Lekkere hypocriete meid ben ik

Van deze kwestie kan ik dus ’s nachts wakker liggen. Ik ben namelijk zo iemand die altijd het hardst ‘adopt, don’t shop’ roept. Bij vrienden, op mijn socials, overal. De asiels zitten vol! Geef zo’n dier een thuis! Nu willen wij zelf een hond en hoor ik mezelf ineens zeggen: ‘Ja, maar bij ons ligt het wat ingewikkelder.’ Lekkere hypocriete meid ben ik.

Dat ingewikkelde ligt hier op de bank. Twee rode asielkaters, Lompie de Leeuw en Theo de Tijger. Ook wel Lompie de Lulhannes en Theo de Teringlijer, afhankelijk van wie mij ’s nachts wakker maakt voor eten. Te vroeg bij hun moeder weggehaald, gedumpt langs de weg en zelfs na zes jaar vertroetelen nog steeds overal bang voor.

Jel haalde ze als verrassing voor mij, terwijl hij een bloedhekel heeft aan katten. Inmiddels houdt hij van ze, al blijft hij roepen dat hij ze stom vindt. Hij wil graag een hond. Je snapt, daar heb ik dan weer precies niks mee. Maar ik ben aan het oefenen geslagen. Ik aai tegenwoordig vrijwel iedere hond op straat, met toestemming van de baas natuurlijk. Inmiddels zie ik ons best met zo’n trouwe lobbes door het leven gaan.

Dus speur ik al maanden de asiels af. Daar zit vast ergens onze hond. Lief beest, zoekt mand, wij hebben zelfs een gouden mandje. Alleen moet erbij staan dat hij met katten kan. En dan nog hou ik mijn hart vast. Wat als Theo en Lompie straks niet meer onder de bank vandaan komen?

‘Neem een pup’, zegt onze omgeving. Die kun je van jongs af aan laten wennen aan de katten, en vice versa. Je kunt gericht een hond uitzoeken en ’m zelf opvoeden. Ik hang aan hun lippen. Vertel me vooral waarom een pup in ons geval een ontzettend verantwoorde keuze is.

Ondertussen zitten al die honden nog in het asiel. Ook die oudere hond waar iedereen voorbijloopt. Vanachter mijn telefoon weet ik altijd precies wat anderen zouden moeten doen. Juist dat beestje meenemen. En eerlijk, als ik mensen weer met een designerpup op straat zie, heb ik mijn oordeel alweer klaar. Amsterdam stikt van de labradoodles en teckels. Allemaal een hip accessoire voor op Insta. Als je echt dol bent op dieren, zou je wel adopteren. Toch?

Maar als het over Theo en Lompie gaat, wil ik ineens garanties dat de samensmelting goed gaat. Dat mijn goede bedoeling niet eindigt met twee doodsbange katten. Dat is toch een legitieme reden? Ik zoek iemand die zegt dat ik het deze keer best iets minder goed mag doen. Iemand die me toestemming geeft om hup, mijn principes overboord te gooien.

We hebben nog geen hond. Ik kijk nog steeds dagelijks op de asielsites. Daar hoop ik ’m te vinden. Maar heel af en toe kijk ik bij een fokker. Dan klap ik gauw mijn laptop dicht, want er ligt meestal een van mijn principes op schoot te spinnen…