Ik zweet, maar alles voor je kind dat haar kinderfeestje zo graag wilde vieren in zo'n indoorspeeltuin

Bettina blikt terug op de tijd dat ze ervan droomde om dé perfecte kinderfeestjes te organiseren. Tegenwoordig weet ze wel beter.

Daar zat ik dan. Opgesloten tussen de met snot en haren bedekte ballen. Gevangen tussen gekleurde netten tot zover mijn oog reikt. Het fel schijnende tl-licht kwam nog net door de wirwar van touwen en rubberen muren heen. Om hulp hoefde ik niet te roepen, want het geluid in deze gevangenis was harder en penetranter dan welk geluid dan ook. Er miste een pluk haar van m'n hoofd, want tijdens de kruip-door-sluip-door-route om hier te komen, was die blijven hangen in de rubberen boksbal halverwege.

Ik zweet nooit, maar nu wel, het was intens. Maar alles voor je kind dat haar kinderfeestje zo graag wilde vieren in zo'n indoorspeeltuin waar je er tegenwoordig vele van hebt. Dit is waar ik vroeger van droomde, lachende kindergezichten van vriendjes en vriendinnetjes die bij mijn kind op het feestje kwamen. Ze zouden gierend van geluk van glijbanen gaan. Hand in hand lopen, in harmonie. Ze zouden moe maar voldaan weer naar huis vertrekken en het zou de mooiste middag van hun leven zijn geweest, waar ze nog jarenlang over zouden praten. 

Deze droomgedachte van voor ik kinderen had, kwam even tot me in de ballenbak waar ik zat, en ik moest als een boer met kiespijn lachen om deze totaal niet realistische droom. Want ik wist, na ruim twaalf jaar ouderschap, wel beter: kinderfeestjes waren iets waarbij je je verstand vooral op nul moest zetten en blij moest zijn als ze voorbij waren. Ik dacht aan die keer dat ons huis overgenomen werd door een groep zevenjarige jochies, die gewoon alle kamers van het huis binnenvlogen. Die het speelgoed van de zoon hardhandig bespeelden en die de piñata vol snoep (domste idee ooit) helemaal verrot sloegen met een stok, waardoor m'n liefste zoon bijna een verbrijzelde knieschijf had. Oké, dus nooit meer thuis beginnen, gewoon meteen naar de locatie vanuit school. 

Ik dacht aan die keer dat we gingen bowlen en erachter kwamen dat dat niet de beste combinatie is met kinderen van zes die zich aan strenge regels moeten houden. Want op een gegeven moment moesten we de hele groep van de baan afslepen, omdat dat natuurlijk strikt verboden was en de eigenaar van de baan woedend was. Ik dacht aan die keren dat het hoofdonderwerp van het feest, namelijk een van mijn kinderen, al aan het huilen was voordat het feest goed en wel was begonnen, door de spanning, vermoeidheid en het allemaal niet kunnen overzien. Ach en nog zoveel meer.

En terwijl al die feestjes uit het verleden in m’n gedachten voorbij flitsen, moet ik er ook wel om lachen. De vele kanten van het ouderschap. De verkeerd ingeschatte dromen. De onverwachte uitdagingen... O, wacht, m'n dochter huilt, ze is een pluk haar kwijt en wil naar huis.

Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!