Hoe voelen die influencers zich, met hun honderden ongeopende Pop Mart-boxen?

Weet je nog dat we collectief onze sokken oprolden als sushi en alles weggooiden dat geen 'joy sparkte'? Ah, de hoogtijdagen van Marie Kondo en het minimalisme, waarin we dachten dat we verlicht zouden raken als we maar genoeg troep weggooiden en ons hele huis beige verfden.

We hadden een capsule wardrobe van exact 33 kledingstukken (was dat nou inclusief of exclusief onderbroeken?) en waanden ons superieur. Wie fanatiek ontspulde, was immers verheven boven het zwetende gepeupel dat in het weekend nog als een koopzieke zombie met een gele tas door de IKEA rende en zich niet in kon houden bij de keukenspullen. Hoe anders is het nu.

Zelfs Marie Kondo heeft de handdoek in de ring gegooid. Sinds ze kinderen heeft, geeft de ultieme opruimgoeroe ruiterlijk toe dat haar eigen huis tegenwoordig ook gewoon een bende is. De koningin van de rust stapt nu waarschijnlijk net iets te vaak op een rondslingerend legoblokje. Zelf ben ik overigens geen haar beter. Als ik in een zeldzame bui besluit te gaan 'ontspullen', is mijn eerste reflex ironisch genoeg om als een bezetene spullen te kópen. Voordat er ook maar één theelepel is uitgezocht, heb ik alweer twintig doorzichtige plastic bakjes, peperdure ladenscheiders en hippe mandjes in mijn digitale winkelwagentje gepleurd. Je koopt eigenlijk gewoon nieuwe rommel om je oude rommel in te verstoppen.

En Marie en ik zijn niet de enigen. Onze hoogdravende minimalistische zen-intenties zijn rücksichtslos weggevaagd door doorgesnoven algoritmes, die ons het ene na het andere plastic Temu-gedrocht door de strot duwen. Nu TikTok Shop ook nog eens officieel in Nederland is geland, komt daar een dagelijkse tsunami van onzinpakketjes bovenop. We zijn van 'innerlijke rust' naadloos weggegleden in een permanente, hysterische staat van paniekaankopen.

Het hoogtepunt was toch wel de Labubu. Het lijkt bijna een relikwie uit een andere eeuw, maar tot een half jaar geleden stond het hele internet vol met unboxings van die kwaadaardig ogende konijntjes. Of wat voor dieren het dan ook waren. Hoe voelen die influencers zich nu, met nog honderd ongeopende Pop Mart-boxen in de garage die samen meer kostten dan een vakantie naar Bali? De minimalist dacht het systeem te slim af te zijn door de behoefte aan spullen weg te mediteren. De Labubu-belegger dacht het systeem te verslaan door een lelijke knuffel de status van een aandeel te geven, en ziet die knuffel nu op de tweedehandsmarkt kelderen als een crypto-munt. Allebei opereren ze vanuit precies dezelfde verkrampte reflex. Ze zoeken wanhopig naar status, controle en verlossing in een wereld waar je die alle drie nergens meer op voorraad krijgt.

Uiteindelijk zitten we allemaal vast in dezelfde tragikomische waanzin. De één huilt in een klinisch beige kamer omdat het opruimen van haar theelepels haar geen gelukkiger mens heeft gemaakt, de ander weent omdat haar pluchen monster in waarde is gehalveerd en is getransformeerd in een peperduur stofnest. En ik? Ik weiger in elk geval nóg meer spullen te kopen om mijn spullen in te verstoppen. Ik flikker die lege opruimbakjes wel gewoon in de overvolle, hysterische rommelkast en duw de deur met mijn volle gewicht dicht. Dan maak ik van mijn eigen bende gewoon één grote blind box. Heb je de volgende keer dat je iets zoekt tenminste ook nog een verrassing.