Ik heb blijkbaar nu eenmaal niet zo'n huidhonger

Afscheid nemen bestaat niet. Nou Marco, ondanks dat ik jouw teksten er nu wel weer in mag gooien, is dat natuurlijk onzin.

Afscheid nemen bestaat wel degelijk. Helaas. Want ik ben er zo slecht in. En dan heb ik het niet over het zware afscheid na een sterfgeval of het gedag zeggen voordat je een jaar gaat backpacken, want, duh, daar is iedereen slecht in. Ik bedoel alle weggaan-momenten. Ik snapte er vroeger al geen reet van. Dat je dan na een avond stappen al je 78 beste vrienden wéér moest huggen, terwijl je voor je gevoel net binnen was en de halve kroeg al had gehugd. En dan waren dit nog je 78 beste vrienden, dus vertrouwd. Maar het allerergst vond ik het weggaan op van die net-niet-feestjes. Met mensen die je net had ontmoet, of vaag kende. En waar je dan maar loze kreten tegen riep als: ‘Ja, we moeten echt eens een drankje doen, gezellig! Ik bel je wel.’ Ook al had ik diegenes nummer niet. En hoe zeg je zo’n halve vreemde dan gedag hè? Hug? (Hou eens op met dat woord, Bettina.) Drie zoenen? Stevige hand? Altijd een lastig iets. Ik wil helemaal niet die ellendige coronaperiode positief draaien, maar op het gebied van begroeting was het wel een feest natuurlijk. Tenminste wel voor mij. Op een kilometer afstand zwaaien, terwijl je de ruimte uitloopt, dat idee. Heb nu eenmaal niet zo’n huidhonger naar vreemden blijkbaar. Dus... tegenwoordig ben ik enorm van de Houdini. Nou, al jaren eigenlijk. Ik doe niet anders meer. En dan niet de versie met het vastgebonden zitten met kettingen, in een kist onder water en dan wonderbaarlijk tevoorschijn komen, nee, ik ben dan meer die kist. Die verdwijnt. Met het risico dat je me nu een fossiel vindt, omdat je het allang kent, leg ik het even uit: ik ben op een feestje, of in wat voor groot gezelschap dan ook. De avond loopt op z’n einde. Ik pak zachtjes mijn spullen en wurm me tussen het gezelschap door stiekem naar buiten. En als ik dan op mijn weg naar buiten nog een bekende tegenkom zeg ik misschien wel dat ik naar het toilet ga, wat dan niet zo is natuurlijk. En dan maak ik mezelf wijs dat ik geen aso ben, door heel vaak in m’n hoofd te herhalen dat ik de mensen die ik ken nog wel even een appje stuur waarin ik dan iets zeg als: ‘Ik heb je nog gezocht, maar niet gevonden. Ik moest helaas weg. Bedankt voor het geweldige feest. Zie je snel weer. Liefs en xxxx en zo.’ Potverdorie, dat is me toch relaxed joh. Het gewoon allemaal ontlopen. En zeg nou zelf, als iemand op jouw feest zo’n Houdini doet en je daarna nog even een lief appje stuurt, kan je toch helemaal niet boos worden op diegene? Nee toch..? Zeg maar nee, dan voel ik me niet zo slecht. Dus ook nu neem ik geen afscheid, maar doe ik de Houdini. Je ziet m’n app wel verschijnen.