We hebben geen fatbikeprobleem, we hebben een mannenprobleem

Er is iets mis. Al heel lang. En elke keer als ik denk dat we misschien een beetje opschuiven in de goede richting, staan er weer een paar jongens op fatbikes klaar om me daaraan te herinneren: nee hoor, je bent nog steeds niet veilig. Niet als je wandelt, niet als je hardloopt, niet als je fietst. Niet in je joggingbroek, niet met je koptelefoon op, niet als je gewoon je dag probeert te hebben.

In Amsterdam werden de afgelopen dagen vrouwen uit het niets op hun billen geslagen. Door jonge jongens. Op fatbikes. Het klinkt bijna koddig als je het zo zegt, alsof het een scène is uit een slechte comedy, maar elke vrouw die dit leest weet: dit is doodnormaal. En doodeng.

Het is makkelijk – en lui – om het meteen over 'die jongens' te hebben. Je weet wel, 'jongens van tegenwoordig'. Met een bepaalde achtergrond, in een bepaalde wijk, met een bepaald accent. Maar ik volg dit soort berichten al jaren. En het zijn niet slechts die jongens. Het zijn alle jongens. Het zijn mannen. Grote, kleine, witte, zwarte, rijke, arme, student, bouwvakker, vaders, zoons, vrienden, collega’s. Ze zitten op gympen of in Italiaanse leren schoenen. Ze zijn 13 of 65. Ze wonen in een villawijk of op een flatje driehoog. We verspillen tijd en energie door te blijven ontkennen dat dit geen wijdverspreid probleem van heel erg veel mannen en jongens van alle rangen en standen is.

Wat ze allemaal gemeen hebben? Ze denken dat ze recht hebben. Op jouw lijf. Jouw aandacht. Jouw tijd. Jouw lach. En als ze het niet krijgen, dan pakken ze het. Met woorden, met handen, met geweld.

We praten hier niet over hitsige, jolige pubers. We praten over een systeem dat jongens leert dat vrouwen decor zijn in hún wereld. En als het decor zich verzet, lachen ze. Tot je je vernederd genoeg voelt. Of erger. Dan slaan ze. Om je vervolgens te vertellen dat ze dit nooit meer doen. Dan verkrachten ze. Op klaarlichte dag tussen twee auto's. Dan moorden ze. In het bijzijn van hun kinderen. En dan heet het ineens een 'gezinsdrama'.

Lees ook: Ellen en Elize ontsnapten, veel vrouwen lukt dat niet: 'Femicide komt in Nederland buitengewoon veel voor'

Ik ben het zo zat dat er weer een generatie opgroeit die niet leert: nee is nee, stilte is ook nee, geen oogcontact is geen uitnodiging. Ik ben het zo zat dat meisjes leren zichzelf klein en onzichtbaar te maken, en jongens niet leren zichzelf in te houden.

We hebben geen fatbikeprobleem. We hebben geen Marokkanenprobleem. We hebben een mannenprobleem. Punt. En dat los je niet op met avondklokken of TikTok-verboden, maar met opvoeding. Met grenzen. Met consequenties. Met vaders die hun zoons aanspreken. Met moeders die het beest in hun prinsjes benoemen. Met een samenleving die stopt met lachen als vrouwen pijn hebben.

Ik ben het zo zat. Zat dat we eindeloos blijven opvoeden in hoe meisjes zichzelf moeten beschermen, maar nooit structureel praten over hoe we jongens moeten begrenzen. Zat dat het nieuws dit brengt als incidenten, terwijl het een patroon is. Zat dat we pas luisteren als er bloed op het fietspad ligt.

En aan de jongens en mannen die denken dat dit grappig is: het is geen grap. Het is geweld. En als niemand het jullie vertelt, dan zeg ik het nu maar even duidelijk: je bent niet stoer, je bent een loser. En je draagt actief bij aan een wereld waarin vrouwen elke dag iets meer verdwijnen.