Natanya vond tijdens intensieve tochten een medicijn tegen depressieve gevoelens: 'Voor het eerst werd het stil in mijn hoofd'

De natuur als therapeut. Scheelt weer een wachtlijst. In &C's novembernummer 'Meer bos, minder blabla' spreken we vijf vrouwen die buiten hun weg uit burn-out, angst of somberheid vonden. Zo ook accountant Natanya Petkovic, die tijdens intensieve tochten door de bergen een medicijn tegen haar depressieve gevoelens vond.

Trigger warning: in dit artikel worden gedachten aan zelfdoding besproken. Denk jij aan zelfdoding? Bel 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat op 113.nl

Natanya (33): ‘Vijf jaar geleden had ik een bijna-aanrijding met een vrachtwagen. In plaats van opgelucht was ik teleurgesteld. Ik was zo leeg dat ik toen dacht: hoe fijn zou het zijn als ik gewoon even nergens hoef te zijn. Geen verantwoordelijkheden, geen verwachtingen. Gewoon even verdwijnen. Na dat moment zocht ik hulp bij een psycholoog.

Aan de buitenkant leek ik alles goed voor elkaar te hebben. Ik had een goede baan als accountant, een druk sociaal leven, en mijn toenmalige partner en ik hadden net ons droomhuis gekocht. Maar intussen voelde ik niets: ik was niet ongelukkig, maar ik werd nergens echt blij van. Drie jaar lang volgde ik braaf alle adviezen van mijn psycholoog op, maar vanbinnen bleef ik me leeg en afgestompt voelen.

In 2024 kreeg ik daar de diagnose multiple sclerose (MS) bovenop, een chronische zenuwaandoening. Dat zette een aantal veranderingen in gang. Wat ik wel wilde, wist ik niet, maar ik kon in ieder geval niet meer door met het leven dat op papier klopte maar waarin ik me zo leeg voelde. Een scheiding volgde, we verkochten ons gezamenlijke huis en ik nam een sabbatical van zeven maanden om te reizen. Ik hield altijd al van de bergen en ook tijdens deze reis zocht ik ze op.

Zo liep ik in Nepal de Annapurna Circuit Trek: een meerdaagse wandeltocht door de Himalaya’s. Tijdens die tocht werd mijn wereld heel klein. Het ging om de volgende stap zetten, eten, drinken en slapen. En voor het eerst in jaren werd het stil in mijn hoofd. Zonder alle ruis van het dagelijkse leven kreeg ik de ruimte om na te denken over wat ik belangrijk vind, waar ik energie van krijg en vooral: wat ík eigenlijk wil.

Ik besefte voor het eerst hoe lang ik al tegen mezelf aan het vechten was. Van jongs af aan heb ik mezelf geleerd om vooral zelfstandig te zijn. Ik wilde mijn eigen problemen oplossen en alles zelf regelen zodat ik niemand in de weg liep of tot last was. Ik dacht jarenlang dat je gewoon moest doorgaan, dat rust iets was wat je moest verdienen. Maar daar zag ik in dat mijn lichaam al veel eerder had geprobeerd mij af te remmen, en dat je jezelf letterlijk ziek kunt maken wanneer je te lang over je eigen grenzen blijft gaan.

Uiteindelijk liep ik tijdens mijn sabbatical ruim 660 kilometer door de bergen. En tijdens die verschillende tochten kwamen nog meer inzichten. Zo vond ik alles wat ik deed altijd heel normaal, maar voelde ik me voor het eerst trots tijdens de Everest Three Passes Trek. Daar had ik een verschrikkelijke nacht van voedselvergiftiging op 5.100 meter hoogte, maar herstelde ik voldoende om de volgende ochtend alsnog de steile afdaling te maken.

Door wat ik in de bergen heb geleerd, sta ik nu anders in het leven. Eenmaal thuis heb ik mijn baan opgezegd en een werkgever gezocht waarbij er meer ruimte is om regelmatig de bergen op te zoeken. Mijn mentale en fysieke gezondheid zullen altijd een uitdaging blijven. Maar ik leef weer en ik kijk uit naar de toekomst. Binnenkort ga ik mijn eerste hoogte-expeditie in Nepal doen: ik kan niet wachten.’

&C's novembernummer 'Meer bos, minder blabla' ligt nog een week in de winkels.