Wat zou jij doen als je een gewonde duif tegenkomt?

Stel je voor: het is een mooie dag, je fiets lekker over de grachten met de zon op je toet. Ineens zie je een poezebeest rollend over de straat gaan met een duif. Aan de veren op de grond te zien, is de gevleugelde vriend aan het verliezen. Wat zou je doen?

Dit weekend overkwam het mijn vriend Jelle. Hij sprong direct tussen de twee. De vleugel van de duif hing er zielig bij, en het lukte ‘m niet om de plek des onheils vliegend te verlaten. Jel belde direct de dierenambulance. Maar terwijl hij dat deed donderde de duif de gracht in. En zoals je wellicht weet: duiven kunnen niet zwemmen. Dus Jel er achteraan en krijgt het bebloede beestje weer veilig op de kant. Terwijl hij een plan de campagne bedenkt, duikt de duif wéér de gracht in. Een verdrinkingsdood is niet prettig, ook niet voor dieren. Dus hij springt wederom achter de duif aan. Vervolgens roept hij naar twee meiden op het terras of ze heel even op de duif kunnen letten. Ze halen hun schouders op, en borrelen vrolijk verder.

Stampvoetend komt Jelle thuis. Hij kan er niet bij hoe die meiden zich geen luttele seconde om de duif willen bekommeren. Ik snap dat eigenlijk ook niet. Het hele avontuur deel ik op mijn Instagram. En wat blijkt? Het merendeel van de mensen zou de natuur lekker haar gang laten gaan. Terwijl wij wakker zouden liggen als we niet wisten wat er met de duif is gebeurd.

Zelf heb ik thuis een heuse naaktslakkeninvasie. Tientallen nemen iedere avond onze tuin over en vreten vooral mijn salie op. Milieu Centraal tipt een bierval waarin ze verdrinken. Maar zelfs dat krijg ik niet over mijn hart. Ook zo'n slijmerig beestje gun ik blijkbaar geen verdrinkingsdood.

Dat zette me aan het denken. Want waarom springt de één zonder na te denken een gracht in voor een gewonde duif, terwijl de ander zijn schouders ophaalt? Is dat aangeboren? Aangeleerd?

Misschien gaat het over verantwoordelijkheid. Over de vraag of iets jouw probleem wordt zodra jij degene bent die het ziet gebeuren. Jelle zag een dier in nood en dacht: ik kan helpen, dus ik help. De meiden op het terras zagen precies hetzelfde, maar voelden blijkbaar geen enkele noodzaak om in actie te komen.

Of speelt er nog iets anders mee? Want eerlijk is eerlijk, een duif blijkt niet voor iedereen hetzelfde dier. Ooit waren duiven onze trouwe postbodes, nu worden ze vliegende ratten genoemd. Ik vraag mij serieus af of de reacties hetzelfde waren geweest als de kat een jong lief pluizig eendje had gegrepen of een knuffelbaar konijntje. En als het een toypoedel was geweest, vermoed ik dat het halve terras was uitgerend.

Blijkbaar kennen we dieren verschillende waarden toe. De één is het redden waard, de ander hoort bij 'de natuur'. Waar die grens precies ligt? Daar lijken we het verrassend oneens over te zijn.

O ja, en de duif? Die heeft het helaas niet gered.