Ik kom uit het land van 'omdat ik het zeg', zij komt uit het koninkrijk van 'wat voel je daarbij?'

Edson da Graça (44) is presentator, stand-upcomedian en man van Maud. Hij heeft vier kinderen en, vanaf heden ook openbaar, een mening. 

Mijn vrouw Maud en ik komen uit verschillende werelden. Ik kom uit het land van 'omdat ik het zeg'. Zij komt uit het koninkrijk van 'wat voel je daarbij?'. Mijn jeugd was overzichtelijk. Mijn ouders hadden een opvoedstrategie die je op een Post-it kon schrijven: luisteren. Niet onderhandelen, niet reflecteren, niet eerst de emotionele kleur van het moment bepalen. Als mijn vader zei dat het bedtijd was, dan was het bedtijd. Niet 'bedtijd, tenzij je nog een innerlijke reis wilt maken naar je gevoelens over slapen.' Geen kindermeditatie en zelfs voorlezen kon ik op mijn kleuterbuik schrijven.  Bij ons thuis werd er niet gevraagd waarom je iets niet wilde. Het maakte ook niet uit. Je was een kind en kinderen moeten luisteren. Mijn moeder werkte van 06.00 uur tot 15.00 uur, kwam thuis, kookte voor ons en ging daarna weer van 19.00 uur tot 21.00 uur werken. Ze had dus helemaal geen tijd om te vragen wat ons bezighield. 

Mijn vrouw daarentegen is een aanhanger van wat tegenwoordig gentle parenting heet. Dat is een opvoedstijl waarbij je als ouder niet zozeer stuurt, maar meer... begeleidt. Of zweeft. Het lijkt soms een beetje op een pedagogische drone die boven het kind hangt en voortdurend vraagt: 'Wat heb jij nu nodig?' Neem een simpele situatie. Het is 08.15 uur, SPITSUUR! Iedereen moet naar school of naar werk. In mijn wereld werkt dat zo: 'Doe je schoenen aan.' Gebiedende wijs is in mijn opvoedstijl de corebusiness. Voor Maud begint daar een proces. 'Welke schoenen voelen vandaag goed voor jou?' 'Wat maakt dat je ze nog niet wil aandoen?' Twintig minuten verder staat het kind nog steeds op sokken. Natuurlijk is het goed dat kinderen leren nadenken over gevoelens. Dat we niet alleen maar bevelen uitdelen. Maar soms is opvoeden ook gewoon logistiek. We moeten naar school. We hebben nog acht minuten. Daar botsen onze werelden. 

Het grappige is dat we allebei een beetje gelijk hebben. Mijn model levert kinderen op die weten dat regels regels zijn. Haar modellevert kinderen op die weten waarom die regels er zijn. Het eerste werkt snel. Het tweede werkt diep. En dus proberen we ergens in het midden te landen. Een soort pedagogisch poldermodel. En eerlijk: dat midden blijkt verrassend vruchtbaar. Want kinderen hebben beide nodig. Dat empathie belangrijk is, maar dat er ook zoiets bestaat als schoenen aan, we gaan. En dat blijft mijn favoriete moment: kijken naar ons kind dat weigert zijn schoenen aan te trekken en beide denken: onze ouders hadden dit niet zo ingewikkeld gemaakt. Maar ja. Die vroegen ook nooit hoe wij ons daarbij voelden.

Dit artikel vind je in onze Oh Baby Special: Jij Kan Dit. Meer lezen? Check het magazine hieronder.