Adriennes labrador gaat naar een hondenresort: 'Ik boek altijd de ruime comfort room met zachte kussens'

Als Adrienne van Walderveen-Schipper op vakantie gaat, slaapt labrador Guus in een super-de-luxe dierenhotel.

Adrienne (61): ‘Ik heb altijd honden gehad. Guus is nummer vier, deze zomer wordt ze tien jaar. Mijn oudste dochter is geëmigreerd naar Spanje, en daar gaan we regelmatig naartoe. Met Guus vliegen doe ik niet, dan zou ze in het ruim moeten. Mijn dochter is stewardess geweest en vertelde daar zo nu en dan de gekste verhalen over. Dat er nog weleens werd vergeten de verwarming aan te zetten bijvoorbeeld. Ik moet er niet aan denken. Mijn andere dochter heeft twee katten en daar gaat Guus niet goed mee samen, dus daar kan ze ook niet heen. ‘Breng haar maar bij ons, hoor,’ zeggen lieve mensen uit onze straat weleens, maar haar achterlaten bij mensen zonder hondenervaring vind ik toch ook spannend.

Ik wil niet zo ver gaan om te zeggen dat Guus als mijn kind voelt, maar ze is wel een belangrijk gezinslid. Ik wil het beste van het beste voor haar. Daarom breng ik haar nu al zo’n zeven jaar bij een resort voor huisdieren op een landgoed. Ze komt er zo’n zes keer per jaar, als wij richting de zon gaan. Schuldig voel ik me niet als ik haar daar achterlaat. Bij het inchecken staat ze al te kwispelen, en zodra ze door een medewerker wordt opgehaald, kijkt ze niet eens meer naar me om. Ik heb weleens pensions gezien waar de dieren in hokken worden ondergebracht en het er allemaal een beetje aftands uitziet. Haar daar achterlaten zou niet goed voelen. Juist dat alles er keurig uitziet en goed geregeld is, geeft me een gerust gevoel.

Ik boek altijd de comfort room: een kamer waar Guus de ruimte heeft en lekker kan luieren op zachte kussens. Er zijn ook luxesuites, met HD-televisie, loungebanken en een privé-buitenruimte waar ze de hele dag in en uit kunnen lopen. En je kunt extra’s boeken: van ijsjes of ‘pawsecco’s’ tot knuffelbeurten en een wellnessarrangement met massages. Er zijn mensen die het doen en hun hond helemaal laten vertroetelen, maar zelf ben ik daar toch iets te nuchter voor. Al laat ik haar wel om de dag uitgebreid borstelen en boek ik soms nog extra een-op-eenwandelingen voor haar. Ja, dat kost wat, maar dat heb ik er graag voor over. Ik kan pas echt ontspannen op vakantie als ik weet dat er goed voor mijn hond gezorgd wordt.

Laatst werd ik gebeld dat ze het idee hadden dat Guus een wat opgezette buik had en zijn ze met haar naar de dierenarts gegaan. Gelukkig bleek het loos alarm. ‘Dit is de laatste hoor,’ zeggen mijn man en ik weleens tegen elkaar. Een hond hebben is toch best een hoop geregel. Je kan niet zomaar een dagje weg en moet altijd iets regelen voor vakanties.

Meenemen heb ik nooit gedaan. Dan ben je de hele dag zo aan het zorgen dat je niet écht vakantie hebt. Ik zou Guus er ook geen plezier mee doen, denk ik. Dan breng ik haar liever naar een plek waar zij óók een beetje vakantie kan vieren. De laatste keer dat ik Guus kwam ophalen, had ze het zo naar haar zin dat ze nauwelijks met me mee wilde. Al is ze ook altijd weer blij om thuis te zijn. Dan valt ze als een blok in slaap, moe van alle indrukken. Er gaat toch niets boven het eigen mandje.’

Benieuwd hoe andere baasjes dat doen met hun huisdieren? Je leest het nu in &C's Zomerboek.