Steffi verloor haar zoon vlak voor de geboorte: 'Alles klopte, behalve je hart'

In 2024 verloor Steffi Posthumus haar zoontje Miró, vlak voor zijn geboorte. Wat volgde was een jaar waarin rouw en liefde hand in hand gingen. In haar dagboekbladen schrijft ze aan hem: over hoop, verwachting, verlies en de stille kracht die bleef.

14 februari 2024
Lieve Miró, Er zijn van die mensen die zeggen dat ze niets voor Valentijnsdag willen, maar toch teleurgesteld zijn als ze niks krijgen. Ik ben zo’n mens. Na dik acht jaar samenzijn heeft papa dat eindelijk door, dus had hij iets voor mij in petto. Ik kan je vertellen, je vader is niet makkelijk te overrulen, maar die dag gebeurde het. Hij werd overruled. Door jou. Ik bleek namelijk zwanger. Zwanger. Op Valentijnsdag. Alles klopte.

14 april 2024
Na spannende weken met eerste echo’s en tests bereikten we die eerste mijlpaal: de precaire twaalf weken waren voorbij. Je was met vlag en wimpel geslaagd. Eindelijk konden we het je grote zus vertellen. Dat deden we bij onze eigen appelboom in de Olmenhorst. Ze moest lachen en huilen tegelijk. Natuurlijk vond ze het spannend: gaat een ander er nu met al haar speelgoed en aandacht vandoor?

Maar ze had er vooral heel veel zin in. Met de grootste precisie koos ze jouw eerste knuffel uit. Zeven winkels gingen we langs. Alle opties werden twee keer getest op nekligging, schattigheid en knuffelgehalte. Uiteindelijk viel de keus op een olijke rode panda, die we Peter Panda doopten. Ook koos ze jouw werknaam: Ollie. Het moge duidelijk zijn: je hebt de liefste grote zus die je maar kunt wensen. Alles klopte.

Lees ook: Grote kans dat je dit wilt weten: dit zijn de meest gegoogelde vragen tijdens de zwangerschap

14 mei 2024
Normaal mijn verjaardag, dit jaar de dag dat ik de rest van de wereld vertelde over jou. Nou ja, de Instagram-wereld dan. Wat bleek? Een verjaardag met blauwe muisjes is veel leuker dan een met taart. Ik heb me nog nooit zo jarig gevoeld. Alles klopte.

14 september 2024
Ik zit op bed. Jij woelt in mijn dikke buik. Jij trapt, ik duw je terug. We maken er een spelletje van en ik stel me voor hoe dit straks in het echt zal gaan. Spelen in de speeltuin, boekjes lezen in bed, je zus die geduldig met je probeert te tekenen, papa die met je stoeit en ik die bezorgd ‘Jongens, pas op!’ roep als jullie bijna van de bank vallen. Om me heen liggen kaarten en brieven van de liefste vrouwen in mijn leven. Mijn vriendinnen. Jouw tantes. Gisteren verrasten ze me met een babyshower. En wat voor een. Vol gekke optredens, BN’er-quizzen en glitters. Je boft maar met zulke tantes. En ik bof maar met zulke vriendinnen. We zijn omringd met liefde en leuke mensen. Alles klopte.

14 oktober 2024

Afgelopen weekend was het nog even spannend. Zaterdag voelde ik je minder bewegen. We raceten naar de verloskundigenpraktijk. Drie kwartier lang lag ik aan de hartmeter. Zoals alle keren deed je het perfect. Wat dat betreft doe je je tweede naam eer aan: Kemal, de perfecte. Keurig binnen alle lijntjes. De conclusie was dat je gewoon een lui dagje had, zoals we die allemaal weleens hebben. Misschien omdat je je voorbereidde op de bevalling. Ik moest de bewegingen in de gaten houden. Zaterdagavond en zondag voelde ik je weer als vanouds. Alles klopte.

14 oktober 2024

Ik sta op en voel nattigheid. Letterlijk. Mijn vliezen zijn gebroken. Zou het dan nu? Papa brengt je zus naar school. We zijn opgetogen: misschien ben je er straks. Wij zijn er klaar voor. De verloskundige komt binnen. Ze pakt de doppler erbij en zet hem op mijn buik. Ze zoekt. En zoekt. En zoekt. Maar vindt niks. Een oorverdovende stilte verstikt de lucht. Alles klopte, behalve jouw hart.

14 november 2024

Van de week hebben we het nieuws op Instagram gedeeld. We hadden ’t ook gedeeld als je levend was geboren, dus waarom nu dan niet? Je bent (of was) er evengoed. Spannend vond ik het wel. Alsof het definitieve van de dood zo ook weer een beetje echter werd. De reacties blijken ontzettend fijn en steunend. En dat niet alleen. Als een bekende overlijdt, kan je samen herinneringen ophalen, men weet wie het was. Bij een miskraam of stil geboorte is dat anders. Tijdens de uitvaart merkte ik al hoe fijn het was dat anderen je ook zagen. Dat we een gezamenlijke herinnering aan jou creëerden. Ik had niet verwacht dat Instagram hetzelfde effect zou hebben, toch was het zo.

14 december 2024

Ik ben weer ongesteld geworden. Normaliter vond ik dat nooit zo erg, maar nu valt het me zwaar. Het is weer een stap verder weg van jou. Weg van de tijd dat ik zwanger was en een teken dat het leven doorgaat. Niet alleen om mij heen, maar ook in mij. Ik wil dat nog helemaal niet. Ik wil bij jou zijn. Je vasthouden, aaien, ruiken. Maar dat gaat niet. Je bent inmiddels gecremeerd. Vorige week haalden we je op. Toen we naar het uitvaartcentrum reden, greep het me opeens aan: je ligt daar al zeven weken in je uppie. Niet veel later reden we terug naar huis. Jij bij mij op schoot. In een kokertje, kleiner dan mijn hand. Het werd weer pijnlijk tastbaar hoe tastbaar je niet meer bent. Nu sta je in de vensterbank. Kaarten en kaarsjes om je heen. Iedere ochtend zeg ik je gedag en iedere avond wens ik je: ‘Slaap lekker’.

14 februari 2025

Ik ben deze week vaker naar het toilet geweest dan ooit. Niet om te plassen, maar om te kijken of ik al ongesteld was. Normaal ben ik heel regelmatig. Nu was ik overtijd. Het zal toch niet? Dacht ik. Zwanger? Nu al? Precies een jaar later? Ik voelde weerstand. Ik wil dit niet. Nog niet. Ik wil niet dat het precies gelijk loopt met mijn zwangerschap van jou, en ik wil al helemaal niet precies in dezelfde week bevallen. Papa bleef rustig: ‘Wacht nog even af.’ Ik wachtte twee dagen. Niks. Deed een test. Ook niks. Tot de 14de. Wéér die 14de. Deze keer was ik alleen niet zwanger, maar ongesteld. Ik moest huilen. Van opluchting én teleurstelling. Uiteindelijk is een kindje toch iets dat we allebei nog graag willen. Wat als het niet meer zou lukken? Ik word dit jaar toch ook al weer 37, de tijd tikt genadeloos door. Opeens sloeg de paniek me om het hart. Waarom had ik zo lopen miepen over timing? Na alles wat we met jou hebben meegemaakt, nota bene. ‘Het komt wanneer het komt,’ zei papa. En dat was dus nog niet nu.

14 mei 2025

Maar wel nu. Ik ben jarig en laat papa met trillende handen de test zien. Hij lacht. Ik huil. Van blijdschap. Angst. Alles tegelijk. Is het niet toch te snel? Kan mijn lijf dit wel aan? En mijn hoofd? Heb ik wel genoeg om jou gerouwd? Verdwijn jij nu naar de achtergrond? Of juist niet? Kan ik je broertje of zusje wel de liefde geven die ik voor jou heb? Maar heel eerlijk, ook: heb ik hier wel zin in? De vorige keer vond ik zwanger zijn leuk, nu voelt het vooral als een hele lange, spannende rit die we uit moeten zitten. Waar ik bij jou geen enkele moeite had met alle ‘opofferingen’, zie ik nu mijn verjaardag, vakantie naar Spanje en geplande festivals in het water vallen. Geen wijn, geen paella, geen dansjes tot diep in de nacht. Ik huil nog harder: wat ben ik voor slechte moeder dat dít is wat er in me omgaat? Ik zou toch blij moeten zijn?! Het is gelukt! Ik ben ook blij. En bang. En blij. En behoedzaam: er kan nog zoveel misgaan. Zoals altijd stelt je lieve papa me gerust: ‘Ik snap je moppie, het is veel. Maar alles stap voor stap. En stap één is dat je zwanger bent. Het is gelukt. Snel ook. En dat is heel fijn nieuws.’ Ik geef het niet graag toe, maar hij heeft weer eens helemaal gelijk.

14 juni 2025

Ik maak me zorgen. Ik heb kramp in m’n onderbuik. Uitgerekend nu papa een weekendje weg is met vrienden. Even liggen, misschien trekt het weg. Bij jou wilde ik altijd de chille zwangere zijn. Degene die zich niet zo snel druk maakte. Nu maak ik me sneller druk, maar om hulp vragen vind ik nog altijd lastig. De kramp blijft, ik maak me zorgen. Toch maar de verloskundige bellen. Ze heeft amper opgenomen of ik stort mijn hart al uit: ‘Ik heb kramp, het internet zegt zus en zo, ik weet dat het waarschijnlijk niets is, maar mijn vriend is er niet en ik...’ Ze valt me in de rede: ‘Zullen we even een echo maken?’ ‘Is dat niet overdreven?’, snotter ik. ‘Nee hoor, als dat jou rust brengt, is dat alleen maar goed.’ Nog geen uur later lig ik in de donkere kamer met m’n buik bloot en papa aan de telefoon. De stilte ademt spanning. ‘Moppie, wat gebeurt er? Ben je oké? Hou me even op de hoogte, het is zo stil,’ zegt papa. ‘Sorry,’ antwoord ik, ‘we zien nog niets.’ ‘WAT?’ ‘Nee, ik bedoel: we zijn nog niet begonnen.’ Een paar tellen later zie ik een vrolijk wiebelende flup op het scherm. ‘Het hartje klopt.’ ‘Dus het is oké?’, vraagt papa. ‘Ja,’ bevestigt de echoscopist, ‘het is oké.’ Aan de andere kant van de lijn klinkt een opgeluchte zucht.

14 augustus

Ik sta in een tweedehands kinderkledingwinkel met een piepklein aardbeienvestje in mijn hand. Je krijgt een zusje, hoorden we vorige week. Ik voelde opluchting. Alsof het instantly makkelijker werd om jullie los van elkaar te zien. Niet (te veel) met elkaar te vergelijken. Dat lijkt me fijn. Voor ons, voor jou, voor haar. Toch ontkom ik niet altijd aan die vergelijking. Nu bijvoorbeeld. Voor jou had ik alle kleertjes al klaarliggen. Nu twijfel ik of het niet te voorbarig is al iets voor je zusje te kopen. Haar kamertje in te richten. Te dagdromen of ze net zulke krullen zal hebben als jij. Er kan nog zoveel gebeuren. Zoveel misgaan. Ik wil genieten van de leuke dingen, maar de ‘maar’ blijft. Ik herinner me papa’s woorden: ‘Alles stap voor stap.’ Hoe het lopen zal, weet niemand, maar nu is ze er, net zoals jij er was. Dus leg ik het vestje op de toonbank. ‘Deze graag.’

Scoor &'C's nieuwste editie nu hier!