Exen Tess en Malou wilden nog een kindje, dat nu drie moeders heeft: 'Ik moest mijn ego opzijzetten'

Een broertje of zusje voor hun zoon, dat was hun grote wens. Dat Tess en Malou al uit elkaar waren? Van ondergeschikt belang. Die tweede kwam er, zelfs met nieuwe relaties. Twee kinderen, drie moeders... en het werkt.

Malou (40, midden): 'Tess en ik ontmoetten elkaar tien jaar geleden in een club in Amsterdam. Ze was geen vreemde, ik volgde haar al op social media. Een familiemens, net als ik. Meteen wist ik: met jou wil ik kinderen. Dat vertelde ik haar ook. We werden verliefd en leefden een rock-'n-roll-leven in Amsterdam. Als dj draaide Tess in alle clubs, en ik ging mee. Een hectisch party life waar we enorm van genoten. 

Toen we gingen samenwonen kwam onze kinderwens weer ter sprake. Dat voelde voor mij ingewikkeld. Het liefst wilde ik een kind met Tess dat biologisch gezien van ons samen was. Ook al wist ik dat dat niet mogelijk was, toch moest ik door een rouwproces. De kinderwens bleef, dus volgde al snel de vraag: als het niet samen kan, hoe gaan we het dan doen? Tijdens een feestje ontmoette ik Pim. Tess kende hem al uit het uitgaanscircuit. Meteen hadden we een klik. 's Nachts fietste ik met hem over straat toen ik hem over onze kinderwens vertelde. Zonder te aarzelen reageerde hij meteen dat hij open stond voor donorschap.'

Tess (43, links): 'Snel daarna spraken we af op een terras in de stad. Daar zit je dan, met z'n drieën, enorm zenuwachtig, beetje kletsen over koetjes en kalfjes. Toen Pim naar de wc ging, porden Malou en ik elkaar in de zij: 'Jij zegt het!' 'Nee, jij!' Toen kwam het hoge woord eruit: we willen een kind en zoeken een donor. Pim reageerde zo relaxed en fijn: hij wilde en zou ons helpen. Dat was zo bijzonder.'

Lees ook: Denise houdt geheim dat zij en haar partner swingen: 'In die parenclub ontmoetten we een stel...'

Tess: 'In de weken daarna gingen we aan de slag. Ontzettend spannend en tegelijkertijd hartstikke praktisch: ovulatietesten en spuitjes halen, vliegensvlug in een Uber door de stad met een vol potje onder je arm. Omdat ik vier jaar ouder ben, zou ik het kindje dragen. Na een aantal pogingen was het raak. In de zevende hemel waren we, zo blij. Maar bij negentien weken bleek het helemaal mis: de echo liet te weinig groei zien en de baby bewoog niet genoeg. Hij overleed in mijn buik en kwam in september 2016 levenloos ter wereld. Het voelde zo onwerkelijk. De pijn die op mij afkwam, was intens en groot. Zo groot, dat ik er eigenlijk niet mee om kon gaan. Zoiets hadden we nog nooit meegemaakt: ons leven was tot die tijd zo zorgeloos.'

Malou: 'Het was heftig. Als Tess huilde, dan ging dat door merg en been. Ik had mijn eigen verdriet en wilde de pijn van Tess ook wegnemen, het voor haar oplossen, maar dat kon niet. Tegelijkertijd wilde ik na een tijdje ook door, we wilden immers nog steeds een kind. Voor Tess was het trauma te groot om het zelf nog eens te proberen, dus zou ik het dit keer doen. Na een korte periode was het weer raak.'

Tess: 'Zo enorm blij waren we, maar het was ook een gekke tijd. In onze omgeving werd mijn pijn niet meer gezien. 'Gelukkig kan Malou het nu doen,' hoorde ik dan. Zulke opmerkingen werden met de beste intenties gemaakt, maar er werd niet over nagedacht. Daar hebben we vaker mee te maken. Toen ik zwanger was, werd ik soms als enige gefeliciteerd. Terwijl Malou zich ook echt moeder voelde van het kindje in mijn buik. Dat was pijnlijk.'

Niet ons einde
Tess: 'Toen onze tweede zoon geboren werd, zaten we op een roze wolk. De eerste maanden waren liefdevol, we deden alles samen. Een kind krijgen is ook een praktisch gebeuren, aanpoten, je fungeert bijna als een bedrijf. Met weinig slaap is dat pittig en langzaam raakte ik mezelf kwijt. Mijn trauma van het verlies van onze eerste zoon speelde daar ook een rol in: ik wist me geen raad met de pijn. Ik besloot even naar het buitenland te gaan om op adem te komen. Daar kwam ik tot de conclusie dat ik geen toekomst zag in onze relatie. Een week voordat onze zoon één jaar werd, maakte ik het uit met Malou.'

Malou: 'Kapot van verdriet was ik. Niet alleen was ik Tess kwijt, ook ons gezin was uiteengevallen. Vreselijk vond ik dat: het ideaalbeeld dat ik had, lag compleet aan diggelen. De eerste keer dat we elkaar zagen, hielden we elkaar stevig vast. Ik wilde het niet, maar ik moest haar laten gaan. Toch dacht ik meteen: dit is niet ons einde. Op een dieper niveau voelde ik dat er nog meer in zat voor ons. Niet dat het weer aan zou gaan, maar op een andere manier. Ik had nog geen idee.'

Tess: 'Ik voelde hetzelfde.'

Lees ook: Sanne vocht tegen extreme zwangerschapsmisselijkheid: 'Laat het maar misgaan, ging door mijn hoofd'

Malou: 'Co-ouderschap zag ik in het begin helemaal niet zitten. Dat mijn relatie eraan was gegaan was één ding, maar mijn kind de helft van de week missen, vond ik moeilijk. Toch wist ik dat ik in het belang van mijn zoon moest handelen. Je bent zo snel geneigd om naar je ego te luisteren, maar bij co-ouderschap is daar simpelweg geen ruimte voor. Uit liefde voor hem moest ik mijn eigen gevoel aan de kant zetten. Een week later was zijn eerste verjaardag. Daar zag ik tegen op, ik was bang om in huilen uit te barsten.'

Tess: 'Iedereen was er: mijn familie, de familie van Malou. Het ging uiteindelijk zo goed. Als we nu die foto van toen terugkijken, raakt dat me: we werden omringd door zoveel liefde.'

Malou: 'Onze ouders hebben ons fantastisch geholpen. Nog steeds is die band over en weer goed: ik vier elk jaar kerst met Tess' familie.'

Ego opzij
Tess: 'Na een tijdje ontmoette ik Eefje en kreeg Malou ook een nieuwe relatie.'

Eefje (41, rechts): 'Ik had direct een megaklik met hun zoon. Hij was nog maar jong toen ik in zijn leven kwam. Het voelt enorm vertrouwd met hem, maar ik ben niet zijn moeder. Tess en ik besloten daarom dat we samen graag een kindje wilden. Medisch gezien is het voor mij helaas niet meer mogelijk om zwanger te worden, die taak lag dus opnieuw bij Tess. Even leek het alsof ze weer zwanger was, maar het bleek een schijnzwangerschap te zijn (een aandoening waarbij alle symptomen van een zwangerschap worden ervaren zonder dat er een vruchtje in de buik is, red.).'

Tess: 'Opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn trauma. Ik wist meteen: dit moet ik niet nog een keer doen.'

Malou: 'Tegelijkertijd liep mijn nieuwe relatie niet lekker. Mijn toenmalige vriendin wilde graag kinderen, maar had heel andere ideeën over de invulling van onze toekomst. Ondertussen vond ik het nog steeds lastig om Tess en Eefje samen te zien, maar ik moest mijn ego opzijzetten. Voor mijn zoon vond ik het belangrijk dat zij in zijn leven waren. Toen Tess, Eefje, mijn vriendin en ik daarom besloten samen een maand in Spanje te verblijven, was dat confronterend.

Ik zag Tess en Eefje met mijn kind op het strand lopen - het ideaalbeeld dat ik altijd zo voor ogen had, maar dan zonder mij. Tegelijkertijd ging het ook heel goed met z'n allen op vakantie, alles verliep heel organisch en we vulden elkaar goed aan. Tijdens die vakantie kreeg ik het idee. Tijdens een wandeling over de boulevard vroeg ik Tess: wat als wij nog een kindje maken? Een vol broertje of zusje voor de oudste?' 

Tess: 'Ja, dat is het, dat wilde ik, ik wist het meteen.'

Lees ook: Roxanne is alleenstaande moeder van zes kinderen: ''Wat is nou een papa?' vroeg een van de kinderen laatst'

Malou: 'Niet lang daarna verbrak ik de relatie met mijn toenmalige vriendin en kreeg ik een relatie met Marga, mijn huidige partner. Wat zou zij van dit idee vinden? En wat zou haar rol en die van Eefje worden? Met z'n vieren gingen we om tafel om het te bespreken.'

Eefje: 'Daar zaten we dan. Het idee werd geopperd: opnieuw een kindje van Tess en Malou. Een prachtig idee, maar het voelde voor mij niet goed. Waar was ik in dit verhaal? Ik had ook een kinderwens. Grappig genoeg was het Marga die de twijfel bij mij opmerkte en direct vroeg wat mijn gevoel bij dit idee was. Ik wilde geen vijfde wiel aan de wagen zijn.' 

Malou: 'Ze vertelde over de pijn die ze voelde bij het idee en ik begreep haar. Ik begreep het zo goed. Toen dacht ik: wat nou als Eefje ook een actieve moederrol krijgt? Ik voelde dat dat de juiste beslissing was. Voor Marga was het duidelijk, zij had al kinderen uit een vorige relatie en zag het niet zitten opnieuw moeder te worden. Maar haar steun was onvoorwaardelijk. Anderen in mijn omgeving leken er meer moeite mee te hebben. Het voelde alsof ik opnieuw uit de kast moest komen. Als ik over ons plan vertelde, zeiden ze: 'Weer een kindje met Tess? Dat moet je niet doen.' Zij konden zich mijn pijn van de verbroken relatie nog herinneren, maar voor mij voelde het als zo'n logische beslissing.'

Elkaar weer vinden
Eefje: 'Na een halfjaar was Malou weer zwanger. We hebben daar veel over gepraat: hoe gaan we alles regelen, hoe pakken we het aan? Een kindje met drie moeders, dat is wettelijk niet mogelijk in Nederland. Toch hebben we alles bij de notaris zo vast laten leggen dat de rechten over ons kind voor alle drie hetzelfde zijn. Toen onze zoon werd geboren, was het voor Malou best moeilijk om na enige tijd het co-ouderschap te beginnen. Ze kon hem nog niet missen en had meer tijd nodig. Niet zo gek natuurlijk, het kindje had negen maanden in haar buik gezeten. Die ruimte hebben we haar gegeven. Het is fijn dat we daar zo goed met elkaar over kunnen spreken.'

Tess: 'Welke beslissing we ook nemen, we zetten het belang van onze kinderen voorop. Met dat in ons achterhoofd is de rol van Pim uiteindelijk ook groter geworden dan alleen donorvader. Hij heeft geen opvoedende rol, maar is wel bij belangrijke momenten: verjaardagen, feestdagen, voetbalwedstrijden. Het is toch te gek dat onze kinderen ook hun vader kennen? Zij hebben een geweldige band met elkaar.'

Malou: 'Steeds vaker komen we tot de conclusie dat eigenlijk alles mogelijk is wanneer je buiten de norm valt. Onze maatschappij is gewend traditioneel te denken: een kindje heeft een papa en een mama. Toen wij besloten buiten de gebaande paden te gaan, opende zich een heel nieuwe wereld aan mogelijkheden. Voor onze oudste zoon is het de normaalste zaak van de wereld. Die hoorde ik laatst tegen een klasgenootje zeggen: 'Mijn broertje heeft drie mama's, ik twee.' Onze oudste zoon is ontstaan uit de liefde tussen Tess en mij, dat betekent niet dat hij dan óók ineens drie mama's heeft.'

Eefje: 'Daar zijn Tess en Malou altijd duidelijk over geweest: 'Eefje is wel hier, maar zij is niet jouw mama.' Hij heeft mij me altijd welkom laten voelen, het is zo’n lieve jongen. Natuurlijk ben ik er voor hem en verzorg ik hem ook, maar beslissingen over zijn opvoeding of hem aanspreken als hij iets doet wat niet mag – die taken liggen bij Tess en Malou.'

Lees ook: Wil je weten: dít is waarom de L altijd vooraan staat in LHBTI+

Tess: 'Met elkaar hebben we een familie-appgroep en een gedeelde agenda. Daar beginnen we elke dag mee. Zeker nu met de kleinste sturen we veel berichtjes over en weer over flesjes en slaapjes. Opvoedkwesties bespreken we wel altijd face to face. Belangrijke beslissingen nemen we in goed overleg. Elkaar respecteren en het belang van de kinderen voorop, daar gaat het om.'

Malou: 'Het opvoeden en co-ouderschap verlopen tot nu toe vrij organisch. De kinderen zijn op zondag, maandag en dinsdag bij mij en op woensdag en donderdag bij Tess en Eefje. De weekenden wisselen we af. Voor ons is ons gezin de normaalste zaak van de wereld. Toch ontkom je niet aan vervelende opmerkingen. Geen harde discriminatie, maar kleine steekjes: 'Zo! Dat is ingewikkeld!' Of: 'Nou, dat zijn wel veel vrouwen zeg.' Ze kunnen ook zeggen: 'Wat mooi.'' 

Tess: 'Je kunt het mensen niet kwalijk nemen dat ze het niet snappen, het is een andere situatie dan ze gewend zijn. Het traditionele beeld van man en vrouw zit diepgeworteld. Als de interesse oprecht is, beantwoorden we met liefde alle vragen. We willen graag een voorbeeld zijn voor iedereen met relatie- en gezinsvormen die buiten de norm valt.'

Malou: 'En laten zien dat er opties zijn, dat het wel kan. Want wanneer de liefde bepaalt, is alles mogelijk.'

Dit interview komt uit &C's juninummer 'Dit is generatie leeftijdsloos', en je bestelt 'm hier bij ons online:

Scoor hier &C's juninummer!