Anna Karolina #289: 'Er komt niemand meer'

Angstig kijk ik om me heen. Dit is zo'n moment in films en series dat iemand binnenkomt en dit wrede tafereel stopt. Maar er is niemand en er komt niemand meer. Zijn handen trekken aan mijn kleding en ook al wil ik me verweren, ik kom maar niet in beweging. 

'Wat is er met je? Gisteren vond je het maar al te lekker.'

Volledige blokkade overheerst mij. Ik krijg geen woord over mijn lippen, geen beweging in mijn lijf, ik ben volledig op slot. 

Hij gaat nog even door met sjorren, tot ik merk dat zijn handelingen vertragen. Duidelijk geïrriteerd gooit hij me op het bed.

'Ik ga geen liefde bedrijven met een fucking koelkast. Zorg maar dat je de volgende keer wat opgewarmd bent,' schreeuwt hij bij het verlaten van de kamer. 

De tranen stromen uit mijn ogen, maar alsnog maak ik geen enkel geluid. Ik voel me leeg. De Anna van vroeger lijkt gisteren te zijn verdampt samen met onze lichaamssappen die uit de hitte ontstegen. Het was goed, daar hoef ik niet over te liegen. Ik voelde me genomen. Dat gevoel had iets beestachtigs en puurs, maar tegelijkertijd ook iets walgelijks en slechts. Het is verkeerd wat hier vannacht is gebeurd. Mijn lust voor hem is slechts een illusie. Ontsproten uit het gemis aan Sebastiaan en het feit dat hij me achterliet en vertrok samen met Sascha. 

Dat hij deed alsof hij zich niks herinnerde heeft hij voor me verborgen gehouden en dat is wat je ervan krijgt. Ik dacht echt dat hij me vergeten was, ons vergeten was en dat onze toekomst niet meer bestond. Ik zocht naar een afleiding, iets of iemand die mijn pijn kon doen verschuiven. En dat deed Alejandro. Dat deed hij in het begin zeker. Maar nu. Nu hij me opgesloten heeft hier en zijn seksslavin wil maken, of erger, zijn vrouw, nu is het te ver gegaan. 

Maar ik kan geen kant op. Ook al zou ik Olympisch kampioen zwemmen zijn, dan zou ik nog verdrinken in deze wilde wateren. Door de rotsen zijn we omgeven door duistere draaikolken die nog enger zijn dan Alejandro's ogen. Ik verdrink er al in als ik er alleen maar naar kijk, laat staan dat ik mezelf erin zou laten vallen. 

'Mama.'

 De deur gaat zachtjes open en ik kijk in de ogen van een kind. Het kleine meisje kan niet ouder zijn dan vier jaar. Haar speelse lichtbruine krullen en haar groene ogen kijken me allerliefst aan. Met haar armpjes uitgestoken komt ze mijn kant op. Haar ogen lijken nog een beetje dicht te zitten van de slaap en zonder nadenken druk ik haar tegen mijn borst aan.

Het kleine lijfje past, als was het mijn kind, in mijn armen en ik til het op. Ze klemt haar armpjes stevig  om mijn nek en lijkt nog lang niet van plan los te laten. 

'Mama. Blijven. Mama.'

Dit kan niet anders dan het kind van Iris zijn. De arme ziel ziet het verschil niet nu ze net wakker is en denkt dat haar mama terug is. Hoe lang zou Iris al weg zijn bij dit kleintje? 

'Angelica.'

De jonge bediende rent met een rood aangelopen hoofd de kamer binnen en kijkt naar ons tafereel.

'I am sorry, she…'

'Don't be sorry. She is meant to be here.'

Ik aai het onschuldige kind over haar krulletjes en kan niet anders dan bedenken dat dit mijn enige mogelijkheid is om hier heelhuids weg te komen. Hij zou er geen twee keer over nadenken om me binnen de kortste keren de wateren in te gooien en zich te ontdoen van die last als ik hem niet geef wat hij wil, maar als ik mezelf onmisbaar maak en het kind laat geloven dat ik haar mama ben, dan kan hij me nooit pijn doen. Ik geloof niet dat hij dit kind zoveel pijn aan zou doen. Hij is wreed, maar niet zo. 

Ik loop met het kind op de arm de ruimte uit. De bediende staart me met open mond na. De zware stem van Alejandro klinkt uit een vertrek een paar meter verderop. Op het moment dat ik de kamer inloop, zie ik hem druk bezig aan de telefoon achter een immens groot antiek bureau. Hij staat met de rug naar ons toe en als hij zich omdraait valt het toestel uit zijn hand. 

'Angelica.'

'Mama,' klinkt haar zachte lieve stem en haar armpjes klemmen nog steviger om mijn lijf. Een snode lach verschijnt er op mijn gezicht en ik zie dat hij heel duidelijk begrijpt wie hier nu de baas is.

Wordt vervolgd