Een relatie wordt niet perfect omdat alles soepel loopt, maar juist door wat schuurt

De perfecte relatie bestaat echt. Ik zie 'm namelijk regelmatig voorbijkomen op Instagram. Twee mensen in witte badjassen, zonder vlekje erop uiteraard. Ontbijten met uitgebalanceerde ontbijtjes, kinderen zitten schermvrij en lachend hun gezonde yoghurt te eten en het huis is opgeruimd, de zon schijnt door de gordijnen en er is rust all around. De perfecte relatie bestaat dus. Alleen niet bij mij. Op die manier dan.

Vroeger dacht ik dat perfectie er anders uitzag. Dat het genoeg was als je allebei fan was van Nirvana of van dezelfde voetbalclub. Dat je uren kon praten, of juist heerlijk niets hoefde te zeggen. Dat liefde vanzelf ging en dat het grootste probleem van de dag was welke film je die avond opzette en wie die film dan mocht uitkiezen. Maar ondertussen weet ik: een relatie wordt niet perfect omdat alles soepel loopt. Een relatie wordt juist boeiend omdat je samen leert omgaan met alles wat schuurt. Bij ons thuis begint die perfecte relatie trouwens meestal rond een uur of halfzeven in de ochtend. Met kleine voetjes die net iets te hard onze slaapkamer komen binnen stampen, slaperige kusjes die heel welkom zijn, maar ook een uurtje later hadden gemogen. En meteen daarna mini-onderhandelingen over wie de broodbakjes gaat vullen en wie de kinderen aankleedt, als we met z'n tweeën thuis zijn in de ochtend natuurlijk. Dan volgt er een dans (oftewel een technogabberfeest) van opjagen, luisteren naar de wensen van drie mensen, schoonvegen van wangen, tienergel in haren smeren, vergast worden door parfum en in onze pyjama met daaroverheen een jas naar buiten rennen, terwijl we met tegenstribbelende kinderen in een bakfiets naar school racen en we in de verte al de laatste bel horen. Geen witte badjassen. Geen rust. Wel leven.

Na dat moment zitten we soms allebei aan een andere kant van het huis om even vijf minuten stilte te vinden. Hij boven, ik beneden. Even ademhalen. Even alleen. Niet omdat er iets mis is, maar juist omdat we allebei weten dat ruimte ook liefde is. Dat we twee mensen zijn met een eigen gebruiksaanwijzing, eigen wensen en verwachtingen. En dat die niet altijd synchroon lopen. En zo gaat het de hele dag. Soms komen we elkaar in de drukte tegen, en hebben we levendige gesprekken over van alles en nog wat, soms zitten we helemaal op ons eigen spoor. Is dat perfect? Misschien niet volgens Insta, maar wel volgens ons. Het piept en kraakt en is stil en luidruchtig. Er wordt gelachen, soms geklaagd, er wordt over grote levens- kwesties en volle kliko’s gepraat. Het leven in z’n volle glorie. En niet omdat het altijd goed gaat, maar omdat twee mensen er elke dag opnieuw voor kiezen om samen te zijn.

Het zit 'm dus niet in foutloos zijn, maar in het omarmen van alles wat niet perfect is. Samen groeien, elkaar de ruimte geven en elkaar steeds weer terugvinden. Met die imperfecte liefde als grote basis. Ik zal toch eens kijken voor witte matching badjassen. Maak ik er wel een vlek op, het moet wel leuk blijven.

Dit en meer lees je in de nieuwe &C.