Niemand verwart Karen met Saskia, maar vrouwen van kleur lijken hartstikke inwisselbaar

Sarah Janneh is er klaar mee: niet alle vrouwen van kleur lijken op elkaar. Punt.

Het gebeurt minstens twee keer per maand. Ik zit bijvoorbeeld lekker op het terras en word op mijn schoudertjes getikt: 'Sorry, mag ik je wat vragen? Jij zat toch in Last One Laughing?' 'Nee, dat ben ik niet, dat is een andere actrice, dat is Isabelle.' 'Nou, ik weet zeker dat jij het bent. Je zit me voor de gek te houden nu, jij bent toch die cabaretier?' Dit gesprek gaat door tot het moment dat ik zelf begin te twijfelen of ik echt niet in Last One Laughing zat. 

Het is om moe van te worden, want laten we heel eerlijk zijn: niemand verwart Karen met Saskia. En niemand noemt Daan per ongeluk Tim. Maar wij, wij zijn onderling hartstikke inwisselbaar. Het is kennelijk heel moeilijk om Isabelle en mij uit elkaar te houden en blijkbaar lijken alle vrouwen van kleur op elkaar. Het is fascinerend, want ik weet zeker dat Isabelle en ik helemaal niet op elkaar lijken. Het enige wat overeenkomt is ons karakteristieke teringhese stemgeluid dat klinkt alsof we er gisteren op de hockeyclub een hele slof Pall Mall doorheen hebben gejast. Verder is de meid drie koppen groter dan ik, hebben we een andere neus, andere lach, andere kledingstijl, komt zij uit Haarlem en ik uit Brabant. En ga ik nog liever in mijn houten jasje liggen dan dat ik ooit zou moeten stand-uppen voor uitverkochte zalen. Mij niet bellen. 

Maar voor iedereen die ons altijd aanspreekt, lijken deze verschillen niet te bestaan. Het lijkt alsof we in een collectieve blur verdwijnen, morphen, één gezicht, één naam. En als we dan voor de zoveelste keer moeten zeggen dat wij het niet zijn, zijn wij het die moeilijk doen. Niet de persoon die willekeurige namen koppelt aan gezichten zonder zich af te vragen of dat wel klopt. Maar ik ben niet Isabelle. En Isabelle is niet Sarah. Ik zat niet in n00b speelt n00b en Isabelle zat niet in Tropenjaren. Ik ben niet van het Pompoenlied en Isabelle heeft niet in een naaktpak voor De dokter Corrie Show over de Dam gefietst. Ja, dat heb ik gedaan. Ik moest mijn huur betalen, laat me met rust. 

Als Isabelle en ik alles zouden doen waarvoor we de hele tijd verward worden, hadden wij nu beiden een huis op Vliebiza kunnen kopen van al die dubbele diensten die we draaiden. Man, wat liepen wij dan binnen. Maar ik zal jullie een geheimpje vertellen: wij zijn individuen. We hebben allebei een eigen carrière, een eigen leven, een eigen bankrekening, een eigen lijf, een eigen stem en een eigen liefdesleven. En zo moeilijk is het niet, jongens. 

Volgens mij gaat het over een stukje interesse. In een ander. Iemand zien in al zijn volledigheid. Niet alleen maar de contouren. En gewoon een beetje meer je best doen. En een beetje meer je mondje houden als je niet zeker weet of iemand het is. Zullen we dat afspreken? Dan hoeven Isabelle en ik elkaar ook niet de hele tijd berichten te sturen om te zeggen dat het weer zover was. Dan kunnen we elkaar nu eens appen over leuke dingen. Zoals onze vakantieplannen.

Deze column staat te shinen in &C's gloednieuwe juninummer dat vanaf woensdag 21 mei in de winkels ligt, maar je bestelt 'm ook vast hier online:

Scoor hier &C's juninummer!