Als niemand mijn venusheuvel zou zien, zou ik dan nog steeds zo fanatiek zijn met dat scheermes?

Nooit vergeet ik de schaamhaar bliksemschicht van Samantha Jones in Sex and the City. Een man zag het graag zo bij haar. Inmiddels noemen we dit natuurlijk vulvahaar. Toch? Al klinkt schaamhaar eigenlijk wel toepasselijk, aangezien we ons er nog steeds voor lijken te schamen.

Dit jaar lag ik inmiddels voor de achtste persoon en ongeveer de twintigste keer met mijn benen wijd. Acht verschillende mensen die even in mijn vulva wilden koekeloeren. Iedere keer stond ik vooraf onder de douche met hetzelfde dilemma: wat doe ik met het haar op mijn venusheuvel? En met de haren op mijn labia majora?

Kaal? Kort? Een gezellig kuifje?

Want als je eenmaal begint met scheren, is het al gauw kaal. Dus als je een gezellig design wilt, moet je plannen. Je moet alles precies op tijd afscheren, zodat het tijdens de afspraak weer de juiste lengte heeft. Want stoppels die wil je niet. Die zijn echt vervelend als je naar het toilet bent geweest, toiletpapier hebt gebruikt en daarna weer met de benen wijd moet. Enfin, je snapt het. Een goed vulvakapsel vereist vooruitdenken.

Inmiddels hebben zoveel mensen mijn flamoes gezien dat het mij steeds minder kan schelen. Je raakt er wonderbaarlijk snel aan gewend dat je je onderkant tentoonspreidt aan iemand die je enkele minuten daarvoor voor het eerst hebt ontmoet. Bovendien is het ook ‘maar’ een onderdeel van je lijf. Maak ik mezelf wijs.

Voor de afspraak met een nieuwe gynaecoloog stond ik toch ineens weer twijfelend onder de douche. Wat gaat het worden? Wat zal zij ervan vinden? Vindt zij er überhaupt iets van? En dan heb ik het nog niet eens over de pedicure die ik heb laten doen, mijn gladgeschoren benen en de olie die ik erop smeerde.

Artsen zeggen altijd dat ze daar helemaal niet op letten. Een lijf is een lijf en ze zijn niet bezig met uiterlijkheden. Dat geloof ik ook echt. Toch stond ik met een scheermes in mijn hand alsof mijn arts na afloop een beoordeling zou achterlaten. ‘Prettige vulva. Netjes bijgehouden. Vier sterren, want links zat nog een plukje.’

Zou een man ook zo onder de douche staan als hij weet dat zijn prostaat onderzocht gaat worden? Wel of geen konthaar? Toch nog even de balzak bijwerken? ‘Wat zou de dokter ervan vinden?’ Ik hoop trouwens wél dat mannen zich druk maken om tarrels. Als je dat woord niet kent: hou het zo. Ik weet het helaas tegen wil en dank.

We zeggen graag dat we het allemaal voor onszelf doen. Maar ja. Als niemand ooit meer mijn venusheuvel zou zien, stond ik dan nog steeds zo fanatiek met dat scheermes te hannesen? Of doen we het toch ook voor het modebeeld? Omdat wij al jong hebben geleerd dat lichaamshaar bij vrouwen onverzorgd is?

Natuurlijk verwijderden mensen in het oude Egypte ook al lichaamshaar. Maar de moderne obsessie met de gladde vrouw is wel degelijk aangejaagd door commercie. Toen blote armen en kortere rokken in de mode kwamen, vertelden advertenties vrouwen dat hun haren ongewenst waren. In 1915 bracht Gillette het eerste scheermes op de markt speciaal voor vrouwen. Een compleet nieuwe doelgroep. Kassa.

Iedere vrouw mag natuurlijk zelf weten wat ze met haar lichaamshaar doet. Laat een volle bos staan, scheer alles kaal of zet er desnoods de bliksemschicht van Samantha Jones in. Maar laten we eerlijk zijn over hoe vrij die keuze werkelijk is. Want als ik het uitsluitend voor mezelf zou doen, waarom begon ik dan pas te twijfelen zodra iemand anders ernaar ging kijken?

Ik ging uiteindelijk voor een keurig bijgewerkt compromis.

Voor mezelf natuurlijk.