Anna Karolina vraagt de mannen: waarom doen jullie aan medelijden-seks?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (zomer 2026), duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: waarom houden ze medelijden-seks op het menu?

'Je lult!'
Anton zet grote ogen op en kijkt Jonas met een verwrongen gezicht aan. Mijn handen beven en in mijn glas woedt een heuse storm. De berichten aan het begin van de avond waren op z'n zachtst gezegd alarmerend en ik keek voor de zekerheid naar de datum, ervan uitgaand dat het vast 1 april moest zijn:

Jonas: We moeten ergens anders afspreken
Anton: Gast, ik ben expres om de hoek gaan sporten
Ik: Hoezo?
Jonas: Ik heb de barvrouw geknald.
Chris: … … …

En toen viel de groepschat stil. Niemand van de jongens zei wat, maar ik voelde dat er op de achtergrond privégesprekken gaande waren die mij bespaard zijn gebleven. Murw geslagen gooide ik mijn mobiel aan de kant en heb tientallen minuten als een zombie uit het raam gestaard.

Even overwoog ik om vanavond te cancellen, maar dat zou een laffe zet zijn en met lood in mijn schoenen ging ik richting de hippe tent. Als je de man wilt leren kennen moet je alle kanten belichten en waar ongemak schuilt, zitten vaak de antwoorden.

'Je kent me toch. Ik ben niet zo moeilijk. En laten we wel wezen, ze had altijd al een oogje op mij,' antwoordt Jonas duidelijk oncomfortabel.

Chris bijt op zijn onderlip en schudt afkeurend met zijn hoofd.

'Maar de barvrouw? Hoe, hoe…?'

Ik blijf erin hangen.

'Luister, het is niet alsof ik het niet eerder heb gedaan. Je kent ze toch, die vrouwen die met die zaadvragende ogen bijna smekend turen naar een mogelijk avontuur. Of ben ik de enige die ze ziet?'

Jonas zet een stoere blik op en kijkt naar Chris en Anton op zoek naar bijval.

Ik moet mezelf met alle macht tegenhouden om hem niet serieus een knal voor zijn arrogante kop te geven. Mijn achting voor hem keldert tien verdiepingen.

'Gast, ik snap wat je bedoelt, maar jij neemt het tot een ander level. Het blijven mensen, hè.'

Anton zucht en de sfeer is duidelijk om te snijden.

De bar is donker, de mensen chill en er wordt goede jazz gedraaid, dat is het enige lichtpuntje van dit verhaal.

'Hou op man. Ik had onmiddellijk spijt ook. Ze ging me ineens berichten sturen of ik wel veilig thuis was gekomen. En vanochtend wel drie of we koffie konden drinken, wanneer wij weer naar de bar komen en dat we moeten praten. Ehm, ik denk dat het niet eenmalig is mensen, onze vaste stek is nu off limits. Maar hier is het wel chill toch?'

Lees ook: Anna Karolina vraagt de mannen: moeten wij op jullie afstappen?

'Bedankt bro,' zegt Anton gelaten en het lijkt alsof iedereen de roze olifant lekker laat voor wat het is.

'Maar wacht, nee, hoezo? Waarom doe je dat? En nog wel met iemand die wij wekelijks zien. Heb je dan echt zo'n bord voor je kop?' zeg ik opgewonden.

'Hè, doe eens rustig. Seks is seks. Dat jij zo'n romantische bakvis bent, betekent nog niet dat iedereen dat is. Geloof me, jij bent een uitzondering. Kom op gasten, help me hier. We neuken om verschillende redenen. Uit verveling, geilheid, dankbaarheid, nieuwsgierigheid, weet ik veel, en daar hoort ook gewoon medelijden bij. En vrouwen zijn niet anders hoor. Alleen jij doet raar.'

Zijn woorden snijden. Ik wil hem voorzien van scherpe repliek als het besef indaalt dat hij vast gelijk heeft.

Ik herinner me het verhaal van Tess die uit medelijden voor een collega die nog maagd was na de kerstborrel er maar op was gaan zitten. Wekenlang heeft die arme jongen haar gestalkt tot ze een andere baan had aangenomen en het slagveld dat ze zelf aangericht had is ontvlucht.

'Deed je het dan echt voor haar?' vraag ik.

'Ja. Waarom niet? Als je weet dat je iets moois hebt om te delen, dan doe je dat toch gewoon. Ik vond het ook gewoon zielig om haar af te wijzen. Wat maakt het ook uit. Ik neuk zoveel vrouwen, waarom haar ook niet even een keertje gunnen.'

'Je lul? Jij wilt je lul delen met de wereld?' vraag ik verslagen.

'Ja. Zie het maar als mijn bijdrage aan een mooiere wereld.'

Jonas strijkt trots over zijn borst.

‘Hé, staan jullie nu hier?’

Alle drie draaien we ons om en kijken onze vaste barvrouw aan die naast een enorme man staat.

'Hebben jullie mijn man eigenlijk al ontmoet? Dit is Dave,' zegt ze trots en stomgeslagen begin ik te vermoeden dat dit verhaal wellicht vanuit een totaal ander perspectief bekeken moet worden. Wie had medelijden met wie?

Zonder seks geen leven. En net als alles wat eenieder bijzonder maakt, heeft iedereen ook zijn of haar redenen om het te doen. De lijst is oneindig. De ene keer ben je opgewonden en heb je zin in avontuur, de andere keer wil je afleiding om maar niet aan iets of iemand te denken, soms doet het er niet zoveel toe en soms juist wel. En ga zo nog dagenlang door. Medelijden hoort daar nu eenmaal ook bij. Ik hoef het maar te vragen of iedereen heeft er bijna wel een verhaal over. Vele vriendinnen overigens, wat ikzelf op zijn minst opvallend vind.

Seks uit medelijden kan heroïsch voelen voor degene die het de ander gunt, maar uit vele verhalen die ik online heb gelezen en live heb aangehoord van de heren en dames die het deden, hebben ze er achteraf geen goed gevoel over. Het is niet zozeer spijt, maar eerder de leegte achteraf en een soort schuldgevoel tegenover de andere partij. Seks is goddelijk wanneer beide partijen op dezelfde frequentie bewegen. Maar niets zo menselijk als het toegeven aan een jeuk die achteraf beter niet gekrabd had moeten worden.

Medelijden-seks blijft het op het menu. Zolang er vraag naar is, blijft het aanbod.