Sexy time - De stalker #1: 'De hitte die hij veroorzaakt, is niet te negeren'

'Ze halen het vuil weg! Snel.'

Darla, mijn collega, gilt van achteren. Ik rol met mijn ogen.

'Kom, schiet op. Ik heb het net gevraagd. Die kapotte stomer en stofzuiger mogen mee. Het staat al weken in de weg en die paskamer kunnen we tijdens de sale echt wel gebruiken.'

Ze heeft gelijk. Er zijn dingen die ik als storemanager direct doe en er zijn dingen die ik gewoonweg vergeet en wekenlang uitstel. Bellen naar de gemeente om het grofvuil op te laten halen is daar blijkbaar een van.

Sloom loop ik naar achteren. De kleine achtertuin van de winkel is jarenlang verwaarloosd en veranderd in een overwoekerd terrein. Met de komst van nieuwe buren is ook ons stuk aangepakt. Kijk, het universum doet uiteindelijk wel zijn werk, ook al duurt het jaren.

'Jullie kunnen het gewoon meegeven, hoor. Er staat een wit busje voor. Zeg maar tegen mijn vader dat ik heb gezegd dat het oké is.'

Een charmante jongedame glimlacht vriendelijk naar ons.

Darla grijpt naar de kapotte stomer en loopt met snelle passen richting de deur. Ik volg haar met de stoffige stofzuiger in mijn armen. Pfff, daar gaat mijn nieuwe witte broek.

De zon voelt warm op mijn huid. Dromerig loop ik achter Darla aan richting het witte busje. Een man verschijnt van achter de wagen en als door de bliksem getroffen blijf ik hem aanstaren. Mijn mond opent zich zonder dat ik doorheb wat ik precies aan het doen ben en voor ik het weet, proest ik het eruit:

'Wat ben jij knap…'

Ik hoor mezelf de woorden uitspreken en voel direct de hitte naar mijn wangen stijgen. What the fuck, Arzu, spreek ik mezelf intern toe, maar het is al te laat. Hij kijkt me onderzoekend aan, maar zijn blik blijft strak en koel.

'Wij kennen elkaar.'

Hij zegt het zonder enige emotie. Zakelijk.

'Pardon?'

'Ja, Arzu toch?' antwoordt hij stellig en begint het vuil in de wagen te laden.

Perplex blijf ik staan.

'Wie ben jij precies?' vraag ik hem, volledig in de war. Wie is deze man? Waarom is hij zo aantrekkelijk? En hoe kan het dat hij weet wie ik ben, terwijl ik totaal geen idee heb wie deze goddelijkheid voor me is?

'We hebben elkaar eerder ontmoet. Ik volg je op de socials.'

Normaal ben ik ad rem en sta ik mijn mannetje, maar ik ben zo in de war van deze ontmoeting dat ik met een mond vol tanden blijf staren naar de man voor me.

Zijn ogen lijken wel van ijs, zo koud is zijn blik. Maar de hitte die hij veroorzaakt, is niet te negeren. Ik voel aan mijn lichaam dat zijn aanwezigheid een energetische uitwerking op me heeft. De spieren in zijn armen spannen zich iedere keer dat hij een zak afval in de wagen smijt. Kleine druppeltjes zweet dansen op zijn slapen.

Darla kijkt me met grote ogen aan. Ook zij is duidelijk onder de indruk van hem, maar tegelijk in de war door wat hier gebeurt.

'Hoe heet je dan?' vraag ik stoer en brutaal.

'Robert Verhoef.'

Ik prevel zijn naam en laat hem een aantal keren over mijn lippen rollen.

Hij lijkt totaal niet onder de indruk van wat zich hier afspeelt en blijft de wagen inladen met de zakken vol tuinafval.

Warrig draai ik me om en loop terug richting de zaak. Ik grijp naar mijn mobiel en typ zijn naam in. Geen resultaat op Insta. Wie is hij? Dan maar Facebook proberen. Bingo!

Maar nee, wacht. Ja natuurlijk, die naam doet wel een belletje rinkelen. Robert Verhoef. Puur op mijn fotografisch geheugen ken ik de naam. Al jarenlang, maar echt jáááááren, zie ik hem iedere keer verschijnen in de lijst met likes en kijkers.

Iedere keer dat ik de naam zag, dacht ik: wie is deze stalker? Maar geen enkele keer heb ik de moeite genomen om me er echt in te verdiepen.

Wacht even. Wat is dit voor een grap? Dus deze man, deze goddelijkheid die zonet voor me stond, is mijn jarenlange stalker en ik had het niet eens door?

Mijn hart bonst in mijn borst. Waar ken ik hem van? En belangrijker nog: wanneer zie ik hem weer?

Wordt vervolgd.

Woehoe, onze columnist Anna Karolina heeft een nieuw boek uitgebracht. Wilde Bloesem winnen? Meedoen kan hier.