Anna Karolina #385: dit is geen spelletje meer

'Anna,' de harde stem van Alejandro schalt door het huis. 'Vergeet niet wat ik gezegd heb kind. Als ik er straks niet meer ben en jij voor hem kiest is hij jouw verantwoordelijkheid.'

De ogen van zijn moeder kijken mij vol medelijden aan. Het is duidelijk dat zij eerder voor dezelfde keuze stond en iets vertelt mij dat zij niet de juiste weg heeft gekozen. Probeert zij mij te waarschuwen? Is dit mijn laatste kans om mij uit de voeten te maken? Maar hoe? Hoe denkt zij dat ik zomaar hier weg kan komen mocht ik dat willen? Zij weet als geen ander dat wanneer een man als Alejandro zijn zinnen ergens op gezet heeft hij uiteindelijk altijd zal krijgen wat hij wilt.

Ik durf het bijna niet aan mijzelf toe te geven, maar iets aan het feit dat ik geen keuze heb geeft mij een excuus om vooral niet te denken aan waar ik mee bezig ben. Niet alles in het leven is zwart of wit, ook al heb ik de laatste jaren juist volgens die tweedeling geleefd.

Ik voel voor Sebastiaan. Met volle overtuiging kan ik zeggen dat ik van hem hou en een toekomst met hem zie. Maar ik voel ook voor Alejandro. Het voelt anders maar het is ook liefde. Een verscheurd hart is geen mythe. Ik ervaar het al een hele lange tijd. En dat was met Daan en Sebastiaan toentertijd ook zo. Ik hou fucking van allebei en heb altijd van ze gehouden.

Maar hier zijn polyamoureuze taferelen geen optie. Het idee om een relatie met beide aan te gaan voelt niet als een oplossing. Ook al zou er veel voor te zeggen zijn, toch zou ik geen van beide willen delen. Dus wat wil ik nu echt? Wie wil ik nu echt? Kon ik mijzelf maar splijten in twee mensen en parallelle levens erop nahouden. De ene dag zou ik ontwaken hier in Mexico met Alejandro. We zullen trouwen, gezegend worden met prachtige kinderen en op een vreemde manier toch heel gelukkig zijn. Maar dan alleen onder voorwaarde dat ik de volgende dag zou ontwaken in Nederland en het prachtige gezicht van Sebastiaan zou strelen op het moment dat hij wakker wordt.

'Alles in orde hier?' Alejandro staat in de deuropening met een vragende blik. Mijn ogen vullen zich met vocht. Mijn hart weet wat het moet doen.
'Ja, het gaat prima. Zullen wij even beneden praten? Je moeder moet rusten. Ze is al de hele middag wakker.' Hij maakt zijn ogen klein en knikt. Ik loop langs hem heen richting de trap. Hij grijpt mij bij mijn ellenboog en trekt mij naar zich toe. Dwingend drukt hij zijn volle lippen op de mijne en kust mij vol hartstocht en duidelijk gemis. Ik zoen hem terug met dezelfde passie en honger.

Ik sluit mijn ogen en stel mij voor dat het Sebastiaan is. Sebastiaan toen ik hem ontmoette als Damir en die precies zoals Alejandro nu dat wrede en gevaarlijke aspect over zich heen had hangen. Ik walg van mijn gedachte. De inwisselbaarheid van de twee mannen en het gevoel dat ze bij mij oproepen maakt mij bang. Dit is geen spelletje meer. Dit is het echte leven. En blijkbaar speel ik dit spel niet alleen maar heb ik de verantwoordelijkheid voor twee mannenharten op mijn geweten. Hier zijn echte levens mee gemoeid.

Wat weet ik nou eigenlijk van Alejandro? Van zijn geschiedenis? Van zijn trauma's, demonen, angsten? En Sebastiaan? Wanneer heb ik mij voor het laatst echt afgevraagd hoe hij zich voelt? Allebei de mannen hadden mij als doel en ik heb niet verder gekeken dan mijn eigen gewin. Ik heb mijzelf in het centrum van het universum geplaatst en schaam mij nu om mijn eigen egoïstische tekortkoming. Als ik dit echt tot een goed einde wil brengen moet ik bij mijzelf beginnen.

'Alejandro. Wij hoeven niet te trouwen. Je moeder weet hoe het zit. Ik heb haar zegen. Als je mij niet geloofd vraag het haar zelf maar.'
'Waar heb je het over?'
'Ik heb het over vrijheid.'
Zijn kop hangt nu voor de mijne en zijn gezicht is verwrongen tot een pijnlijke uitdrukking.
'Jij bedoelt dat je bij mij weggaat?'
'Ik bedoel dat jij blij moet zijn dat ik uit je leven verdwijn en ik zal je precies uitleggen waarom.'

Wordt vervolgd.