Waarom proppen we onze agenda's toch weer overvol?

Na het verplicht binnenzitten in tijden van corona en lockdowns, worden we inmiddels weer als vanouds geleefd door onze agenda. Maar zo gezond is het niet om altijd maar druk-druk-druk te zijn.

Vraag een willekeurig persoon hoe het gaat en je hebt 99 procent kans dat het woord ‘druk’ in het antwoord voorkomt. Nadat we ons verlangen naar sociale interacties maandenlang moesten opkroppen, zijn er nu weer volop plannen en verplichtingen: festivals, elk weekend een borrel, etentjes, verjaardagen en ­huwelijken. Meer dan ooit zelfs: er valt tenslotte heel wat in te halen. En intussen verwacht de baas ons ook gewoon terug op kantoor. Je zou spontaan terugverlangen naar sommige aspecten van de lockdown. Nee, niet naar de eenzaamheid, angst en onzekerheid, maar misschien wel naar de rust, de lege agenda, de zeeën van tijd voor mindful hobby’s als bananenbrood bakken, lange wandelingen en puzzelen. FOMO bestond niet, want wat viel er te missen? Daar zat op een bepaalde manier ook iets bevrijdends in.

Nu de tijd van maatregelen ver achter ons ligt, worden we als vanouds geleefd door onze agenda. We rennen van kantoor naar etentje, van lunch naar verjaardagsborrel en slepen ons terwijl we nog brak zijn van een avond clubben toch naar die yogales. Tenminste, zo ongeveer ziet de agenda van accountmanager Elise (27) eruit. ‘Zeker als het lekker weer is, vind ik het lastig om thuis op de bank te zitten. Dan wil ik eropuit. Het terras op, vrienden spreken, naar een festival, weekendje weg. Ik geniet ervan, maar tegelijkertijd merk ik ook dat het me ­uitput. Op maandag en dinsdag zit ik met waterige oogjes op kantoor, omdat ik nog aan het bijkomen ben van het weekend. En als ik in mijn agenda kijk, staat de komende twee maanden elk weekend al volgepland. Ik neem mezelf regelmatig voor om een dag vrij te houden en te zien waar het me brengt, maar dan stelt een vriendin voor om een etentje te plannen en ga ik toch op de uitnodiging in.’

Lekker doordenderen
Maar hoe komt het toch dat we – hoe moe we ook zijn – toch ja zeggen op weer een nieuwe afspraak? ‘Het is in onze cultuur zo gegroeid dat je – als je nog geen andere afspraken hebt –bijna niet kan verkopen dat je ergens niet bij bent. Ik sprak ooit iemand die nepafspraken in haar agenda zette, puur zodat ze kon zeggen: ach, ik heb al iets staan. Eerlijk zeggen dat je geen zin hebt of rust nodig hebt en daarom niet kan, is voor veel mensen moeilijk. Vooral voor jonge mensen,’ zegt ­Annemarieke Fleming, GZ-psycholoog, hoofddocent Psyche & Soma en ­auteur van het boek Je vermoeidheid te lijf. En dus zitten onze dagen bomvol activiteiten. Zijn het geen sociale verplichtingen, dan is er altijd nog wel een to-dolijst die af moet, een sportles om bij te wonen of een cursus om te volgen. Zelfs als we op de bank liggen, zijn we nog bezig: we scrollen door Instagram, kijken op Twitter of checken nog even onze werkmail. ­Alsof we het collectief tot #lifegoal hebben gemaakt om zo productief mogelijk te zijn en zoveel mogelijk indrukwekkende dingen mee te maken. Terwijl we daar lang niet altijd even blij mee zijn, getuige het aantal memes op social media over hoe lekker het is als afspraken gecanceld worden zodat je een avond rustig kan Netflixen met je kat. ‘Een zekere mate van stress en drukte hoort erbij in het leven, daar moeten we niet te panisch over doen,’ zegt psycholoog Thijs Launspach, auteur van Fokking druk en Je bent al genoeg. Mentaal gezond in een gestoorde wereld. Het is vooral belangrijk om je bewust te zijn van de l­ichamelijke signalen die aangeven dat je té druk of té gestrest bent.