Na alles te hebben geprobeerd, was er nog maar één optie: Mia moest weg

Dierenliefde is er bij Bettina met de paplepel ingegoten.

'Mamaaa, ik wil ook een poes!' Ik hoor mezelf terug in de stemmen en emotie van mijn kinderen. Gelukkig gaan m'n kinderen nog niet zo ver als ik ging. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een grote dierenvriend. Bij iedere puppy, kitten of ander zacht dier sta ik vooraan. Maar een huisdier, nu, in deze chaos die ons leven heet, NEVER. 

Ik weet niet of ik gewoon slimmer in het bespelen van mijn ouders was, of dat m'n ouders er meer ruimte voor hadden in hun leven en in hun hoofd, maar bij ons thuis was het vroeger wel anders. Zo was m'n eerste grote liefde Pluisje. Een uit de kluiten gewassen, lichtgele hamster, met lang haar en lange, scherpe tanden. Ik speelde met haar (oftewel: ik onthoofde haar bijna in de lift van de Fisher Price autogarage) en knuffelde haar de hele dag door. En toen ze - voor een hamster - oud was, zo'n acht jaar, ging ze een winterslaap doen. Tot ze ineens begon te stinken en we na zes weken beseften dat ze toch gewoon dood was. Dat was Pluisje. 

Maar ik had de smaak te pakken, ik wilde als verjaardagscadeau een poes. Dus wat hadden mijn lieve ouders geregeld? Een poes! Ik gaf haar de allermooiste naam denkbaar: Muppie. En kreeg te horen dat haar tandeloze gebit kwam door het feit dat ze zo jong was. Dat ze anderhalf jaar later stierf van ouderdom en dat dus de reden was van haar tandeloosheid maakte me toen allang niet meer uit. Een groter verdriet dan het sterven van Muppie is er bijna niet geweest in m'n leven, wat een pijn, wat een liefde, voor die ouwe poes. Ik heb haar nog jaren overal zien lopen, maar ze was er niet meer, alleen nog in mijn herinneringen en in mijn hart. 

Gelukkig had Muppie - naast een doodgeboren kitten in de kattenbak - ook nog een dochter gekregen. Mijn broertje mocht haar een naam geven en aangezien hij in die tijd nogal fan was van de Teenage Mutant Ninja Turtles werd het Ninja. Ninja was een strontchagrijnige poes, die mopperend door de woonkamer liep, maar waar we allemaal stapelgek op waren Ninja overleed pas toen ik al uit huis was, maar het verdriet was wederom enorm. Dat weerhield me er niet van zelf ook een poes te willen en voor Mia te gaan. 

Daar bleef het bij, meer dan Mia zou het niet worden. Want Mia was het liefste, kleine witte pluizenbolletje denkbaar, dat bij ons in bed mocht slapen en vertroeteld werd als een kind. Alleen kwam daar toen ons eerste echte kind bij en dat heerlijke kind kreeg ineens ontzettende last van eczeem en rode ogen toen hij een paar maanden oud was. Na andere voeding, ander wasmiddel, andere alles te hebben geprobeerd, was er nog maar één optie: Mia moest weg, naar een ander goed huis. Ik heb dagen gehuild. 

Ze is ondertussen zestien en een bejaarde pluizige poes. Ze heeft al jaren geen idee meer wie ik ben. Dus even geen huisdieren voor mij, die plek in mijn hart is nu gevuld met mijn kinderen.

Shop &C's nieuwste editie hier