Bij mijn eerste musicalbaan verdiende ik 1200 euro bruto per maand

Wat het eerst in me opkomt wanneer ik aan m’n jeugd denk, zijn de liefde, de warmte, de chaos en dat alles kon.

We hadden het helemaal niet breed. M’n vader nam noodgedwongen het verlieslijdende transportbedrijf van zijn vader over en werkte, niet overdreven, zo’n honderd uur per week. Mijn moeder was altijd bij ons. Toen had ik het niet door, maar het was alle hens aan dek, financieel gezien dan. Maar waar mijn ouders vast menig nacht wakker hebben gelegen van de geldzorgen, of van een deurwaarder die de tv mee wilde nemen, waren wij kinderen zorgeloos en gelukkig.

Als we een zwembad in de tuin wilden, groef m’n vader een gat en legde er een oud zeil in. We mochten op sporten en hadden hobby’s om onze dromen te volgen. We reden heel Europa rond met oude caravans en campers en voelden ons de koning te rijk. En later, toen mijn ouders het door zeer hard werken beter kregen, veranderde er niks. Ja, misschien werd de enorme oude kast van een tv een iets mooiere, of werd de auto waar de oude caravan aan hing een iets nieuwere, maar het was nog steeds een chaotische beestenboel. Niet te netjes, niet te luxe: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. En ik geloof dat dit ‘van niets iets maken’ er daardoor zo bij mij ingebrand zit, dat het me positief heeft gevormd.

Ik heb gelukkig geen geldzorgen, ook nooit gehad. Zelfs niet toen ik bij mijn eerste musicalbaan net iets boven de 1200 bruto per maand verdiende en van het nog lagere nettobedrag alles moest doen die maand: huur betalen, vaste lasten, noem het allemaal maar op. Zonder gierig te moeten zijn, lukte het me nog om iedere maand een beetje te sparen. Ik denk dat dat kwam doordat ik A. geen tijd had om überhaupt geld uit te geven, maar B. ook omdat ik niet veel om dure kleding gaf en op vakantie net zo lief in een oude tent sliep. En misschien omdat ik dus al zo vroeg heb geleerd dat geluk niet in geld zit, maar in een oude caravan die pech kreeg, waardoor we op een parkeerplaats moesten slapen, wat een van mijn dierbaarste herinneringen is. Of in een zelfgemaakt zwembad in de tuin, met een gat in het zeil, waardoor je je voelde of je in een villa woonde.

En het is natuurlijk makkelijk praten dat geld niet belangrijk is als je geen geldzorgen hebt. Want ik weet heel goed dat financiële rust een luxe is. Dat niet bij elke boodschap naar je banksaldo te hoeven kijken een cadeau is. En daar ben ik oprecht dankbaar voor. Ik geloof ook dat het daarom juist als een verantwoordelijkheid voelt er niet achteloos mee om te gaan. En jongens, als ze me morgen een Hermès komen brengen, neem ik ’m heus wel aan hoor. Maar waarschijnlijk wel om hem de dag daarna in te ruilen voor een vakantie met m’n familie. Ach, anders had-ie toch meteen vol gezeten met een geplette banaan, halve koekjes en een lekkende lipgloss. 

Deze column staat in &C's nieuwste editie 'Zuinig is het nieuwe chic'