Mandy's vader verdween plotseling: 'Op een dag kwam hij niet meer terug van zijn reis'

Mandy Emadi uit Arnhem is presentator en programmamaker. Ze was zeventien toen haar vader plots uit haar leven verdween.

Mandy (25): ‘Ik was altijd een papa’s-kindje. Maar vanaf mijn zevende zag ik ook een andere kant van hem. Naar mijn moeder en broer, maar ook tegen bijvoorbeeld een caissière, kon hij ontzettend uit zijn slof schieten. Ineens werd hij dan woest. Ik was zijn oogappeltje, maar hij wilde vooral dat ik ja en amen zei en mijn mond hield. Toen ik ouder werd en een mening kreeg, werd hij ook woest op mij. Dan duwde hij me en zei: ‘Als je je telefoon niet weglegt, breek ik je vingers.’ 

Hij deed zendingswerk en was vanaf mijn tiende vaak op reis. Op een dag kwam hij niet meer terug van zo’n reis. Ik heb geen idee in welk land hij toen was. Ik was zeventien. In het begin hadden we nog sporadisch contact via WhatsApp. Hij zei dat hij me zou opzoeken, maar van zijn beloftes kwam nooit iets terecht. Ik ging naar een psycholoog, werd door de relatie met mijn vader gediagnosticeerd met PTSS. Een tijd daarna vond ik zijn Instagram-account. Toen ik een berichtje stuurde, kreeg ik terug: ‘Hoi, wie is dit?’ Ik zei: ‘Ik ben je dochter.’ Het bleek zijn nieuwe vrouw. Ze wist niet dat hij kinderen had en getrouwd was geweest. Inmiddels was mijn moeder van hem gescheiden. Ik had al meerdere leugens ontdekt, bijvoorbeeld dat hij helemaal geen universitaire titel had, maar door deze leugen zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Dit ging over mijn bestaansrecht. Later zag ik op Instagram dat ze bij hem was gebleven: getrouwd en in verwachting. Daar heb ik haar nooit om veroordeeld, want ik wist hoe goed hij kon liegen. 

Een verre kennis van mijn vader nam contact met mij op. Ik zei dat ik geen contact met hem had, en dat hij zijn nieuwe vrouw kon berichten. Hij zei: ‘Zij is weg bij hem.’ Toen heb ik contact met haar gezocht en hebben we gevideobeld. Ik zag voor het eerst mijn halfzusje. Dat was heel fijn, maar ook verdrietig. Ik denk dat hij zoveel liegt, omdat hij een ontzettend beschadigde man is. Hij heeft een heel heftige jeugd gehad, vluchtte vanwege de oorlog in Iran naar Nederland. Door dit alles heb ik een fucked up hechting. Want wat is onvoorwaardelijke liefde, wat is familie? Ondanks dat ik een geweldige vriend heb, heel leuk werk en goede vriendschappen, denk ik toch: ik kan er niet van uitgaan dat het blijvend is. Afgelopen december kreeg ik een mail dat hij in therapie was geweest en dat het hem speet. Dat was waar ik op hoopte en waar ik naar verlangde. 

Toen ik drie maanden geleden in de trein zat, dacht ik: misschien dat ik nu sterk genoeg in mijn schoenen sta voor een kop koffie. Bij een liefdesrelatie heb je een afrondingsgesprek, bij iemands overlijden een begrafenis. Van mijn vader had ik geen afscheid genomen. Dat wilde ik wel, dus we gingen koffiedrinken. Hij had tranen in zijn ogen toen hij me omhelsde en zei dat het de mooiste dag van zijn leven was. Ik merkte dat ik hem niet meer op een voetstuk plaatste. Ik moest niet huilen en dat vond ik fijn. Hij was zachter geworden. Ik kon vragen stellen zonder dat hij boos werd. Hij zei dat hij nooit meer zou liegen, dat vind ik moeilijk te geloven. Ik durf nog niet zo goed te zeggen waar dit heengaat. Of we nu bijvoorbeeld eens in de drie maanden een kop koffie gaan drinken. Wat haal ik eruit? Gaat dat ten koste van mijn rust? Of zal hij opnieuw een spoor van verwoesting achterlaten met al zijn leugens? Ik weet het nog niet, ik moet daar nog achter zien te komen.’ 

De interviews met anderen die uit de school klappen over dubbellevens, lees je deze maand in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?'