Wat een kutzooi: wat als je vagina na de bevalling niet herstelt?

Je gaat ervan uit dat je lichaam na een bevalling vanzelf weer herstelt. Maar wat als je vagina een jaar later nog steeds niet de oude is? Bij Karin Rus bleken er een paar steekjes los te zitten. Letterlijk.

De operatietafel heeft meer weg van een tandartsstoel, ware het niet dat de zitting net voorbij mijn billen stopt. Tussen mijn benen door zie ik de cosmetisch gynaecoloog en de verpleegkundige naar mijn vagina kijken. Gebeurt ook niet elke dag. Het gevoel bekruipt me dat dit misschien toch niet zo’n goed idee was. En is het wel echt nodig? Ik bedoel, het ging toch allemaal best, met hoe de boel erbij hing? Hing, ja.

Na de geboorte van mijn tweede zoon merkte ik dat het herstel anders verliep dan na de eerste. De baby was niet eens heel groot, iets kleiner dan gemiddeld zelfs, en de bevalling werd afgerond met drie hechtingen. Ik weet nog dat ik toen blij was dat het er maar zo weinig waren. Lekker snel klaar. Die nacht vol pijn, puffen en persen had mij wel lang genoeg geduurd. Dekentje erover en focus op het kind. In de maanden die volgden had ik geen ‘echte’ klachten, zoals incontinentie of pijn, maar blij was ik ook niet met de stand van zaken. Ik herkende mijn vagina nauwelijks meer. Mijn perineum – het stukje huid tussen de vagina en de anus – was een flink stuk korter dan eerst. Sterker nog: het was bijna verdwenen. Door dat gemis was mijn vagina-ingang wijder en stonden mijn lippen altijd een beetje open. Dat vond ik ten eerste verre van sexy, maar het bleek ook nog eens de nodige ongemakken te veroorzaken. Erover praten deed ik niet, ik vond het gênant en het leek me een logisch gevolg van twee vaginale bevallingen. Dat werd ook door de verlos kundige beaamd bij de nacontrole: 'Kan gebeuren, zien we vaker.' Daar kwam nog bij dat ik – anders dan verschillende vrouwen in mijn omgeving – wel het geluk had twee gezonde kinderen ter wereld te hebben gebracht. Kortom: ik wilde niet zeuren.

Aan een draadje
Op de een of andere manier is de staat van de vagina na het krijgen van een kind niet iets waar we het over hebben. Vlak na de bevalling krijg je nog wel de had- je-een-knip- en hoeveel-hechtingen-vragen, maar daarna? Terug naar de orde van de dag. Zonde, want inmiddels weet ik dat er heel wat vrouwen rondlopen die verre van blij zijn met hun post-partumvagina. Zelf had ik als ik ongesteld was naast tampons ook altijd maandverband nodig om de lekkage op te vangen. Als ik opstond van de wc liep het bloed soms ongegeneerd langs mijn benen. Strings kon ik niet meer dragen, omdat die heel nasty naar binnen kropen. Ook voelde ik met hardlopen of langere stukken wandelen veel druk tussen mijn benen. En de seks? Die is toch ook echt een stuk minder als je niet blij bent met je lijf en je ook nog eens minder voelt omdat je vagina wijder is. Mijn vriend bleef volhouden dat hij het even lekker vond als vroeger. Ik geloofde hem niet, maar dat terzijde.

Het overheersende gevoel bleef dat er weinig anders op zat dan het te accepteren. Dat veranderde toen de vader van mijn kinderen en ik besloten uit elkaar te gaan. Was ik na tien jaar opeens weer vrijgezel – en dat voelde fysiek een stuk minder gezellig dan voordat ik twee kinderen had gebaard. Ik schaamde me over hoe mijn lady parts er nu uitzagen. Uitgerekt, open, bijna als iets wat niet bij mij hoorde. Geen prettig startpunt om de datingmarkt op te gaan. Ik wilde mijn vagina terug, of in elk geval een lichaamsdeel dat er bij benadering op leek. Op Google tikte ik 'perineum onvoldoende gehecht' in en zo vond ik cosmetisch gynaecoloog Joke Haartsen. Tijdens de vrijblijvende intake ontdekte ik waarom mijn vagina zich na deze bevalling zo anders gedroeg. Joke zag het meteen.

Verder lezen? Het hele verhaal vind je in &'’s Baby special: Jij kan dit.