Denk je de perfecte ouder te zijn, heb je je kind onbewust een landbouwgifsmoothie gegeven

Niets geeft zoveel ouderlijke status als een peuter die nonchalant op een snoeptomaatje kauwt. Elke keer als wij ons tweejarig zoontje een kleine komkommer wisten te slijten, zagen we de goedkeurende knikjes van het consultatiebureau al voor ons. Want in een wereld vol chips en Peppa Pig-snoepjes is dat een prestatie van olympisch formaat.

De vaardigheden van een kind ontwikkelen zich namelijk in een buitengewoon onhandige volgorde. In plaats van te leren praten in begrijpelijke volzinnen of – ik noem maar wat geks – zelf naar de wc te gaan, leert de evolutie hem als eerste een biologisch onfeilbaar opsporingssysteem voor suiker aan. Het toetje dat verdekt staat opgesteld achter drie potten augurken: hij ziet het in één oogopslag. Het geluid van de chipszak die wij in de bijkeuken als een stel hongerige wasberen angstvallig stil proberen te openen: hij hoort het direct. Dus de als je een kind met zo'n klein komkommertje rond ziet lopen: knik de ouders even bewonderend toe. Ze hebben op dat moment de strijd tegen de Haribo-lobby gewonnen.

Althans, dat dachten we. Tot afgelopen maandag. De dag dat de snoepgroentebubbel knapte. Wat blijkt: die dingen zijn helemaal niet gezond – integendeel. Uit onderzoek van PAN-NL blijkt dat ze een 'cocktail van bestrijdingsmiddelen' bevatten. De helft van de snoepgroenten in de supermarkt zou niet voldoen aan de regels voor babyvoeding. Denk je de perfecte ouder te zijn, heb je je kind onbewust aan een landbouwgifsmoothie geholpen. Je kan het kind net zo goed meteen een pakje Lucky Strike geven.

Lees ook: 'Pragmatisch en empathisch,' noemde de arts het gebruiken van zijn eigen zaad

Een dag later brak online natuurlijk het meningencircus los. Want die snoepgroenten blijven wel ruim binnen de normen voor 'normale' mensen (blijkbaar hebben peuters een ander soort lever dan wij?), en wie zit er trouwens achter dat onderzoek? Thuis zaten we met de handen in het haar. Wie en wat moeten we nu geloven?

Mijn gedachten dwaalden af naar de jaren waarin ik me het schoonheidsideaal van Kate Moss liet opdringen – het type 'heroin chic', waarbij een kauwgombal al gold als een driegangenmenu. Dan dronk ik alleen mar groen sap, at ik weer geen koolhydraten of juist zoveel mogelijk magnesium. Het streven naar de 'perfecte' voeding voor je kind heeft eigenlijk best wat weg van een welvaartssekte. We laten ons een onhaalbaar ideaal aanpraten waar niemand aan kan voldoen, om ons vervolgens met een collectief schuldgevoel op elke nieuwe trend te storten.

Want dat is het échte probleem. Clichés als 'iedere ouder wil toch het beste voor zijn kind?' dringen ons een perfectie-neurose op die pas echt toxisch is. Het gif zit niet alleen in die tomaat, maar in onze drang om alles 100 procent foutloos te doen. Goed is goed genoeg, ook voor een kind dat liever zand eet dan biologische broccoli. Nu alleen dat pakje Lucky Strike nog even ergens verstoppen voor de kinderbescherming voor de deur staat.