Anna Karolina #374: de ontkenning

Soms moet je een paar keer tegen een muur aanlopen wil je beseffen dat je iemand los moet laten.

Ik kijk naar Anna en Alejandro en zie dat hun verhaal nog lang niet afgelopen is. Als ik haar nu met mij meeneem na het circus van een zogenaamde bruiloft zal ze altijd aan hem blijven denken en naar iets blijven hunkeren zonder dat ze precies weet waarnaar. Ik moet haar loslaten. Ik moet haar laten ervaren hoe het is om mij niet meer in haar leven te hebben. Alleen dan kan het gemis komen en kan ze voor zichzelf concluderen voor wie haar hart het hardst klopt.

'Ik ben klaar hier,' zeg ik nu kalm en laat de wapens zakken. Ik leg ze voorzichtig op de salontafel en doe een paar stappen naar achteren. Alejandro volgt mijn beweging maar verroert zich niet. Anna lijkt bijna uit haar kleding te ontploffen, zo hard ademt zij in en uit. Haar borsten veren omhoog en dalen weer als twee verrijzende golven in een verder stilstaand water. 

'Waar denk jij heen te gaan?' Alejandro kijkt mij strak aan. Zijn blik is echter zachter dan ik ooit van hem gezien heb. 

'Ik ga terug naar huis. Naar Nederland. Ik neem aan dat ik groen licht heb nu ik mijzelf terugtrek uit deze driehoek.'

Anna laat zich tegen mij aanvallen en stort als een voddepop in elkaar. 'Sebastiaan, wat doe je? Ik snap het niet. Zeg me wat ik moet doen, want ik begrijp niks meer van wat hier gebeurt.'

Ik pak haar bij haar ellenbogen vast en trek haar omhoog. Haar hele lijf trilt en in haar ogen zie ik angst vermengd met pure onschuld. Ik ken haar lang genoeg en ik hou van haar hard genoeg om te weten dat dit net zo moeilijk voor haar is als voor mij. Het is niet dat de liefde voorbij is, het is juist dat ik van haar houd dat ik haar nu los moet laten.

'Anna, beloof me één ding.'

Verschrikt kijkt ze mij aan en haar ogen tranen als smeltende ijspegels in de zomer.

'Dat je luistert naar je hart. Ik hou van je. Hoor je mij? Ik hou van je. Ik ga niet weg voordat je het zeker weet en het beaamt.'

Ze schudt met haar hoofd. 'Je mag niet gaan, het kan niet, dit kan niet waar zijn. Hoe kan je mij hier achterlaten!?'

Ik geef een kleine ruk aan haar lijf om haar te doen ontwaken uit haar ongeloof.

'Word wakker, Anna. Je voelt voor hem. En voor mij. En dat kan je gewoonweg niet ontkennen. Alsjeblieft, onderschat mij niet. Nogmaals, ik ga niet weg omdat ik je loslaat, ik ga weg omdat ik je voor altijd bij me wil houden en dit is gewoonweg niet het juiste moment. Ik doe dit voor ons. Voor de mogelijke ons in de toekomst.'

Geen idee hoe de woorden over mijn lippen kunnen rollen maar het is precies wat ik op dit moment voel. Dit is niet mijn verhaal. Dit is haar verhaal. En deze maniak die voor mij staat heeft er blijkbaar een grote rol in weten te verkrijgen.

Haar ademhaling wordt rustiger. Ik zie dat ze mijn woorden laat bezinken. Mijn grip verslapt en langzaam laat ik los. 

'Ja?' vraag ik haar.

Ze knikt bijna onzichtbaar, maar voor mij is dat genoeg.

Zonder woorden loop ik van haar en hem weg en distantieer mezelf van hun liefde. De tijd is gekomen om weer op eigen krachten te komen en mezelf uit deze wervelwind aan idioterie te verwijderen. 

Nog een keer draai ik mij om en zie haar in zijn grote armen vallen. Ik had gelijk. Zij weet het net zo goed als ik. En die bruiloft mag wat mij betreft gewoon officieel zijn. Als onze liefde echt is dan kan daar zelfs een natuurkracht als Alejandro niet tegenop. 

Met het sluiten van de deur achter mij maak ik een einde aan deze hel en begint het grootste avontuur van mijn leven. 

Het hervinden van wie ik ben zonder haar.

Wordt vervolgd.