Anna Karolina vraagt de mannen: is een scheet op de eerste date een teken van liefde?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (2026), duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: is een scheet op de eerste date een teken van liefde?

‘Hoe ging je date?’

Jonas kijkt me aan en neemt een slok van zijn bier. Zijn ogen staan wantrouwend. 

‘Prima, maar wordt niks,’ antwoord ik afwezig.

‘Oh, en je had er zo’n zin in. Hoe lang is het geleden ook alweer?’

Ik kijk hem bits aan.

‘Rustig maar. Vertel, ga met de billen bloot jongedame,’ zegt hij met een intonatie van een grote broer die me wil beschermen.

Ik zucht diep.

‘Wat is er toch met die kerels tegenwoordig en hun behoefte om vooral niet zachtaardig, respectvol en vooral enigszins ontwikkeld te doen? Het is niet de eerste die zonder schaamte een boer of scheet laat in mijn bijzijn,’ antwoord ik en trek een vies gezicht.

‘Nee, serieus?’ vraagt Jonas duidelijk geamuseerd, neemt een slok bier en slaat met zijn vuist op zijn borst.

‘Ik zeg je, ik zat gewoon naast hem op de bank en ineens, echt een harde wind, en hij deed alsof zijn neus bloedde.’

Anton trekt een wenkbrauw op.

‘Hey, we zijn allemaal mensen he. En mensen laten scheten en boeren,’ zegt hij kalm en lijkt totaal niet geïnteresseerd in het onderwerp.

‘Ja, he he, maar niet in het begin, toch? Ik bedoel, ik weet ook wel dat het normaal is en dat we het allemaal doen, maar je gaat toch niet ongegeneerd ruften op een date? We kennen elkaar maar net! Daar heb ik dan een kleine uur aan voorbereidingen aan besteed. Ik heb zelfs opgezocht wat ik het beste wel of niet kon eten voordat ik naar zijn huis ging om zo min mogelijk gasvorming te produceren.’

‘Ha ha, jij bent niet goed! Vrouwen zijn echt rare wezens, man. Die hang naar perfectie kan je toch niet lang volhouden. Doodvermoeiend,’ zegt Jonas. ‘Misschien ben je gewoon een beetje jaloers op onze vrijheid?’

Hij irriteert me met zijn bravoure. 

‘Dus jij wil me vertellen dat al die baddies waar jij het mee doet net zo aantrekkelijk voor je zouden zijn als ze scheten en boeren zouden laten?’ vraag ik provocerend.

‘Vrouwen zijn nu eenmaal anders. Verfijnder. Sommige dingen worden gewoonweg gedoogd. Dat zul jij nooit begrijpen. Het is een mannending,’ zegt hij en kijkt naar de deur waar drie lachende nietsvermoedende knappe dames binnenlopen.

Nu ben ik het die niet kan ophouden met lachen. 

‘Verfijnder, my ass. Wat je zegt klopt. Iedereen laat boeren en scheten, maar sommigen hebben nu eenmaal respect voor de ander. O, en wist je dat ieder mens altijd zes kilogram stront in zich meedraagt.’

Jonas kijkt met een verwrongen gezicht naar mij. 

‘Nee, sommigen houden de ander gewoon voor de gek en doen alsof,’ zegt Anton ineens bits en ik heb zo het vermoeden dat het single leven hem niet in de koude kleren is gaan zitten.

‘Wat is er met jou gast?’ vraagt Jonas.

Anton schudt zijn hoofd en loopt weg richting het toilet.

‘Ola.’

Chris komt zoals wel vaker iets later binnen. 

‘Hey, sorry, moest nog even wat doen thuis. Waar hebben we het over?’ vraagt hij met zijn onschuldige blik.

‘Iets heel obsceens,’ zegt Jonas gekscherend en laat nu wel een luide boer na het nemen van een flinke slok bier.

‘Doe effe normaal man, geen manieren jij,’ zegt Chris, zonder te weten dat hij binnen één tel de vinger op de zere plek heeft gelegd. 

‘Manieren! Dat is het. Jullie prinsjes denken dat het stoer is om lekker de maling te hebben aan anderen. Of in dit precieze geval, aan de andere sekse. Want ik snap best dat jullie het onderling prima vinden om elkaars darmlucht in te ademen, maar wij vrouwen willen toch echt andere koek. Believe me,’ zeg ik iets te belerend voor mijn doen.

‘What you see is what you get, baby. Mannen zijn nu eenmaal holbewoners en laten zich graag horen. Juist die ongemakkelijke manieren waar jij het over hebt werken ons op de zenuwen. Je hebt geen idee hoe kut het voelt om lucht binnen te houden. Trouwens, misschien voelde hij zich wel lekker vertrouwd met je,’ zegt Anton en haalt zijn schouders op.

‘Dus het is eigenlijk een compliment, al die scheten en boeren? Oké dan,’ zeg ik hoofdschuddend en vervolg; 

'Weet je wat er zo storend aan is, dat wij onszelf dus wel al die ellende aandoen. Urenlang scheten inhouden en klein, schattig boeren in onze vuisten om maar geen slechte indruk te maken. We maken ons mooi, douchen voordat we naar een date gaan, kleden ons net even wat mooier aan dan anders en doen moeite. Ja , dat is het, wij doen moeite, om een fantasie hoog te houden die jullie niet eens waarderen.’

‘Ik wel. Ik waardeer het wel. Hallo, ik doe dat soort dingen niet,’ zegt Chris.

‘Weet je wat het probleem is; jullie geloven in sprookjes en wij in de realiteit,’ zegt Jonas kil. 

Ineens snap ik waarom hij zo makkelijk van de een naar de ander hopt en zich nergens en aan niemand hecht. Hij heeft ervoor gekozen niet te geloven in dat sprookje dat ons vanaf onze kindertijd voorgeschoteld is. 

Maar wat blijft er dan over? Een lichaam dat nu eenmaal schijt en boeren laat? Is dat ons voorland?

Het hoort er gewoonweg bij. Iedereen moet zo nu en dan een scheetje laten of een boer. En niets is eigenlijk intiemer als je eenmaal in een relatie zit dan juist dat te durven doen in het bijzijn van je partner wetende dat hij of zij nog steeds van je zal houden en je zal begeren.

Maar er bestaat zoiets als romantiek en verleiding, tenminste, dat mag ik hopen. En het is nu al vaker dan niet voorgekomen dat een man aan het begin van het gehele datingproces het de normaalste zaak van de wereld vond om zich te laten horen, uit welke uitgang dan ook. 

Geen idee wanneer het onderdeel is geworden van de paringsdans, maar geef mij maar slechte dansmoves dan slecht riekende trompetgeschal. 

Ik moet nog een vrouw tegenkomen die met glinsterende ogen kijkt naar haar eventuele prins op het witte paard op het moment dat hij ongegeneerd een boer of scheet laat. 

Geloof me; ik kan aan niks anders meer denken dan aan die vieze scheet de rest van de avond. Geen haar op mijn hoofd die er dan nog aan denkt om je oraal te bevredigen in angst dat zo’n luchtbom recht in mijn gezicht zal belanden. 

Manieren en respect tonen is van alle tijden en niet gebonden aan een periode waarin we elkaar nog het hof maakten. 

Het zal wellicht ergens verband houden met het overvloedige aanbod waardoor iedereen wat minder erom geeft hoe hij of zij overkomt op de ander. Als je ergens problemen mee hebt dan zijn er tientallen anderen die een nummertje getrokken hebben. Het feit dat ze niet verlegen om aandacht zitten geeft ze wellicht een vrijbrief om vooral hun pure zelf te zijn. Zonder schroom. Take it or leave it lijkt hun credo. 

Niet lullig bedoeld, maar het gaat me gewoonweg aan het hart. En ja, ik laat ook wel boeren en scheetjes, klinkt mooier ook al zijn het vast en zeker flinke kanonnen, maar dat bespaar ik je het liefst een aantal jaren. Waarom? Omdat de wereld nu eenmaal soms een donkere plek is waar al zoveel narigheid zegeviert dat een beetje illusie hoop geeft voor schoonheid. 

Mijn naam is Anna Karolina Caban en ik geloof nog in sprookjes. Sue me♥