Sexy Time - De thrillerschrijver #9: 'Als vanzelf openen mijn benen zich voor hem'

Ik zit op een rode pluchen bank en hij staat naast me. Het manuscript ligt op mijn schoot. De hitte van mijn verlangen is bijna ondraaglijk en ik stel me voor hoe de pagina’s vlam vatten door het vuur dat in me laait.

Zijn half stijve bungelt links van me. Ik kan aan niks anders denken dan aan mijn lippen om zijn vlees om hem nog stijver en groter te maken. Het voelt onnatuurlijk om hem niet tot me te nemen. Dit belooft wat.

Het lijkt me heftig om met zo’n beest tussen je benen door het leven te moeten gaan. Een ongetemd wild dier dat bepaalt welke kant je op gaat. Ik begin me af te vragen of het wel zou passen.

Alle ogen zijn op ons gericht.

‘Sla het manuscript open en begin,’ zegt Richard op rustige toon en legt zijn warme hand op mijn schouder. ‘Dat geldt ook voor jou,’ fluistert hij nu in mijn oor.

Ik doe wat hij me opdraagt en begin te lezen.

Haar lelieblanke huid glinstert in het ochtendlicht. Het is stil. Doodstil in het huis. Mijn hand reikt als vanzelf tussen haar benen. Ik weet dat ze doet alsof ze slaapt. Dit is haar spel. Dit is wat ze het liefst heeft. Controle ligt bij mij…

Ik slik.

Mijn hand nu al opsteken omdat ik dreig te komen bij de eerste alinea lijkt me ietwat voorbarig. Het getuigt totaal niet van enige literaire ontwikkeling. Maar wat zich zonet boven in dit gebouw heeft afgespeeld heeft me zo ongelofelijk geil gemaakt dat een recept voor rookworst me al over de grens zou trekken.

Ik verschuif op de bank.

Hij schrapt zijn keel.

Ik kijk hem aan.

Hij lacht klein en stoutmoedig en ik verdenk hem ervan dat hij maar al te goed weet wat er aan de hand is.

Ik slik en lees verder.

Dat dit haar laatste dag is, is zelfs bij mij nog niet bekend. Ze voelt kletsnat aan. Mijn middel -en wijsvinger glijden in haar zonder enige tegenwerking. Ik glimlach, want ik weet dat ze precies op dit moment op haar onderlip bijt om maar geen geluid te maken en zichzelf te verraden. Alles moet precies zo blijven. Zij slapend, en ik? Ik moet de slechterik zijn die haar onschuldige slapende lichaam zichzelf toegeëigend. Als ik niet wist dat dit haar fantasie was zou ik dit nooit zomaar doen. Maar ik moet haar winnen. Ik moet haar vertrouwen winnen. Ik zal er alles aan doen om haar te doen geloven dat ik alleen het beste met haar voorheb. Als je goed luistert en observeert kan je de zwakke plek van de ander vrij gemakkelijk vinden.

De ruimte voelt onrustiger dan zonet. Er klinkt geroezemoes. Ik kijk op en zie drie handen in de lucht steken. Blikken gaan heen en weer. Handen verdwijnen tussen benen. En we zijn pas bij de proloog.

Ik kijk naast me en zie dat zijn lid is gaan liggen. Het roept weerstand bij me op. Ik vang zijn blik. Hij de mijne. En dan zie ik zijn hand omhoog reiken.

De zaal komt in beweging. Tientallen lichamen rijzen en kijken als gehypnotiseerd richting Richard.

‘Je moet snel zijn,’ zegt hij en krult zijn lippen.

Het idee alleen al om hem met de anderen te zien nu, terwijl we lang nog niet klaar zijn met elkaar doet mijn maag draaien. Hij is van mij. Hij is nu van mij.

Ik steek mijn hand omhoog.

‘Goed zo,’ hoor ik hem nog net fluisteren voordat zijn lijf aanvalt.

Hij drukt zichzelf zo hard tegen mij aan dat ik bijna bang ben dat de bank het begeeft, maar niets doet er meer toe. Zijn tong wringt zich tussen mijn lippen en als vanzelf openen mijn benen zich voor hem. De hardheid tussen zijn benen heeft gewoonweg geen andere weg te kiezen dan rechtdoor. Hij vult me zoals nooit iemand voor hem me heeft gevuld. Er lijkt geen einde te komen aan zijn lid. Een klein bang stemmetje zegt me dat hij me zal vermorzelen en mijn einde zal betekenen, maar mijn hunkerende vulva ontvangt hem vol gastvrijheid en voegt zich naar zijn afmeting.

Wordt vervolgd.