'Aardappelpuree uit een pakje was ooit mijn signature dish'

Geen gekut met eten.

Het is een klein wonder dat ik op de cover van een kookspecial sta. Serieus. Want als je mij vroeger had gevraagd wat mijn signature dish was, had ik gezegd: aardappelpuree uit een pakje. Gelukkig is er nu deze special, het bewijs dat er ook hoop is voor mensen zoals ik. Vroeger bij mijn ouders thuis werd er niet veel geëxperimenteerd in de keuken. Geen exotische gerechten, geen receptenboeken op tafel. Zodra het buiten kouder werd, wist je: het is weer tijd voor hutspot.

Of nou ja, 'wortelestamp', zoals we dat in het Tegels slash Venlo's noemen. Met worst erbij, en jus natuurlijk. Dat hoorde er bij. Dus nee: geen culinaire uitstapjes, gewoon eten. Warm. Op tijd. En altijd met z'n allen aan tafel. Het eerste gerecht dat ik zelf maakte was aardappelpuree uit een pakje van de Albert Heijn, die ik alleen maar in de magnetron hoefde op te warmen. Spinazie à la crème en vissticks uit de vriezer erbij en hup aan tafel. Volkomen fantasieloos, maar wat heb ik dat vaak gemaakt.

Koken heb ik wel een beetje van mijn moeder meegekregen, maar het is nooit een hobby geweest – bij haar niet, bij mij ook niet. Dus verwacht bij mij geen bijzondere klassiekers die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Wat we wél hebben? De wafels van mijn vader. Die zijn inmiddels beroemd op de basisschool van onze kinderen. Leraren, klasgenootjes, iedereen kent de 'wafels van John Janzen'. Die traditie wil ik graag voortzetten. Moet ik alleen wel even een wafelijzer kopen. Klein detail.

Marco en ik kunnen veel samen, maar kokkerellen hoort daar helaas niet bij. Hij ziet mij als een gevaar voor zijn keukenorde. In de keuken gaat het bij mij vaak goed, tot het ineens misgaat. Dan heb ik alles klaarstaan, meerdere pannen op het vuur, iets in de oven, en dan word ik afgeleid. Door Instagram, of iemand die belt, of ik moet even naar de wc. En dan vergeet ik de kip op hoog vuur. Die verbrandt dan, en ondertussen staat de oven ook te lang aan. Dat gebeurt me regelmatig.

Gelukkig kookt Marco meestal. Dat doet-ie graag en goed - en dat zie je ook terug. Van courgette tot rauwkost, vlees, pasta, sla, de tafel staat vol pannen en schalen. Terwijl ik doorgaans niet verder kom dan een AVG-tje. Daarom zou ik het best lastig vinden als Marco op een dag zou zeggen: 'Ik vreet alleen nog maar planten.' Ik vind eten zo gezellig, geniet ervan om dingen uit te proberen, lekker te tafelen met z'n allen. En nee, het hoeft zeker niet altijd ingewikkeld.

Mijn guilty pleasures? Zo simpel als het maar kan. Witte bonen in tomatensaus bijvoorbeeld - heerlijk. Of rode kool. Daar kun je me serieus blij mee maken. Niks fancy, gewoon comfortfood dat werkt. Ik eet sowieso best veel. Als het druk is, dan let ik wel op: minder koolhydraten, meer eiwitten, groenten, frambozen, granaatappel, dat werk. Maar als ik in de studio zit en ik heb zin in friet, of ik zie chocolademousse staan, dan MOET ik het eten.

Ik moet er wel altijd bij blijven sporten, dat heb ik wel echt nodig. Maar als ik ergens zin in heb, dan pak ik het. Ik heb mezelf nog nóóit iets ontzegd. Een dieet zou ik ook gewoon niet kunnen. Waar ik écht niet tegen kan, is zeiken over eten. Vooral van kinderen. Als er iets op tafel staat wat net even anders is en er wordt meteen geroepen: 'Bah, dat lust ik niet' - dan word ik lichtelijk agressief. Gewoon proeven. Ik heb niet veel strenge kanten als ouder, maar dit is er wel één.

En nee, er is bij ons thuis dus ook nooit met eten gegooid. Geen kinderen in een Stokke-stoel met een zeiltje eronder zodat ze lekker konden kliederen. Dan denk ik: al ligt er laminaat met plakplastic en een poncho over de bank, er wordt hier niet gegooid met eten. Door mijn kinderen niet, door mijn kleinkinderen niet. Not in my home. Geen gekut met eten. Punt.

Scoor &C’s allereerste kookspecial nu hier of in de winkels!