Neerkijken op mensen die alles gewoon prima vinden moet eens klaar zijn

Ik kan soms zo jaloers zijn op mensen die tevreden zijn. Gewoon blij met hun leven en niet continu op zoek naar meer.

En ik begrijp ook heus wel dat dat een aangeboren karaktertrek is, aangezien ik niet beter weet dan dat ik wakker word met een hoofd dat meteen aanstaat en denkt: wat gaan we doen?! Wat gaan we doen?! Als een springende kleuter. En niet dat ik nou zo ontevreden ben, hoor. Ik ben ontzettend gelukkig met alles in m'n leven. Maar ik kijk ook altijd vooruit en hoe het nóg beter kan. Ik merkte het verschil in mensen al vroeg. Dan zag ik dat Marieke helemaal prima was met een beetje zijn in het nu en Laura sowieso oké was, omdat ze uit een strenggelovig gezin kwam en dus al een toekomst als moeder en vrouw had vaststaan.

Ik had dat niet, ik kreeg het daar benauwd van. Ik droomde, naast het me verstoppen voor de wereld en niks doen op mijn kamertje, van Madonna zijn, of de wereld over reizen. Onrust dus, onduidelijkheid in mezelf, daar ging ik behoorlijk goed op. Ook toen ik ouder werd zag ik het verschil om me heen. Vele vrienden riepen wel dat ze weg móésten uit onze provinciestad, maar ik wíst het en dat bleek dan toch iets heel anders te zijn. Want zij vlogen na hun studie met gierende banden terug naar hun roots, waar ik stilletjes de wereld inging en nooit meer achterom keek. In relaties merkte ik het verschil in dat het prima was om groots te denken, maar zodra het té groot werd, kwamen de banden tevoorschijn en daar werd ik dan aangelegd.

Lees ook: Lelystad doet iets met mensen en niet altijd iets goeds, kan ik je vertellen

En nu lijkt het net of ik de enige ben die zo denkt, maar dat is natuurlijk totaal niet het geval. Ik ben uiteindelijk zelfs getrouwd met een medestander. Iemand die net zo groots wil leven en met wie het nooit saai is in ons leven en huishouden. Maar daar ligt ook meteen het punt. Jaloezie, op die mensen die dat dus niet hebben, die hang naar het onverwachte. Heerlijk, tevreden zijn met dat wat vrijwel vaststaat. Gewoon berusting in het leven dat ze leiden. Dat je dromen klein en overzichtelijk zijn. En dat je dagen geen verrassingen brengen, maar al uitgetekend zijn in al zijn veiligheid en voorspelbaarheid.

Hang naar avontuur en grote ambities klinken lekker stoer en sexy, dat klopt. En al wordt tegenwoordig heel erg gehamerd op qualitytime en juist even niks, is dat alles niet juist fijn omdat we die drukke en avontuurlijke tegenhanger hebben als leven? Want echt niks méér willen komt ook weer over als lui en niet succesvol. Wat een onzin eigenlijk! Als ik bij de bakker of de vuilstort ben, en ik zie daar iemand tevreden zijn of haar werk doen, dan is dat toch juist succesvol? Dat neerkijken op mensen die alles gewoon prima vinden en als enige ambitie een rustig, overzichtelijk leven willen hebben, moet maar eens klaar zijn. In ieder geval in mezelf. Lang leve de burgerlijkheid!

Hier shop je de nieuwste &C