Door: Milou Deelen
Charlotte Beumer is traumatherapeut en woont in Haarlem met haar twee kinderen. Drieënhalf jaar had ze een relatie met een pathologische leugenaar.
Charlotte (46): ‘Aan het begin van covid kreeg ik een relatie met een man die ik kende van de sportschool. Hij kwam veel bij mij en mijn kinderen over de vloer. We waren hartstikke verliefd, maar hij cancelde regelmatig afspraken. Dan moest hij naar zijn vader in Zeeland, met wie het niet goed ging. Of we zouden thuis sushi eten, maar dan was zijn dochter positief getest. Als hij zei dat hij er voor zijn kinderen moest zijn, begreep ik dat natuurlijk. Hij gebruikte mijn moederhart. Regelmatig vertelde hij over de moeizame relatie met zijn ex, de moeder van zijn kinderen, die alcoholist was.
Ik geloofde hem, maar toen de covidperiode voorbij was, zei hij steeds vaker af. Dan zouden we een weekendje weggaan en kwam last minute de afzegging. Hij verzon de ene na de andere smoes: zijn ex was dronken van de trap gevallen, zijn band was lek, de beugel van zijn zoon was verkeerd gezet. Ook in mijn vriendenkring zeiden mensen steeds vaker: ‘Heeft hij nou alweer afgezegd?’
In de meivakantie zouden we een week samen op vakantie gaan. Toen zei ik: ‘Luister, ik zit aan het einde van mijn taks met al dat afzeggen. Ik moet er echt op aan kunnen dat we gaan.’ Toen zei hij dat het heel moeilijk was met zijn ex en drie kinderen en voelde ik me schuldig. Ik dacht dat ik aan zijn
hoofd zeurde.
Op zaterdag zou hij naar mij toekomen en dan zouden we samen rijden. Ik stond al klaar met mijn koffer en drie boodschappentassen toen hij belde dat hij pas zondag kwam. Zondag belde hij dat hij maandag zou komen. Uiteindelijk kwam hij maandagavond pas aan met een of ander kutverhaal. Er knapte iets in me. Ik was totaal uitgeput. Ik zette hem de deur uit en vroeg mijn huissleutel terug. Hij zei dat hij van me hield en daarna heb ik hem nooit meer gezien.
Vlak daarna kreeg ik een berichtje van zijn collega of ze me kon bellen. Wat bleek? Hij had over alles gelogen. Hij was niet gescheiden, bleek met zijn gezin naar Zeeland te zijn verhuisd. Naar het huis waar wij nota bene heel veel tijd hadden doorgebracht. Hij had zijn collega ook geprobeerd voor te liegen, maar zij voelde dat het niet klopte. Ik had haar een keer ontmoet, we vonden elkaar aardig, dus ze wilde mij voor hem behoeden. Ze had een ton aan bewijsmateriaal: screenshots, foto’s en berichten. Hij had haar zelfs een foto van mijn kinderen gestuurd, waarbij hij zei dat hij thuis met zíjn kinderen was. Op de momenten dat hij mij liet zitten, bleek hij met zijn gezin op vakantie te zijn.
Ik stuurde zijn vrouw een Linkedin-bericht met de vraag of ze sinds 2017 gescheiden waren. Dat bleek niet het geval. Toen ik haar alles vertelde, blokkeerde ze me. Ik was in shock. Mijn hart was vertrapt en ik was er echt kapot van. Ik twijfelde over alles: mijn intuïtie, intelligentie, inschattingsvermogen. Het was een heel donkere periode waarin ik mezelf helemaal kwijt was. Ook mijn toekomstbeeld verdween: we hadden samen een hond en waren op zoek naar een huis. Ook mijn kinderen liepen een deuk op.
Gelukkig gaat het nu heel goed. Ik ging in therapie en ben inmiddels weer heel gelukkig in de liefde. Ik deel dit niet om te laten zien: kijk mij, ik ben zielig. Maar om anderen in een soortgelijke situatie te laten weten: je bent niet dom, probeer naar je onderbuikgevoel te luisteren. Ik heb me zo lang geschaamd en durfde het niemand te vertellen. Zoveel zelfverwijt had ik. Ben ik zo’n idioot, zo dom, goedgelovig en naïef? Hoe kan het dat dit mij is overkomen? Maar het kan iedereen overkomen. Hij was gewetenloos, manipulatief en ging zo geraffineerd te werk. Dat is doodeng en niet te bevatten.’
De interviews met anderen die uit de school klappen over dubbellevens, lees je deze maand in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?'
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))