Door: Carmen Felix
Carmen Felix zal je niet zo snel bij een coach tegenkomen. Betekent dat dat ze geen issues heeft? Nee, hoor.
Misschien is het gewoon mijn luie inborst, maar hoezo moet alles tegenwoordig beter? En dan heb ik het even specifiek over onszelf. Ik ben inmiddels de enige in mijn vriendengroep zonder coach, goeroe of therapeut. Natuurlijk klinkt dit meteen als een strontvervelende humblebrag, maar dat is het echt niet. Het is er gewoon nooit van gekomen. Maakt mij dat dan lui, easy to please en veel te snel tevreden met de status quo? Of ben ik keihard in ontkenning en zou ik juist wel wat 'hulp' kunnen gebruiken om mezelf en mijn zwarte ziel naar een hoger niveau te tillen?
Misschien wel. Of misschien heb ik gewoon nog niet het juiste trauma ontdekt. Want als ik de rest van Amsterdam moet geloven, heeft iedereen wel ergens 'werk' te doen. Innerlijk werk, voor de buitenstaander totaal onzichtbaar, maar volgens henzelf van levensbelang. Er worden sabbaticals genomen om 'even uit te zoomen'. Er worden ademretraites geboekt waar mensen meer hyperventileren dan ontspannen.
En ik? Ik boek gewoon een weekje janken met de gordijnen dicht. Netflix. Comfortvoedsel uit het airfryervak van de Jumbo. En als ik écht heel gespannen ben: een massage bij iemand die onder een TL-balk in haar bijkeuken ook meteen even wat acupunctuur doet. Naalden in me laten steken is zowat het meest zweverige wat ik doe.
Soms denk ik: ligt het aan mij? Heb ik geen ambitie? Geen drive om een betere versie van mezelf te worden? Maar misschien is dit het gewoon: dit is mijn 2.0. Sterker nog, misschien ben ik al bij versie 3.4 zonder het zelf door te hebben. Toch merk ik soms een lichte paniek als iemand weer begint over hun 'innerlijke reis'. Alsof ik een belangrijke trein heb gemist. Eén met moodboards, affirmaties en iemand met een zachte stem die vraagt of je al contact hebt met je baarmoeder.
Ergens ben ik bang dat ik achterloop. Niet spiritueel genoeg. Niet millennial genoeg. Niet genoeg bezig met mijn schaduwkant, die trouwens gewoon 'chagrijnig en honger' heet. Negeer ik mijn problemen? Ik heb inmiddels toch al wat gedonder in m'n rugzak: dode vader, moeder met kanker, jong kind thuis en een behoorlijk kort lontje af en toe. Genoeg om aan te werken lijkt me.
Laat heel duidelijk zijn: ik ben niet tegen therapie. Ook niet tegen zelfhulp. Of coaching. Of je chakrawerkboek. Doe vooral wat je moet doen om lekker in je vel te zitten. Maar er is ook een groep mensen in Nederland die vooralsnog prima functioneert zonder eerst in foetushouding op een yogamat te liggen kermen na een ecstatic dark aura-sessie. En daar hoor ik blijkbaar bij. Niet verlicht, niet gebalanceerd, maar gewoon... oké.
En misschien komt het nog. Misschien word ik volgend jaar wakker met een diepe innerlijke roeping om mijn onderdrukte emoties eruit te dansen op een blotevoetenfestival in Drenthe. Misschien ga ik mijn innerlijke kind alsnog helen met klankschalen, cacao en een begeleide visualisatie. Tot die tijd ben ik gewoon lekker zoals ik ben. Inclusief rugzak vol gedonder.
Carmens column staat in &C's septembernummer 'Effe kappen nou', dat helemaal in het teken staat van coaches. Meer lezen? Tuurlijk wil je dat. De editie ligt nu in de winkels, en je bestelt 'm hier online:
Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))