Zij raakten op jonge leeftijd zwanger: 'Ik werkte 42 uur per week om kinderspulletjes te kopen'

Ze waren nog jong toen een positieve zwangerschapstest hun leven in één klap veranderde. Vijf vrouwen vertellen in &C's nieuwe Babyspecial hoe vroeg moederschap hun leven vormde – met vallen, opstaan en opnieuw beginnen.

Leeray Tachi (32) uit Amsterdam is tatoeëerder. Op haar zestiende werd ze moeder van Neariah (15) en op haar 21ste kreeg ze nog een dochter, Yuniti (8).

‘Het moederschap heeft me richting gegeven, een doel. Ik heb het leven al heel vroeg serieus moeten nemen en heb nooit de optie gehad om op te geven. Als ik erover praat, word ik emotioneel. Ik woonde op Aruba, was vijftien en zat in het laatste jaar van de middelbare school toen ik zwanger raakte van mijn vriendje. Ik had een morning-afterpil geslikt. De eerste twee maanden werd ik ongesteld, de derde maand niet.

Ik bleek al dertien weken zwanger. Mijn vriendinnen zeiden dat ze er voor me zouden zijn en dat het allemaal goed zou komen. Dat heeft me enorm gesteund, maar ik was ook heel bang. Kort daarna heeft een anonieme afzender een bericht naar mijn moeder gestuurd: je dochter is zwanger. We hadden geen goede band. Ze werd heel boos en zei dat ik de baby ter adoptie moest afstaan. Ik dacht: jij gaat niet bepalen wat ik met mijn leven en lichaam ga doen. Ik voelde me een mislukking, maar wist ook dat ik hiervoor zou vechten. Mijn straf was dat ik niet meer naar school mocht en mijn telefoon werd afgepakt.

We zijn naar Den Haag verhuisd. Ik verhuisde naar een land waar ik niemand kende en waar ik nog nooit was geweest. Heel eenzaam. Hoewel mijn achttienjarige ex zei: ‘Ik ben er voor je en ik kom naar Nederland,’ ging hij weer terug naar zijn ex, met wie hij ook al een dochter had. Ik werkte tweeënveertig uur per week bij de V&D. Met dat geld probeerde ik kinderspulletjes te kopen. Ik was trots dat het me was gelukt om een baan te fixen en een weg te vinden naar de geboortezorg. Maar het voelde eenzaam als ik bij de verloskundige ouders samen zag, terwijl ik daar als zestienjarige alleen zat. Toen mijn dochter werd geboren, was ik superverliefd, maar ook verdrietig over alles. Ik rouwde om mijn leven op Aruba.

De mooiste momenten waren bij het consultatiebureau wanneer ik te horen kreeg dat ze het goed deed. Dan dacht ik: I got this, I’m a mom. Er waren veel moeilijke momenten. Momentjes voor mezelf bestonden niet. Als zestienjarige was het financieel heel zwaar, ik kon de babymelk soms nauwelijks betalen. Toen ik achttien was, kreeg ik met spoed een huis aangewezen. Het was geen optie meer om bij mijn moeder te wonen, we hadden te veel ruzie. Vijftien jaar later voelt het nog steeds alsof ik bezig ben met mijn leven op de rit te krijgen. Het is lastig om mezelf niet kwijt te raken in alle verantwoordelijkheden. Gelukkig is de band met mijn moeder sinds een aantal jaar veel beter. Ze is superblij om oma te zijn.

Als ik naar mijn oudste dochter kijk, denk ik: hoe kan het dat ik al zo’n grote, supersterke, slimme meid heb? Natuurlijk is het zwaar geweest. Ook toen ik uit elkaar ging met de man met wie ik nog een dochter heb gekregen en die ook als een vader voor mijn oudste was. Ik had haar meer structuur en stabiliteit gegund. Maar we hebben hard aan onze band gewerkt. Ze is mijn twin, mijn kleine bestie, met wie ik samen ben opgegroeid.’

Yara van den Bree (26) woont in Groningen met haar partner en hun kinderen Faye (6) en Owen (1). Ze is nog met verlof, maar werkt in de gehandicaptenzorg.

‘Ik ben absoluut de jongste ouder op het schoolplein. Eerst voelde ik me onzeker daarover. Ben ik wel echt een moeder? Maar ja, als ik nu op de bakfiets zit met mijn kinderen voorin, dan voel ik me dat echt, moeder. Ik was drie maanden samen met mijn vriend toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ook al wist ik dat het zou kunnen, we hadden het een keer onveilig gedaan, schrok ik me dood. Toch dachten mijn vriend en ik: we gaan dit gewoon doen. Daar hebben we nooit aan getwijfeld. We waren pas heel kort samen, maar tussen ons zat het goed. Daar maakte ik me geen seconde zorgen over.

Het leven kwam in een stroom­versnelling: van het studentenleven en wonen in een studentenhuis naar samenwonen en zwanger zijn. Tijdens de allereerste coronalockdown was ik hoogzwanger. Elke dag kwamen er meer maatregelen en er werd zelfs gezegd dat mijn vriend misschien niet bij de bevalling mocht zijn. Daarvan kreeg ik heel veel stress. Gelukkig mocht hij er uiteindelijk wel bij zijn, maar mede door alle stress heb ik de bevalling en kraamperiode daardoor als traumatisch ervaren. Mijn vriend moest twee weken na de bevalling weer werken en ik zat thuis met de baby. Ik voelde me geïsoleerd. Ik had een pasgeboren baby, maar niemand mocht langskomen. Ook was ik bang voor corona en de onzekerheid die daarbij kwam kijken.

Het moederschap over­weldigde me, misschien was ik toch een beetje naïef geweest. Ik belandde in een postnatale depressie. Pas na een jaar werd het makkelijker. Ik pakte mijn stage weer op, waardoor ik weer meer de deur uitging. Niet alléén maar met haar bezig zijn, maar ook gewoon met mezelf, deed me goed. Na een jaar zei ik: ‘Nu geniet ik echt van het moeder-zijn.’

Het is me gelukt om mijn opleiding af te maken, maar het leven van mijn vriendinnen kon ik niet meer bijbenen. Als ik met hen uitging, was ik de dag daarna kapot. Ik had bewijsdrang, wilde laten zien dat ik het allemaal nog kon. Ik hield vast aan mijn ‘oude’ leven, terwijl ik dat eigenlijk niet meer wilde. Wat heeft geholpen, naast ook gewoon ouder worden, is de stad uit verhuizen. Toen ik voor de tweede keer een kindje kreeg, dit keer een bewuste keuze, voelde ik ook: ik mag mijn eigen pad bewandelen. Ik woon in een klein dorpje, heb mijn moestuin en kippen. Ja, ik bén jong, maar dit voelt goed. Als we met zijn viertjes lekker gaan fietsen en picknicken in de natuur, op een gaststelletje knakworstjes maken, dan zijn dat echt geluksmomenten. Of als ik met mijn dochter aardbeitjes pluk in de moestuin.

De afgelopen jaren heb ik meer vriendinnen om me heen verzameld die ook moeder zijn. Met een vriendin was ik bij mijn tweede zelfs tegelijkertijd zwanger. Heel fijn om dat ook een keer te kunnen ervaren in plaats van de eerste keer toen ik de enige was. Toen ik moeder werd, gingen leeftijdsgenoten reizen. Soms vind ik het wel jammer dat ik dat niet heb kunnen doen. Ook met mijn vriend heb ik nooit echt tijd met z’n tweeën gehad. Maar ik geniet gewoon heel erg van het nu en ik kan altijd nog carrière of wereldreizen maken. Wie weet wel met de kinderen. Laatst zei ik tegen mijn vriend: ‘Het is mooi als je alles op de rit hebt en dan kinderen krijgt, maar voor je kinderen kan het ook mooi zijn om te zien hoe je jezelf en het leven ontdekt en hen daarin meeneemt.’ Je hoeft niet alles te weten, je mag het gaandeweg ontdekken. Dat wil ik mijn kinderen juist meegeven.’

Meleny van der Land (32) is huismoeder en woont in Den Haag met haar drie kids, Qiovanni (13), Djaleyah (11) en Shanoa-Rose (8).

‘Ik zat op de kappersopleiding toen ik onverwachts zwanger raakte. Mijn moeder zei: ‘Het is jouw keuze. Of je het nou wel of niet wil houden, ik steun je.’ Eerlijk gezegd twijfelde ik: ik was jong, zat op een opleiding en wist niet hoe ik het allemaal moest gaan doen. Totdat ik me realiseerde: als anderen in zo’n situatie het kunnen, dan kan ik het ook. Tussen mij en de vader liep het niet goed. Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan tijdens de zwangerschap en ben ik het alleen gaan doen.

De zwangerschap vond ik erg zwaar. Zo zwaar dat ik helaas mijn opleiding niet kon afronden. Ik woonde bij mijn moeder. Zij hielp me, maar zij moest ook werken, dus 90 procent van de tijd stond ik er alleen voor. Het eerste jaar was moeilijk en hectisch, maar in die tijd ontmoette ik een leuke man. Ik zei tegen hem dat ik uiteindelijk nog wel meer kinderen zou willen. Maar wat ik niet had verwacht, was dat ik na één keer seks met hem al zwanger zou raken van mijn tweede kind. Ik wist niet dat dat zo snel weer kon. Mijn zoon was pas zeven maanden. Maar ik voelde heel sterk dat ik geen abortus wilde. Deze man begon me tijdens de zwangerschap te mishandelen. Tijdens de bevalling van onze dochter, zat hij in de gevangenis. Hij had ook anderen mishandeld en zit momenteel in tbs. Mijn dochter kent hem niet.

Het is nu heel leuk dat de oudste kindjes zo’n klein leeftijdsverschil hebben, maar vooral de eerste jaren zat ik letterlijk in een survivalmodus. Bij mijn moeder was er geen plek meer, twee jonge kinderen bezorgden haar ook veel stress, dus ze raadde aan om naar een tienermoederhuis te gaan. Daar heb ik negen maanden gewoond, tot ik mijn eigen huisje kreeg. Toen de kinderen naar de basisschool gingen, had ik wat meer mijn handen vrij. Ik had tijd om dingen voor mezelf te doen, zoals veel wandelen en intensieve therapie volgen. Ik heb lang moeten herstellen van wat er is gebeurd met mijn ex-partner. Inmiddels ben ik al tien jaar samen met mijn huidige vriend, met hem zijn het de beste jaren van mijn leven. Samen hebben we nog een kindje gekregen. Hij wilde zelf graag kinderen en het leek me leuk voor de oudste twee om nog een broertje of zusje te krijgen.

Hij is een betrokken vader en het is heel fijn om niet alles alleen te hoeven doen. We wonen niet samen. Ik wilde dat liever niet, ik was inmiddels gesteld geraakt op mijn eigen rust. Maar we eten om de beurt bij elkaar en logeren regelmatig. De kinderen vinden dat geen probleem. Ze zijn het niet anders gewend. De kinderen worden zo snel groot. Mijn oudste zoon zit inmiddels op de middelbare school en is langer dan ik. Hij krijgt weleens de vraag of ik zijn zus ben. Dat vindt hij niet zo leuk. Als ik mijn kinderen gelukkig zie en zie dat ze het goed doen op school en leuk met vrienden zijn, dan denk ik: ik heb het goed gedaan. Tegen vrouwen die in een soortgelijke situatie zou ik willen zeggen: geloof in jezelf. Als je hulp nodig hebt, is er altijd wel iemand die je kan helpen. Je bent niet alleen.’  

De interviews met de andere twee vrouwen lees je nu in &C's Babyspecial.