Terwijl een wietlucht binnendringt, denk ik: ik moet écht vaker nee gaan zeggen

Hoe the fuck ben ik hier weer beland, denk ik, terwijl een wietlucht steeds dieper mijn neus binnendringt.

Om me heen zitten vijf jongens die ik al zeker tien jaar niet gezien heb, te eten voor hun leven van vettige, zompige burgers. We kennen elkaar van vroeger, uit de buurt en uit een tijd dat ik nog veel blowde. Toen ik een van hen laatst tegen het lijf liep, besloten we weer eens af te spreken: eerst de kroeg in, daarna wat eten.

'Ik heb voor de nostalgie al gereserveerd bij The Bulldog,' liet iemand na een paar biertjes vallen. Haha, dacht ik, goede grap. Maar even later liepen we écht naar de coffeeshop. Meteen ontvouwde zich een interne strijd: hoe steek ik hier een stokje voor? Ik heb te hard gewerkt om iets van mijn leven te maken om nog bij The fucking Bulldog te gaan eten. 'Oké boys,' klonk het toen we voor de deur stonden. 'Gaan we naar binnen?'

Daar was het: mijn moment. En wat zei ik? 'Is cool, man.' Dit doe ik dus altijd. Terwijl ik een duidelijke mening heb, doe ik alsof ik alles wel best vind. Ik huil liever van binnen terwijl ik mijn gore burger eet, dan dat ik het risico loop om iemand te kwetsen. Dat deed ik als kind al, om de harmonie in het gezin te bewaren.

Ik deed het ook toen ik voor het eerst ging samenwonen, trouwens ook met een van deze gasten, en we bij IKEA meubels uit gingen zoeken. 'Yo,' zei hij op den duur. 'Als je bij alles 'maakt mij niet uit' blijft zeggen, lopen we hier over een uur nog.' En ik doe het nog steeds, als mijn vrouw voorstelt een bank te kopen die voor geen meter zit, maar ze wel mooi vindt. 'Is goed schat, wat jij wil.'

Lees ook: Sarah Janneh: 'Ik kan een gootsteen ontstoppen, maar raak nog steeds in paniek als de bel gaat en ik geen pakketje verwacht'

Achteraf baal ik áltijd: waarom heb ik niet gewoon gezegd wat ik vond? Of zoals mijn vrouw zou zeggen: ruimte ingenomen. Nu zit ik te eten tussen de blowende toeristen, terwijl precies niemand het erg had gevonden als ik een ander restaurant had voorgesteld. En weet je wat het ook is? Het is niet eerlijk. Als je altijd maar de maakt-niet-uit-guy uithangt, dwing je een ander voor je te kiezen en weten mensen uiteindelijk niet wat ze aan je hebben.

Eigenlijk laat ik mensen niet helemaal toe. Dat moet anders. Fuck 'maakt niet uit', ik ga vaker nee zeggen. Ik wil niet meer op die keiharde bank zitten en ik wil nooit, maar dan ook nooit meer bij The Bulldog eten. Als ze het de volgende keer weer voorstellen? Dan zeg ik: 'Prima als jullie naar die tent willen, maar ik ga naar de FEBO.'

Shop &C's nieuwste editie hier