Angelique: 'Had ik eerder geweten wat ik mankeerde, dan had ik nu waarschijnlijk meerdere kinderen gehad'

Na zes miskramen en zeven jaar in de medische molen besloot Angelique Bouwer even een paar maanden niet met haar kinderwens bezig te zijn. Juist toen werd ze zwanger van dochter Ivy (5).

Angelique (44): 'Op onze eerste date vroeg mijn man Pascal hoeveel kinderen ik zou willen. 'Een elftal, en het liefst ook snel,' antwoordde ik. Ik was begin dertig en dacht: ik kan maar beter duidelijk zijn. Als-ie schrikt, is hij niks voor mij. Nog geen jaar later kochten we een huis. Op de groei, want hij wilde net zo graag als ik. We waren net een tijdje aan het proberen toen ik een knobbeltje in mijn borst voelde. Het bleek een agressieve vorm van borstkanker. 'Uw borst moet eraf en u krijgt zware chemotherapie,' zei de arts. Het enige wat ik dacht, was: en mijn kinderwens dan? Er was een grote kans dat de behandeling me onvruchtbaar zou maken.

Twee jaar later gingen we een IUI-traject in. Daarbij wordt gefilterd zaad tijdens de eisprong rechtstreeks in de baarmoeder ingebracht. Al snel leek het erop dat de chemo mijn eicellen had aangetast. Zwanger ­worden lukte wel, maar blijven niet. In een paar jaar tijd kreeg ik verschillende miskramen. Intussen leek iedereen om me heen probleemloos kinderen te krijgen. Als weer een vriendin vrolijk vertelde zwanger te zijn, was ik oprecht blij. Maar zodra ik thuis was, zocht ik de schouder van Pascal op om een flink potje te janken. Vooral de decembermaand vond ik zwaar. Wéér een jaar met z'n tweeën rond die kerstboom.

Toch bleef ik erin geloven, meer nog dan mijn man. Ik heb hem moeten overhalen eiceldonatie te proberen, met een gedoneerde eicel van mijn nicht. Dat voelde nog het meest 'eigen'. Het leek te werken: ik werd zwanger. Maar weer kreeg ik een miskraam. Pas toen was er één arts die verder wilde zoeken naar de oorzaak. Ik bleek het antifosfolipidensyndroom te hebben, een auto-immuunziekte waarbij mijn bloed iets dikker is dan dat van een ander. Daar merk ik zelf niks van, maar de kindjes in mijn buik kregen niet voldoende bloedtoevoer via de placenta. De oplossing: met bloedverdunners spuiten zodra er een zwangerschap was. Had ik dat eerder geweten, dan had ik nu waarschijnlijk meerdere kinderen gehad. Toch overheerste blijdschap. Nu ik dit wist, was het gewoon een kwestie van wéér zwanger worden. Dan zou het lukken. Tot mijn zus zwanger werd. Een ongelukje: ze had niet eens een kinderwens. Bij mij sloegen de stoppen door. Ik was zo boos. Op de situatie: waarom zij wel en ik niet? En op haar: hoe kun je nou zo dom zijn? Als ik aan die periode denk, schiet ik weer vol.

Na zeven jaar lasten we een break in. Even niet mijn cyclus tracken. Niet wippen op de klok. Niet bij elk dingetje dat ik in mijn lijf voelde, denken: zou het? En dan weer teleurstelling voelen als ik ongesteld werd. Niet steeds weer de afweging maken: zal ik dit wijntje wel drinken, deze sigaret wel roken, die vakantie naar dat zikaland wel plannen? Vier maanden later staarde ik vol ongeloof naar het plusje op de zwangerschapstest. ­Inmiddels is Ivy is vijf jaar. Moeder zijn is beter dan ik me al die jaren had kunnen voorstellen. Ik besef elke dag hoe bijzonder het is dat Ivy er is. Van het elftal hebben we alleen de keeper mogen krijgen, maar het is wat mij betreft de belangrijkste speler.'