hup.' Klinkt goed. Ik voel hem. Ik bén hem... voor ongeveer zeven minuten. En dan komt er ineens een andere stem binnenwandelen, alsof hij net een KFC-franchise heeft overgenomen in mijn hersenen: 'Ja maar... we hebben ook een lange dag gehad, hè. Rust is ook belangrijk. Selfcare, king. En trouwens, één familiebucket kan echt geen kwaad.' Selfcare. Dat is hoe die gast het verkoopt. Alsof ik mezelf aan het verzorgen ben door kip te eten die zo gefrituurd is dat hij juridisch gezien niet eens meer kip mag heten. Het ergste is: die stem wint. Altijd! En ik haat hem! Ik zit daar dan, met die emmer die eigenlijk voor een gezin van vier bedoeld is, in m'n eentje op de bank. En ergens diep van binnen hoor ik Fitboy Ed nog fluisteren: 'Bro... wat doe je?' Maar die stem klinkt dan alsof hij belt vanuit een tunnel. 'Sorry... wat? Ik hoor je niet...' Geen bereik. Weg.

Lees ook: Ik kom uit het land van 'omdat ik het zeg', zij komt uit het koninkrijk van 'wat voel je daarbij?'

Mijn vrouw Maud kan dit prachtig uitleggen. Die zegt: 'Ja, je hebt verschillende delen in jezelf. Ga met ze zitten en luister naar ze.' Ik probeer dat ook, maar het is net een vve-vergadering met een voorzitter die in het dagelijks leven CEO is bij de Burger King. En ik snap het ook niet, hè. Want rationeel weet ik alles. Ik weet wat gezond is. Ik weet wat discipline is. Ik weet dat als ik één week niet ga sporten mijn lidmaatschap niet automatisch wordt ingetrokken door de fitnesspolitie. Maar zo voelt het wel. Eén week niet gegaan? 'Nu ben je officieel iemand die niet sport. Gefeliciteerd. Je bent een bankzitter. Blijf maar thuis.' En dus blijf ik thuis. Want blijkbaar is mijn ego zo fragiel dat ik liever niet ga dan dat ik moet erkennen dat ik heb gefaald. Vet raar toch?

En het bizarre is: die stem die me tegenhoudt, voelt altijd overtuigender. Fitboy Ed klinkt altijd als een drill sergeant on steroids. 'GA NU! KOM OP!' Ja gast, rustig. Als het zo moet, hoeft het voor mij niet. Ik luister niet naar iemand die zo tegen me schreeuwt. Dus wat doe ik? Ik ga voor de guy die zachtjes zegt: 'Het komt wel goed... morgen beginnen we opnieuw.' Morgen. Die gast is mijn grootste dealer. Hij verkoopt hoop alsof het gratis is. 'Morgen ga je sporten. Morgen eet je gezond. Morgen word je een nieuwe man.' Morgen bestaat niet. Morgen is een scam. En toch trap ik er elke keer weer in. Ik denk dat dat het is. Het is niet dat ik niet weet wat ik moet doen. Ik weet het perfect. Ik heb het honderd keer gedaan. Ik heb weken gehad dat ik die guy wás. Die naar de gym ging, die gezond at, die dacht: kijk mij m'n leven op orde hebben. Maar blijkbaar is consistentie geen skill, het is een fulltimebaan. Ik werk parttime en soms zelfs thuis. En je weet wat je dan doet... Geen moer!

Misschien is het zoals Maud zegt en gaat het er niet om dat je die andere stem moet uitschakelen. Misschien moet je accepteren dat hij er is. Dat hij altijd daar gaat zitten, met z'n vettige worstenvingers, te fluisteren dat extra kaas en bacon geen kwaad kan. Maar misschien moet je die andere stem niet groter maken door te schreeuwen. Misschien moet die gewoon vaker op komen dagen. Rustig. Zonder drama. Gewoon: schoenen aan. Naar buiten. Niet discussiëren. Tja, niet discussiëren. We zullen zien of ik in het najaar in de brandende zon spellen sta uit te leggen in een slimfit blouse of dat ik een hoodie draag. Ik ga nu eerst een zak Lay's Max Roasted Onion & Sour Cream openscheuren. Maar dat is echt de laatste. Beloofd.