Ik bevind me in standje geheelonthouding en het werkt

Ik ben dus helemaal nuchter. Ik zou willen dat ik een grapje maak, maar het is de realiteit sinds een maand. En ik weet dat ik al eens op dit punt ben geweest, maar deze keer is het met een doel. 

Mijn solo. Mijn eerste solo. Mijn Doechii-era. Want ergens las ik dat Doechii haar album maakte in complete soberheid. Geen drank, geen afleiding, pure focus. En ik dacht: als het werkt voor Doechii, dan moet ik het in ieder geval proberen. Dus hier zijn we. In standje geheelonthouding. Of nou ja, geheelonthouding... Als iemand me vraagt of ik behoefte heb aan een beetje fysieke aanraking, zeg ik natuurlijk geen nee. Ik ben niet gek. Geheelonthouding ja, maar wel op mijn eigen voorwaarden. 

En weet je? Het doet wat. Sinds ik dit doe, slaap ik beter. Mijn hoofd is helderder. Mijn lijf rustiger. Ik werk aan mijn solo met een hyperfocus waarvan ik niet wist dat ik 'm in me had. Geen mist van katerige hersenen. Geen guilt na een net iets te gezellige avond. Gewoon: ik, mijn tekst en een thermosfles gemberthee. Productiviteit is ineens geen vies woord meer. En creativiteit, die vaak zo hard schreeuwt om chaos, komt nu juist uit de stilte.

Dat is misschien wel het meest verrassende van alles. Dat ik mezelf niet hoef uit te putten of op de rand van een burn-out hoef te balanceren om iets echts te maken. Sterker nog, het lukt me beter zonder. Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en wodka lime. Het betekent ook dat ik om 7.00 uur in de ochtend bij een Morning Flowyogales lig. Dat ik me elke week laat cuppen en mijn stembanden laat masseren. Voor sommige mensen misschien een pretje, maar ik heb stikangst. En dat ik mezelf op een spinningfiets hijs bij Rocycle waar een instructeur tegen me schreeuwt dat 'instorten geen optie is' terwijl ik trap op een fiets die letterlijk nergens naartoe gaat. Maar ik doe het. Soms met flinke fysieke weerstand. Maar ik voel me gezond. Volwassen zelfs.

Lees ook: Je hoeft niet pas terug te blikken op je leven als je tachtig bent

En dat is een gevoel waar ik niet per se bekend om sta. 'Saar doet altijd de lichten uit met een fles salmari achter het huigje.' Zo zouden de meeste mensen mij eerder omschrijven. Ik wil ook niet zeggen dat ik een nieuw mens ben. Want ik verlang nog steeds naar een glas wijn op vrijdagavond. Ik zie mensen met een goudgele rakker en voel een flinke steek van jaloezie. En geloof me: in februari, na mijn solo, is het eerste wat ik doe een fles champagne opentrekken. En daarna een fles salmari en daarna misschien zelfs een stoute cocktail erachteraan. Want ik hou van wijn. En van roes. En van feest. En van net onder het randje. 

Voor nu voelt deze radicale helderheid als precies wat ik nodig heb. Een geestelijke detox. Een daad van liefde en professionaliteit voor wat ik maak. En misschien ook een beetje voor mezelf. Dus nee, ik drink even niet. Ik voel alles. Helaas. Ik werk hard. Ik ben helder. En ik weet nu: je hebt geen alcohol nodig om het even helemaal kwijt te zijn. Een yogales om 7.00 uur en Rocycle op nuchtere maag is op zich al genoeg om licht te hallucineren.