Nicoles vriend verbrak hun relatie: 'Mijn kind paste niet in zijn leven'

Nicole (34) had haar leven perfect op orde toen ze Erik (42) leerde kennen. Ze dacht een nieuw gezin met hem op te bouwen, maar Erik koos voor een rustiger leven.

Aan
‘Ik woonde samen met mijn zoon Chiel in het koophuis waarin ik van mijn ex na onze scheiding mocht blijven zitten. Chiel was negen en helaas enig kind gebleven. De relatie met mijn ex voelde een klein jaar na Chiels geboorte als een zinkend schip. Opnieuw zwanger worden, leek me geen goed idee. Daarbij is Chiel een zeer druk mannetje, hij heeft ADHD, maar samen redden we het prima. Ik heb een goede baan bij een verzekeringsmaatschappij en ik vind mijn werk belangrijk. Toch knaagde er iets. Ik was te vaak alleen met hem en wilde ook weleens een avondje weg.’ 

Geen discotype
‘Ik ben geen discotype en dus sloot ik me aan bij een kookclub. Daar leerde ik Erik kennen: een lange man met een rustige uitstraling. Hij was ook al even gescheiden en ik merkte dat ik hem steeds vaker opzocht als de taken werden verdeeld. Samen een nagerecht maken, wijn uitzoeken, dat soort dingen. Erik had twee bijna volwassen kinderen, van achttien en negentien, die al het huis uit waren. Hij was open, charismatisch. Hij was het type what you see is what you get. Ik merkte dat ik echt uitkeek naar de kookavondjes.

Blijkbaar had Erik dat ook, want na vier keer groepskokkerellen vroeg hij me mee naar een high tea. Hij schoof mijn stoel aan, stelde veel vragen en toen ik iets te lang in zijn ogen keek, wist ik dat ik verliefd op hem was geworden. Dat weekend nog hadden we voor het eerst seks en dat was fantastisch. In tegenstelling tot mijn ex die altijd snel ‘klaar’ was, bleek Erik een pleaser. Hij nam uitgebreid de tijd voor me. Bij de seks en bij alles wat we deden, gaf hij me het gevoel dat ik zijn prioriteit was.’ 

Kriebels in mijn buik
‘Na drie maanden daten, introduceerde ik Chiel en gingen we naar de dierentuin waar Erik en ik hand in hand liepen. Het voelde goed. Achteraf denk ik: ik liet Chiel veel te snel hopen. Chiel sprong rond en was zijn gekke zelf en toen we met ons drietjes een pannenkoek gingen eten, voelde ik kriebels in mijn buik. Ik had weer een nieuw gezin. En misschien kwam dat tweede kind waar ik zo op hoopte na verloop van tijd dan toch nog.’

Uit
‘Erik en ik pasten perfect bij elkaar. Hij was jong getrouwd en na de scheiding, na twintig jaar huwelijk en jaren voor zijn gezin zorgen, waren de wonden geheeld. De kinderen waren gewend. Nu wilde hij ruimte voor zichzelf, zijn werk en zijn toekomst. Samenwonen gaf onrust. Daar was ik het volledig mee eens. We zagen elkaar doordeweeks twee keer plus elk weekend. Erik sliep dan bij mij, want zijn kinderen woonden al op zichzelf. Regelmatig sprak hij met ze af. Dan ging ik iets leuks doen met een vriendin of Chiel. Erik was een man op wie ik kon bouwen. Hij kwam afspraken na, we hadden échte gesprekken met inhoud, de seks was waanzinnig én hij kon goed koken. Hij was mijn droomman.’

Tweede kind
‘Voorzichtig bracht ik mijn wens voor een tweede kind ter sprake. Dat bleek een grote no-go. Eriks kinderen waren zelfstandig. En ook al was hij heel lief voor Chiel, hij wilde niet meer terug naar de ‘babyfase’. ‘Ik ga niet opnieuw beginnen met luiers en slapeloze nachten,’ zei hij. ‘Dat deel van mijn leven is klaar.’

Daarbij merkte ik dat hij Chiel af en toe te druk vond. Ze speelden vaak samen, maar heel soms, als Chiel écht vervelend druk was, reageerde Erik korzelig. Dat voelde heel dubbel. Chiel is een aanhankelijk jochie. Hij hing continu over en op Erik, wilde altijd aandacht. Als we tv-keken, lag Chiel bij Erik op schoot en moest Erik hem ‘kroelen’. Als ik kookte, was het ‘voetbaltijd’. Erik moest hem naar bed brengen. 

Ik zag dat het op Erik drukte, maar ik hoopte dat Chiel zou bijtrekken als het nieuwe eraf was. Langzaamaan ging het inderdaad iets beter. Erik settelde zich in onze relatie, leek het wel. Tijdens een weekend weg begon ik opnieuw over mijn kinderwens. Misschien zag hij dingen nu anders? Maar Erik wilde absoluut niet. Toen ik wat dwingender werd, bleek samenwonen ook geen optie. Erik had ook een drukke baan en doordeweeks was zijn rust broodnodig.’ 

Zijn vrienden
‘Heel langzaam verschoof er iets. Erik wilde een weekend voor zichzelf. Hij wilde weer eens met vrienden afspreken. Met zijn kinderen naar een escaperoom. Chiel kon op zaterdagochtend om half zeven al met een voetbal naast Eriks bed staan. Hij praatte door films heen, klom tegen hem aan, wilde kroelen, voetballen, pannenkoeken bakken, alles tegelijk. Ik wilde samen met Erik iets opbouwen terwijl hij minder tijd met ons wilde doorbrengen. 

Daarna gebeurde het steeds vaker dat Erik een weekend ‘offline’ wilde zijn. Hij belde ook minder vaak. En als ik lang over mijn werk kletste omdat ik mijn verhaal kwijt wilde, iets wat hij eerder al een ‘minpunt’ aan mij had genoemd, luisterde hij maar half en deed andere dingen tussendoor. Ik had heus wel door waar dit op uit zou draaien. Ik lokte hem met seks, maar ook in bed voelde ik de afstand groeien. Er waren weekenden dat hij zelfs zonder vertrok. Hij was afweziger. Sprak niet meer in de toekomst.

Het verbaasde me dan ook niet dat Erik na twee maanden sudderen onze relatie beëindigde. Hij zei het niet zo hard, maar zo voelde het wel: Chiel paste niet in het rustige, overzichtelijke leven dat hij voor zichzelf had uitgestippeld. Voor een weekend vond Erik hem leuk. Voor een leven werd Chiel hem te veel. Hij vond zichzelf niet de juiste man voor mij. Beter nu de pleister eraf, dan kon ik nog een gezin stichten met een ander. En hij wilde nog een carrièremove maken en daar wilde hij op focussen. Huilend heb ik hem aangehoord. Maar als de liefde maar van één kant komt, dan houdt het op. Onze break-up is nu vier maanden geleden en ik ben er nog steeds goed naar van. En ik niet alleen. Er is ook een treurige Chiel die zijn maatje mist. Dat maakt het verdriet dubbel zo groot.’

Dit artikel staat in &C's nieuwste editie 'Zuinig is het nieuwe chic'