Anna Karolina #392: Er is geen andere uitweg

'Jij weet net zo goed als ik dat er geen andere uitweg was voor ons. De eerste keer dat ik je zag in Berlijn wist ik het al…'

Sebastiaan zegt de woorden en het is alsof ik mijzelf hoor praten. Hij vervolgt: '… en ik heb het geprobeerd. Ik heb geprobeerd om je niet binnen te laten, maar je was zo volhoudend. Jij zag het ook. Of wil je beweren dat ik degene ben die dit allemaal heeft bedacht? Die de liefde tussen ons heeft gefantaseerd?' Ik kijk in zijn ogen en zie ons verleden, het heden en onze toekomst. Dit is de man die mijn hart heeft. Er is niemand anders. Maar laat dat het engste zijn wat er is. Hier is geen tijd meer voor maskers om je achter te verschuilen. Alles heeft geleid tot dit precieze moment.'Maar waarom heb je mij hier dan achtergelaten met Alejandro? Ik snap het niet.'

'Omdat ik niet gek ben. Er is iets tussen jullie en dat moet eerst verdampen voordat wij eindelijk kunnen beginnen aan ons leven samen. Anna, ik was terug in Nederland en niets was meer zoals ik het voorheen zag. Ik weet niet hoe jij het gedaan hebt, maar je stroomt door mijn aderen. Jij geeft kleur aan mijn leven, smaak aan het eten. Jij bent mijn levensenergie. Zonder jou is alles vlak en grijs. Ik dacht: als ik haar bij hem laat, als zij gewoon daar blijft, kan ook zij tot het besef komen of er nog een wij is. Want ik begrijp maar al te goed dat jij je aangetrokken voelt tot hem. Maar ik weet ook dat dat soort verlangens snel overgaan. Wat wij hebben is sterker dan dat. Zeg het me. Heb ik ongelijk?' Sebastiaan kijkt nu bijna wanhopig mijn kant op. Dit is zijn ware ziel. Dit is de man achter het krachtige harnas dat hij met zich meedraagt.

'Er is zoveel verlies en verdriet in de wereld. Dat hoef ik jou niet te vertellen. Isabella, fuck…' Hij veegt een traan uit zijn gezicht en bijt op zijn kaken om het huilen te doen stoppen. 'Laat het gaan, Sebastiaan. Je hoeft niet altijd zo sterk te zijn. Ik ben hier. Ik ben er.' Ik doe een paar stappen naar voren en omhels hem. Eerst voel ik nog een kleine weigering, maar al snel versmelt zijn lijf met mijn open gebaar en ondersteun ik zijn harde snikken. Het is afgelopen. Dit alles stopt vandaag. Ik kneed zijn rug en sluit mijn ogen.

Lees ook: Anna Karolina #391: Een verloren liefde

'Ik voelde precies hetzelfde. In Berlijn,' fluister ik nu. 'Toen je de deur opendeed en ik je ogen zag, was het gedaan. Mijn hele leven na dat ene moment stond in je blik geschreven. Er is geen dag voorbijgegaan dat ik niet aan je heb gedacht. Het leven heeft vele hindernissen onze kant op gegooid, en de laatste, de ultieme, was Alejandro. Maar je moet weten, je moet altijd hebben geweten dat dat van een totaal ander kaliber was dan wat wij hebben.'

Hij blijft in mijn armen snikken en ik voel dat zijn omhelzing van liefdevol naar passioneel gaat. Hoe lang heb ik op dit moment gewacht? Dat wij eindelijk op dezelfde lijn zouden zitten en ons verhaal samen weer konden schrijven. Zeker niet ten koste van Nadia en Isabella, maar niets in het leven loopt zoals je het je hebt voorgesteld. Ze zeggen niet voor niks dat als je God wilt laten lachen, je Hem je plannen moet vertellen.

Ik heb niet gepland om verliefd op Sebastiaan — of toentertijd Damir — te worden. Ik waande mij gelukkig met Daan. En nooit had ik kunnen bedenken dat ik in de armen van de grootste crimineel van Mexico zou belanden, maar dat is ook gebeurd. Maar nu, terugkijkend, besef ik dat dit allemaal onderdeel is van een groter plan. Een verhaal dat niet alleen mij als personage heeft, maar ons allen. We schrikken allebei door het trillen van Sebastiaans telefoon. Hij kijkt naar het scherm. Zijn blik verduistert.

Wordt vervolgd.