Van 'als het maar gezond is' naar 'hopelijk geen jongen': waar komt onze dochterobsessie vandaan?

Iedereen wil natuurlijk dat het gezond is. Maar zodra je zwanger bent, gaat het óók over iets anders: meisjes die liever zouden zijn en jongens lastiger. Ted Struwer dook in onze dochtersobsessie en wat die zegt over onszelf.

De vorm van mijn buik verraadde het: ik zou een dochter krijgen. Tenminste, zo beweerden buren, vrienden, vreemden in de boekhandel en alle toevallige voorbijgangers die ik tijdens mijn zwangerschap tegenkwam. Ikzelf vond het idee dat een mens in mij groeide al wonderlijk genoeg, het geslacht hoefde ik tot de bevalling niet te weten. Zoveel onduidelijkheid kon de buitenwereld slecht verdragen. Waar hóópte ik op, als ik heel eerlijk was? ‘Een kind,’ zei ik, maar dat was geen goed antwoord. Wat vermoedde ik, wat zei mijn gevoel? Weet ik veel, mensen voelen toch geen piemeltjes in de buik? Ik in elk geval niet, en ik kon het weten, want ik kreeg een jongen.

Ik was opgelucht dat ik er een gezonde baby had uit weten te persen, een schattig ventje met bolle wangen, dat amper huilde bovendien, maar door andermans genderobsessie bekroop mij soms het gevoel dat ik het met mijn zoon toch niet helemaal goed had gedaan. Zo werd me tijdens mijn zwangerschap van alle kanten een dochter toegewenst. Een meisje om lekker mee te tutten, een meisje om in jurkjes te hijsen, om later samen Frozen of The Notebook mee te kijken – twee films die ik niet kan velen, maar goed, de strekking was helder: een meisje, dát wilde je.

Afgelopen week bezocht ik een goede vriendin, zwanger van haar tweede, die zenuwachtig was voor haar geslachts echo volgende week. 'Het móét een zusje voor Ruby worden,' zei ze, terwijl ze liefdevol de wangen van mijn baby kuste. 'Twee meisjes, dat lijkt me wel zo rustig. Ik ben veel te gestrest voor de drukte met jongetjes.’ Mijn zoon keek haar met zijn grote bruine ogen aan en begreep er gelukkig nog niets van. Mijn vriendin nam een slok van haar thee, en vervolgde: ‘Daarbij weet je met dochters zeker dat je op je oude dag niet aan je lot wordt overgelaten.’ Ik keek naar mijn zoon, die nietsvermoedend op een soepstengel kauwde. Zou hij mij later verwaarlozen? verwaarlozen? Daar had ik nou nooit over nagedacht.

Toch was mijn vriendin niet de eerste die dit soort gedachten deelde. Genoeg vrienden die het net als mij niets uitmaakte wat ze kregen, zolang de baby maar gezond was. Maar aanstaande ouders die wél een voorkeur hadden, wilden zonder uitzondering een meisje.

Lees het volledige artikel veder in de nieuwe Oh Baby special.