Anna Karolina vraagt de mannen: moeten wij op jullie afstappen?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (zomer 2026), duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: willen ze liever verleiden of verleid worden?

'Zo zo, dat ziet er goed uit.'

We horen de woorden door het lawaai heen en kijken allemaal naar Jonas, die nietsvermoedend aan het einde van de bar een nieuw rondje bestelt en een amicaal gesprek voert met onze vaste bardame, als hij aangesproken wordt door een stoutmoedige brunette.

Hij deinst even een stapje achteruit en neemt haar van top tot teen op. Iets aan zijn houding verandert en hij lacht lichtjes. Hij leunt een beetje voorover en fluistert iets in haar oor.

De haren van de brunette zwiepen alle kanten op en ze duwt haar borsten naar voren. Haar glimlach is zo breed dat ik bijna zou denken dat ze auditie doet voor deel 3 van de horrorfilm Smile. Jonas gebaart naar de bardame en de brunette krijgt een glas rode wijn van hem overhandigd.

'Het is toch niet normaal hoe die gast al die visjes binnenhengelt,' zegt Anton hoofdschuddend en vervolgt: 'Hij hoeft maar ergens te staan en ze komen op hem af. Arme stakker.' 
Het laatste komt er vol ironie uit.

Lees ook: Anna Karolina vraagt de mannen: of ze vies zijn van hun eigen zaad?

Ik zucht geïrriteerd en loop de kant van het tafereel op. Chris grijpt me bij de hand. 
'Laat hem joh. Het is zijn hobby. Hij gaat er goed op, al die aandacht, maar maakt er uiteindelijk weinig werk van.'

Ik laat mijn schouders hangen en besluit te luisteren naar zijn wijze raad. Wat kan ik eraan doen dat wij vrouwen ons bij de mannen hebben gevoegd als jagers op nieuw vlees? Helemaal niks mis mee. Maar waar het een gelijkwaardig spelletje had moeten worden, lijkt het ergens getransformeerd tot een tenenkrommend ritueel waarin de mannen meer dan ooit eerder lijken op toeschouwers van ons verleidingsspel dan op heuse participanten.

Als ik erover nadenk, kan ik me niet meer heugen wanneer er een type op mij is afgestapt in plaats van dat ik de eerste move maakte. Zit er iets in het water dat de heren zo lui zijn geworden, of zijn we er gewoonweg klaar mee om af te wachten en hebben wij ze verwaand en te verwend gemaakt met onze ongeëvenaarde verleidingstechnieken?

‘Wat vinden jullie er eigenlijk van? Heb je liever dat een vrouw op je afstapt?’ vraag ik aan Chris en Anton, die dromerig de kant van Jonas op kijken. Ik bespeur enige vorm van afgunst en trots.

‘Sowieso!’ zegt Anton vol overtuiging en draait zijn hoofd mijn kant op. ‘Je weet tegenwoordig niet meer of een vrouw erop zit te wachten of niet. Voor je het weet, word je neergezet als een of andere loser. Of erger nog, een engerd waar ze zo snel mogelijk vanaf moeten zien te komen. Geloof me, er is veel veranderd de afgelopen jaren. Tijdens mijn studie heb ik zoveel blauwtjes gelopen met mijn onsuccesvolle verleidingstactieken dat ze me 'De Smurf' noemden. Nu is het een piece of cake. De empowerment van vrouwen heeft ze zekerder, sterker en avontuurlijker gemaakt. Ze gaan voor wat ze willen. Bye bye afgang. Top.'

'Chris?' vraag ik hoopvol.

'Je kent me. Ik ben er ouderwets in. Ik hou ervan om een vrouw het hof te maken en op de een of andere manier vind ik er niks aan als een vrouw zichzelf aanbiedt. Ik respecteer het zeker, het vereist lef, maar mijn hart gaat er niet sneller van kloppen. Het voelt eerder ongemakkelijk. Maar kom op, Anna, je weet toch dat ik een bijna uitgestorven soort ben. Ik weet echt wel dat je me iedere week meevraagt voor de dweperige romantische noot.’

Ik aai hem over zijn haren en lach zacht. Hij heeft gelijk. Zoals hij kom ik ze nauwelijks meer tegen.

'Sorry jongens, ik werd opgehouden,' klinkt het ineens achter mij. Ik draai me om en kijk in de pretogen van Jonas.

'En was het wat?' vraag ik quasi nonchalant.

'Mwah, maar de avond is nog jong. Eens kijken wat er nog op het menu verschijnt vanavond, en anders mag ze straks wel mee,' antwoordt hij met zijn jongensachtige bravoure, en ik besluit hier en nu om nooit meer op een man af te stappen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mezelf vrijwillig onderdeel te laten worden van een lopend buffet. Maar dan kijk ik over mijn schouder.

'Haha, ik denk dat je te laat bent.'

Lachend wijs ik naar de brunette, die met dezelfde glimlach van zonet een brede gast aanspreekt die de bar binnenkomt. Het gezicht van Jonas vertrekt. You go, girl, denk ik bij mezelf. Dat is een vrouw die niet wacht en afgaat op haar doel. Voor jou tien anderen zal haar motto zijn, en ik klop Jonas bemoedigend op zijn rug.

Lees ook: Anna Karolina vraagt de mannen: wat moeten wij doen met hun ballen?

Hier zullen de meningen flink over verdeeld zijn en ik zal de eerste zijn die beaamt dat alles afhankelijk is van de plek, tijd en sfeer. Als ik naar mezelf kijk, ben ik eigenlijk altijd wel de initiator geweest op dit gebied, maar dat is veelal omdat geduld niet mijn sterkste kant is en ik inderdaad afga op wat ik wil. Keep my eyes on the prize, om te spreken in tegeltjeswijsheid. Maar er zit iets vermoeiends in als je altijd degene bent die afgaat op zijn doel en de ander de macht geeft om je wel of niet af te wijzen. Je biedt jezelf aan, omdat je weet wat je waard bent, in de veronderstelling dat een ander dat ook ziet. Maar daar wringt het dus soms.

Als ik tientallen liefdesgoeroes moet geloven, schijnen mannen iets meer te waarderen als ze er moeite voor hebben moeten doen.

Natuurlijk zal een man die zich aangetrokken voelt tot een vrouw haar niet afwijzen als ze het lef heeft om op hem af te stappen. Maar als ze hem daaropvolgend met berichtjes en telefoontjes duidelijk probeert te maken dat ze meer van hem wil, ontstaat er iets geks. Ze trekken zich dan vaak terug, als bange, trillende puppy's. Kijk, met de juiste man of vrouw hoef je dit soort vraagstukken niet eens te beantwoorden, maar kijkend naar het brute datingleven om me heen, zal ik voor de verandering mijn oorlogstenue aan de wilgen hangen en kijken wie er mijn kant op marcheert. En in de tussentijd uitrusten van het heuse slagveld. Lekker rustig.