Anna Karolina #215: 'Damirs demonen'

Column

Anna Karolina #215: 'Damirs demonen'

Anna Karolina
Door

Anna Karolina

Gepubliceerd op

23 juli 2022 19:00

Bron / Fotografie

fotografie, concept en styling Studio Mals

Gepubliceerd op

23 juli 2022 19:00

Bron / Fotografie

fotografie, concept en styling Studio Mals

Anna doet er alles aan om Damir – die tegenwoordig liever Sebastiaan genoemd wil worden – het bed in te krijgen. Hij is in tweestrijd, tot Anna iets verkeerds zegt.

Ik voel me nerveus op het moment dat Anna en ik mijn huis instappen. Er hangt zoveel vanaf. Ergens naartoe leven is mooi maar je doel behalen, doodeng. Geïrriteerd en onzeker veeg ik de zweetdruppels van mijn voorhoofd. Mijn rechterhand houdt Anna stevig vast en langzaam begeleid ik haar richting de bank.

'Ga maar liggen. Ik zet even thee.'

'Okay, maar wil je me alsjeblieft niet de hele tijd behandelen als een klein kind. Ik voel me best redelijk, gezien de omstandigheden.'

'Anna, nogmaals, ik ken je ondertussen een beetje, en ik weet wanneer je stoer aan het doen bent. Ik wil hier geen discussie meer over. Je gaat liggen en daarmee basta.'

Met grote passen loop ik naar de keuken en zet een pot water op.

'Wil je me alsjeblieft knuffelen. Alsjeblieft.'

Anna staat ineens voor me en kijkt me smekend aan. Nee zeggen tegen haar heb ik nooit goed gekund. Ik doe een stap naar voren en omsluit haar lichaam met de mijne. Ik voel hoe haar lijf versmelt in mijn gebaar. Ze voelt zo goed. Ze past zo precies. Ik ruik aan haar haren en zonder dat ik het wil, voel ik dat als vanzelf mijn opwinding aanzwelt. Ze beweegt zachtjes met haar dijbenen en schuurt ietwat langs mijn groeiende lid. De afgelopen dagen waren slopend en het lijkt er bijna op alsof mijn lichaam er, zonder enig overleg, voor kiest zich te laten leiden door het meest banale wat op dit moment kan gebeuren. Geilheid. Anna blijft zichzelf tegen me aandrukken en als uit het niets voel ik haar kleine handen de knopen van mijn jeans open wrikken.

'Anna, wat doe je? Laat dat.'

Ik blijf staan en fluister de woorden in haar mond. Dit is wel het laatste wat ik nu wil doen , maar ik stop haar niet. De geur van haar haren, haar hals, haar warmte. Alleen zij maakt me gek en dol van begeerte. Alles wat ik net nog in de auto tegen haar zei, wordt op dit moment tegengesproken door mijn gebrek aan daadkracht. Ze omvat mijn half stijve met haar hand en ik zucht van overgave. Het voelt als een ontlading, een thuiskomen. Ik laat haar haar gang gaan en zak steeds dieper weg in haar alles. Ze weet blijkbaar heel goed hoe ze me moet betoveren. Mijn rede is mijlenver weg. Ik sta op knappen en verlies alle controle over de situatie.

'Ik heb je zo gemist.'

'Ik jou ook Anna. Maar we kunnen dit beter niet doen, het is beter…'

'Ssssst, stil nou, ik ben nog steeds gewoon Anna, ook al zie je me niet zo nu.'

'Natuurlijk wel. Lieveling, ik zie je altijd als de mijne.'

'Ja, maar je wilt me sparen, je wilt me verzorgen.'

'Zeker, dat wil en ga ik ook doen ook.'

'En wat als ik andere verzorging nodig heb dan dat wat je wilt geven.'

Ze doet dat gekke ding dat alleen zij kan met haar vingers en mijn eikel ervaart een extase, die bijna ondraaglijk aanvoelt.

'Anna, hou op, ik ga echt spuiten zo. En ik wil het niet zo.'

'Dus ik moet ophouden?'

Een frustrerende grom ontsnapt aan mijn droge lippen. Ze heeft me zover meegevoerd in de begeerte dat er werkelijk geen rem meer op zit. Ik wil haar niet aanraken, ik mag haar niet aanraken, maar ik moet mezelf de ontlading gunnen. Dit onaf laten zal me waanzinnig maken van onrust. Ik grijp haar bij haar haren en druk mijn lippen op de hare. Haar vocht dringt diep door in mijn droogte en ik drink haar. Mijn tong glijdt naar binnen en ik proef de vrouw die voor altijd de mijne zal zijn. Dit is de eerste kus van miljoenen te komen nu we elkaar de toekomst hebben beloofd.

'Ik wil je voelen. Damir, ik wil je voelen.'

'Anna, ik heb je gevraagd me niet meer zo te noemen.'

Een koude douche overspoelt me en instant ontwaak ik uit haar hypnotiserende hug.

'Ik ben Damir niet. Dat was slechts een rol. Dat weet je maar al te goed.'

Ik zie haar geschrokken gezicht en voor het eerst bekruipt me de twijfel dat ze wellicht niet eens echt van me houdt, slechts van het beeld dat ze van me heeft.

Wordt vervolgd.

delen
Anna Karolina

Anna schrijft iedere week over haar zoektocht naar de ware (meeslepende) liefde die als een stevige rode draad door haar leven loopt. Elke zaterdagavond om 19.00 uur lees je een gloednieuwe aflevering op &C the website.

Meer van deze auteur