Het is niet veel beter geworden sinds het afwezige vaderschap van Henny Huisman

Henny Huisman, de man die in mijn jeugd eigenhandig de dromen van playbackende kleuters waarmaakte, deed onlangs een boekje open over zijn opvoedingsfilosofie. Wat blijkt? Terwijl Henny op tv de Surpriseshow presenteerde, was zijn eigen gezinsleven de grootste surprise: hij was er namelijk nooit. 'Ik heb mijn kinderen eigenlijk ook niet opgevoed. Dat heeft mijn vrouw gedaan,' aldus Henny. Spijt? Welnee. 'Daardoor woonden we mooi en hadden we een mooie auto.'

Kijk, dat is nog eens een verfrissend staaltje polderpatriarchaat zonder gêne. Je moet de ballen maar hebben om de opvoeding van je vlees en bloed plat te slaan tot de aanschafwaarde van een glimmende stationwagen. Of, waarschijnlijker nu we Henny’s opvoedingsstijl kennen: een tweezits sportauto. Daar hoefde de rest van het gezin tenminste niet in mee.

Stel je eens voor dat Linda de Mol of Caroline Tensen nu zou opbiechten: 'Nou ja, ik heb mijn kinderen eigenlijk nauwelijks gezien tussen 1995 en 2010, maar we hadden wel een waanzinnige marmeren keuken in Blaricum!' Het land zou te klein zijn. Die vrouwen werden direct gelyncht aan de hoogste boom van de moedermaffia, gebrandmerkt als kille carrièremonsters die hun kroost opofferen voor kijkcijfers. Maar Henny? Henny krijgt een milde glimlach en een nostalgische klop op de schouder. Hij was immers 'druk'.

Aanstaande zondag is het Vaderdag. Het uitgelezen moment om onszelf op de borst te kloppen over hoe ontzettend veel beter we het nu doen. We hebben inmiddels de 'papadag', waarop vaders 'op hun kind passen'. Bij die formulering vraag ik me altijd af of ze bovenop de 10 euro per uur ook nog fooi krijgen voor het zorgen voor hun eigen kinderen. We applaudisseren met z'n allen als een man in de supermarkt slaagt in de complexe taak om het juiste formaat luiers te kopen. We sussen onszelf met de gedachte dat de Henny-methode tot het verleden behoort, maar is er eigenlijk wel echt zoveel veranderd?

Wie naar de cijfers kijkt, ziet dat de emancipatie-soundtrack een stuk valser klinkt dan de gemiddelde auditie in de Soundmixshow. Ja, vrouwen zijn de afgelopen decennia massaal meer gaan werken. Maar mannen zijn niet evenredig meer gaan zorgen. Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau zijn vrouwen met kinderen tussen 1995 en 2015 gemiddeld 15 uur per week meer betaald werk gaan doen, terwijl mannen met kinderen slechts 24 minuten per week meer onbetaalde zorgtaken op zich nemen. En zelfs wanneer vrouwen anno 2026 de kostwinner zijn in het gezin, dan nog besteden ze meer tijd aan de opvoeding en het huishouden dan hun man.

We zijn van de 'afwezige Henny' overgegaan naar de 'parttime helpende vader'. En dat woord 'helpen' zegt alles. Je helpt de buurvrouw met het sjouwen van een bankstel. In je eigen gezin zouden we zorgtaken moeten noemen wat het werkelijk zijn: geen gunst naar de moeder toe, maar je gedragen als een volwassen vent en zorgen voor de kinderen die je zelf hebt verwekt.

Dus nee, we hoeven Henny niet met terugwerkende kracht te cancellen. Hij zegt hardop wat veel vaders destijds deden en hoe ze nu nog altijd denken. Maar laten we deze Vaderdag wel ophouden met doen alsof we de hoofdprijs hebben gewonnen omdat de vaders van nu inmiddels weten waar de vuilniszakken liggen. Pas als die tien uur zorgkloof is gedicht, hebben we echt reden voor een Surpriseshow.