Anna Karolina #394: het állerlaatste deel

Ze zeggen dat op het moment dat je voelt dat het einde van je leven nadert, je het als een diavoorstelling voor je ogen voorbij ziet razen.

In mijn geval zie ik alleen het gezicht van Sebastiaan voor mij. Mijn liefde, mijn alles. Waarom heb ik hem zoveel pijn gedaan? Ik voel zijn lichaam tegen de mijne.

Er volgt nog een schot. Ik voel niks en zak door mijn benen. Ik zie het leven dat ik voor ogen zag toen ik voor hem viel. Ik zie de blik in zijn ogen op het moment dat hij de deur opendeed in dat vervallen gebouw in Berlijn. Onze stiekeme afspraken toen ik nog met Daan was. En dan de ellende die volgde omdat werk en al het andere ruis op ons pad kwam en wij het maar niet voor elkaar kregen om gewoonweg samen gelukkig te zijn. Juul, Joost, mama…

Liefde is niet altijd genoeg om een relatie te dragen, maar zeker genoeg om ermee te starten en door te blijven gaan. Ik wist het direct toen onze blikken elkaar kruisten, dat dit een liefdesverhaal zou worden van een totaal ander kaliber dan wat ik had met Daan. Soms denk ik dat we allemaal een rol spelen in elkaars levens. Soms neem je de hoofdrol op je, en soms de dragende rol. Als een verpersoonlijking van een vorm van karma of een wijze levensles. Mijn affaire met Daan jaren geleden gaf me een vreselijk gevoel. Toen we eenmaal samen waren was ik zondag aangetast door het feit dat hij vreemd was gegaan met mij, dat ik hem er altijd van verdacht mij hetzelfde aan te doen. Wellicht dat ik me daarom iets minder dan geaccepteerd slecht voelde over mijn verliefdheid. De naam Damir paste beter bij hem dan Sebastiaan.

Lees ook: Anna Karolina #393: genoeg is genoeg

Die duistere blik zal ik nooit van mijn leven vergeten. Daarom is het blik die ik nu zie, liggend op de grond in Mexico. Het is mijn favoriete plek. Denken aan zijn ogen, zijn mond, zijn kussen, zijn handen op mijn lijf, zijn kracht in mij. Hij is degene die mij voorziet van mijn levenselixer. Hij is mijn favoriete persoon en die zal ik nooit meer laten gaan. We hebben teveel tijd verspild. Het is klaar nu.

Een traan stroomt over mijn rechterslaap. Nog steeds voel ik niks, maar ergens weet ik dat ik er nog ben. 'Anna, Anna, blijf bij me.' De woorden van Sebastiaan klinken in de verte. Ik hoor hem wel, maar ik ben niet daar waar hij is. Ik zweef ergens tussen hemel en aarde en voel mij licht, warm en op de een of andere manier vol berusting. Het is een mooie plek. Mijn gedachten dwarrelen om me heen als waren het opgeblazen ballonnen. Het is er donker en met flarden zie ik felle kleuren. Het is alsof ik droom, maar mijn bewustzijn zegt me dat het ernstiger is dan dat. Maar dat lijkt mij niet te deren. Het is wel even goed hier. Alles is helder.

De lessen die ik allemaal moest leren om tot dit punt te komen. De liefdes, het verdriet, verraad, de pijn, de tranen en wanhoop. Ik heb me genoeg nachten afgevraagd waarom ik dit alles op me neem. Maar ik hou gewoonweg te diep om een oppervlakkig leven te leiden. Het zou wel eens wat minder radicaal kunnen als ik kijk naar wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, maar ik had het voor geen goud willen missen. Dan ineens is het volledig zwart en val ik uit.

Het is twee weken later als ik hoor: 'Weet je zeker dat je gezien hebt dat ze wakker is?' Ik herken de stem van Sebastiaan. Hij klinkt ver, heel ver, maar ik hoor hem. 'Twijfel niet aan wat ik zeg.' De tweede stem is die van Alejandro. Droom ik? Waar ben ik?

Wordt vervolgd, lees je hier normaal gesproken, maar vandaag niet. Voorlopig is dit het einde van mijn Anna-Karolina-rubriek, lieve lezers. Oh, wat heb ik er met plezier aan geschreven. De personages zitten in mijn hart en zullen daar ook nooit verdwijnen. Wat begon als een autobiografisch verhaal nu ruim acht jaar geleden, is verworden tot een heuse rollercoaster dat zelfs mij al schrijvende deed verrassen. Ik hoop dat jullie genoten hebben van de avonturen van Anna en dat jullie, net als ik, niet kunnen wachten op het vervolg. Want dat komt er zeker, maar in een ander vorm. Psst, waarschijnlijk een boek! Dus toch: wordt vervolgd.

Wil je niets van mijn verdere schijfavonturen missen, volg me dan via Instagram. Verder blijf ik natuurlijk de Sexy time-reeks schrijven en volgt er hier op &C heel snel een nieuwe rubriek waarin ik mezelf onder kan dompelen in de wereld van mannen, vrouwen en alles wat ons zo hetzelfde én zo verschillend maakt. Tot snel!

Liefs,
Anne Karolina