Als het Chantal in haar eentje niet lukt, gaat ze naar de psycholoog: 'Een stalker liet diepe sporen na'

Werk voor altijd in uitvoering.

Je hoeft tegenwoordig maar een beetje zoekende te zijn – naar jezelf, naar rust, of naar betere grenzen – en er staat iemand klaar met een coachtraject van twaalf sessies, inclusief bonusmodule en online community. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Er is een coach voor je slaap, je ademhaling, je hond, voor het opruimen van je kast én je verleden. 

Een vriendin vertelde me laatst dat ze iemand had ingeschakeld die haar 'op aligned wijze' hielp bij haar zzp-bestaan. Toen ze zei wat ze ervoor betaalde, dacht ik alleen maar: holy f*ck. Die inzichten had ik je ook wel kunnen geven. Gratis, mét een koffie en een Bossche bol erbij. En toch wil ik hier niet staan als de cynische tante op een verjaardag die zegt: 'Geldklopperij die coaches! Wat een onzin allemaal!' Ik vind het juist goed dat hulp zoeken uit de taboesfeer is. In de tijd van mijn ouders ging je pas in therapie als je 's nachts gillend op ons dorpsplein stond. Nu is het voor het gros van de mensen de normaalste zaak van de wereld. Gelukkig maar.

Zelf ben ik tien jaar geleden voor het eerst bij een psycholoog op de bank beland. Ik had een stalker en dat was uiteindelijk zo heftig dat ik hulp nodig had om ermee om te gaan. Het heeft destijds helaas diepe sporen nagelaten. Ik kreeg daar onder andere EMDR-therapieën voor. En dat hielp. Net zoals de gesprekken met haar, ook over andere zaken. Sindsdien ga ik terug als ik het nodig vind. Als het me niet in mijn eentje lukt. Ik ga niet vaak. En nooit 'zomaar'. Ik ga niet 'lekker een uurtje lullen bij de psycholoog'. Dat doe ik wel met een vriendin, of mijn moeder. Nee, bij de psycholoog vind ik het vaak doodvermoeiend. Je emoties komen altijd naar boven, en huilen lucht vaak op maar het maakt je soms ook doodmoe. Dus ik ga er niet heen als ik niet ergens mee in de knoop zit.

Maar soms moet het dus wel. Als ik merk dat ik in een patroon zit waar ik uit wil en dat me alleen niet lukt. Dat ik ineens op slot ga van iets. Dat ik geraakt word op een manier die nergens op slaat. Of als ik weer bepaalde, iets te overdreven gewoontes zie terugkomen. Ik stap bijvoorbeeld altijd pas uit een auto als ik de hele straat heb gecheckt. En als de chauffeur al wegrijdt voordat ik binnen ben, kan ik daar lichte paniek van krijgen. Geen drama naar buiten toe, maar vanbinnen voel ik het overal. Kleine triggers.

Laatst had ik er ook zo een. Marco zei iets over mijn ouders, dat zij ouder worden, en dat we er vaker naartoe moeten gaan. Dat raakte me. In mijn hoofd zijn zij er gewoon altijd. Zijn ze mijn ankers, mijn helden, mijn ongenaakbare sterke basis. Ik raakte overdreven geïrriteerd. 'Nou, je overdrijft nu hoor, want hoezó moeten we ineens daar vaker naartoe? Ze kunnen toch ook hier komen? Dat kunnen ze prima! Ze zijn niet kreupel, ze zijn nog fit genoeg, waarom twijfel je nu ineens aan ze?!' Totaal stekelige reactie van mij. Zoals altijd keek hij me alleen maar aan en zei rustig: 'Je moet hier éven iets mee doen... Je moet hier zelf volwassener in worden, niet altijd dat meisje blijven, de jongste van het gezin die denkt dat het leven altijd zo zal blijven. De rollen veranderen, en uiteindelijk draaien ze een keer om. Dat moet je accepteren. Het is namelijk ook mooi, en normaal, dat dit gebeurt.'

En ja, hij heeft gelijk. Dit is dus zo'n situatie waarbij ik denk: ja, dit moet ik met m'n psycholoog bespreken. Maar ik ga dus zeker niet voor elk wissewasje naar haar toe. Veel dingen (lees: eigenlijk alles) los ik zelf op. Mentaal ben je sowieso vaak veel sterker dan je denkt. Zelfreflectie en hulp vragen bij professionals is heel goed, maar je moet er ook weer niet in doorslaan. Kijk eerst hoe je je eigen coach kan zijn. 

Soms zit de allerbeste coach al in je eigen hoofd of gewoon al om je heen. Je partner, je vrienden, of bevriende collega's die je kennen, die het goed met je voorhebben, en die durven zeggen waar het op staat. Ik heb dat bijvoorbeeld met Claudia de Breij. Laatst wilde ik even pingpongen bij het tekstschrijven, en dan bel ik haar. Zij moest een tijd geleden iets weten over de musicalwereld, toen belde ze mij. Zo doe ik dat met sommige collega's. En dat is echt fijn. Gewoon een goed gesprek met iemand die jou ziet en even in jouw hoofd kan kruipen. Dáár haal ik vaak het meeste uit.

Dus ja: ik geloof in hulp. Maar ook in de kracht van je eigen verstand. Zelfverbetering is goed. Zelfkennis nog beter. En soms is het ook gewoon even goed zo. Perfect word je toch nooit. Er mag best wat ruis op zitten. Als jij elk moment dat het even minder gaat of een keuze moet maken denkt: ik moet eerst mijn coach bellen, dan is het misschien tijd om even goed naar jezelf te kijken. Of om een goede vriend of vriendin te bellen. Of je moeder. Of Claudia. Ze doet het al voor een stuk appeltaart.

Deze editorial komt uit &C's gloednieuwe septembernummer 'Effe kappen nou', dat helemaal in het teken staat van zelfverbetering in een wereld vol coaches. Vanaf woensdag 13 augustus vind je 'm in de winkel, maar hier bestel je 'm alvast:

Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!