Anna Karolina #389: De acceptatie van Alejandro

Alejandro's blik snijdt door mijn hart. Ik heb nog nooit iemand zo vol verdriet en wanhoop zien kijken.

De tegenstelling tussen hem als de grootste crimineel van heel Mexico, en de geliefde die te horen krijgt dat de liefde die hij voor ogen heeft op een illusie is gebaseerd, is zo groot dat ik voel hoe mijn eigen hart tekortschiet om te begrijpen wat ik hier precies aanricht. Om hem zo te zien breken en daar zelf verantwoordelijk voor te zijn, knaagt aan mijn ziel. Ratten lijken zich tegoed te doen aan mijn hart. Het bloedt en vult mijn lichaam met warme, stroperige pek. Ik hap naar lucht, maar het is zo broeierig hierbinnen dat alles begint te draaien.

'Anna, dat kun je niet menen. Mijn moeder heeft op je ingepraat. Geloof haar niet. Zij leeft met het verdriet van haar liefde voor mijn vader. Maar ik ben anders. Ik ben niet zoals hij. En ja, ik weet dat mijn gedrag wellicht het tegendeel laat zien, maar geloof me, alsjeblieft, geloof me, ik hou van je. Ik wil je niet kwijt. Wij horen bij elkaar, wij horen samen te zijn.' Ik zie dat hij tussen ongeloof en frustratie hangt. Zijn lichaam spreekt met een taal die niet bekend is bij mij. Iets zegt mij dat er gevaar op de loer ligt. Hij maakt zichzelf groot en ik deins achteruit. Dan ineens valt hij op zijn knieën en grijpt mij bij mijn handen. 'Anna, doe me dit alsjeblieft niet aan. Ik wil niet verder zonder jou.'

Ooit voelde ik wel degelijk voor hem. Hij kon mij met een enkele blik zo nat krijgen dat ik wel leek te smelten. En ik heb zeker getwijfeld aan mijn liefde voor Sebastiaan door zijn toedoen. Ik weet zelf niet wat er veranderd is. Ineens, zomaar, van het een op het andere moment, heeft mijn hart besloten dit hoofdstuk te sluiten. Ik vervloek mezelf. Dit herken ik. Dit is hoe ik opereer. Er is zoveel wat ik voor mezelf op een rijtje moet zetten. Ik ben er gewoonweg niet aan toe om een keuze te maken. Wat voor keuze dan ook. Iedere keuze zal op dit moment dan ook de verkeerde zijn, want ik weet zelf niet eens wat ik wil of erger nog; wie ik ben.

Lees ook: Anna Karolina #388: Onverwachte versterking

'Alejandro, ik doe dit uit liefde voor jou. Probeer het te begrijpen, alsjeblieft. Ik wil je geen pijn doen. Ik ben niet de vrouw die je denkt dat ik ben. Je bent verliefd op een beeld van mij. Een beeld dat je zelf geschapen hebt en waaraan ik niet kan voldoen. Als wij trouwen zul je alleen maar teleurstelling ondervinden. Ook al ben je overtuigd van het tegendeel, ik ben niet de vrouw voor jou.'

'Wow, wat een prachtig tafereel.' De woorden komen vanaf de gang. Het is een vrouwelijke stem. Allebei kijken wij verbaasd richting de deuropening. Het aangezicht van een wapen doet ons allebei verstillen. 'Isabella? Isabella wat doe jij hier?', prevel ik en ga vanzelf voor Alejandro staan. Het heeft iets vertrouwds om haar te zien, maar aan haar vurige ogen af te lezen is ze hier niet voor de gezelligheid. 'Eindelijk heb ik je waar ik je hebben wil,' zegt ze nu bijna spugend.

'Isabella, laat hem met rust. Ik denk dat jij niet weet wat zich hier allemaal afgespeeld heeft. Hij is niet meer jullie vijand. Sebastiaan heeft mij hier achtergelaten en ....'
'Hou je bek, Anna. Ik ben hier niet voor hem. Ik kom voor jou!'
'Mij?'

Ik knipper snel met mijn ogen. Dit had ik al zien aankomen: deze ellende die nu werkelijkheid is geworden. Dit is hoe het eindigt. Dit is hoe mijn leven eindigt. Ik voel het tot op het bot. Alejandro komt omhoog en net op dat moment vuurt zij het wapen af dat in haar handen trilt.

Wordt vervolgd.