Echt iedereen en zijn tante heeft een eigen documentaire

Alles gaat tegenwoordig sneller. Zelfs sneller dan m'n zoon die de trap afstuitert als ik de wifi heb afgesloten.

We moeten nú ergens zijn, dus iedereen scheurt op een e-bike. Vijf minuten wachten op een Uber en mensen sterven van ongeduld. Bestel je vandaag iets online, dan ben je boos dat het gisteren nog niet op de deurmat lag. Geduld is een uitstervende diersoort en ligt straks ergens tussen de dodo en de fax. Die haast beperkt zich allang niet meer tot praktische zaken. Ze is ook de cultuur binnengelopen, met modderige schoenen en al. Ik zapte laatst door een streamingdienst, en wat zie ik? Een documentaire over Roxy Dekker. Begrijp me niet verkeerd: ik ben fan. Ik schud geregeld mijn reet op Anne-Fleur vakantie, ga los op Satisfyer (het nummer, mensen) en geniet van die New Jack Swing-vibe van Industry Plant. Maar een documentaire? Nu al?

Vroeger kreeg je pas een docu als je carrière zo lang was dat hij in delen kon worden uitgezonden. Een biografie van duizend pagina's. Minstens vier fases: jong talent, absolute grootheid, de val en de comeback. Mensen met een cv zo dik dat je er een deur mee kon barricaderen. Nu lijkt een documentaire meer op een automatische bevestigingsmail: Gefeliciteerd, je bestaat! Want echt iedereen en zijn tante heeft er een. Noa Lang, Lil' Kleine, Bizzey, Famke Louise, Caroline van der Plas, Tino Martin, Akwasi, Summer de Snoo. En als niet al die namen je iets zeggen, dan is dát al de clou van deze column.

Lees ook: Ik bereidde me voor op een date alsof het ging om een sollicitatiegesprek

Ik zeg niet dat ze niks doen. Ik zeg alleen: het voelt alsof we van voorspel direct naar het huwelijksfeest springen. Straks is een carrière niet eens meer nodig. Krijg je bij je geboorte een speen, drie rompers en een regisseur. 'En... actie!' De navelstreng is nog niet doorgeknipt of Netflix heeft al een deal. We kunnen nergens meer op wachten. Misschien ben ik zuur, omdat Videoland mij nog nooit heeft gebeld. Terwijl ik toch al vijf jaar zeer lekker bezig ben. Waarom komt niemand mijn teringzooi thuis filmen? Mijn ochtendritueel. Mijn geklungel in de keuken. Mijn aanmoedigingen langs het voetbalveld. Waarom geen intieme scènes op de bank met mijn vrouw, met een voice-over: 'Edson twijfelt of hij nog een koekje neemt.'

Terwijl ik dit opschrijf, snap ik het ineens. Ik heb een saai leven. Geen rock-'n-roll, geen schandalen, hooguit een spannende avond met de vaatwasser. En ja, ik ben jaloers. Ik wil ook een vleugje Noa Lang, een scheutje Roxy Dekker. Maar misschien, heel misschien, is wachten toch niet zo slecht. Al is het maar om te voorkomen dat mijn eigen documentaire eindigt na aflevering één. Met als titel: Edson da Graça in de Appie.