Jaqueline lag in een coma tijdens haar bevalling: 'Het eerste wat ik dacht was: mijn buik is leeg'

En dan beval je ineens drie maanden te vroeg. Nog geen babyledikantje in elkaar gezet en geen pufcursus gevolgd. Vijf moeders doen in &C's Oh Baby! special hun verhaal. Jacqueline Jansen beviel drie maanden te vroeg van dochter Emma (10) met een spoedkeizersnee. Zelf lag ze daarna nog acht weken in coma.

Jacqueline (43): 'Mijn zwangerschap van Emma verliep prima. Totdat ik de griep kreeg en dit uitmondde in een longontsteking. Ik voelde meteen: dit is anders dan een normaal griepje. De dokter heeft naar mijn longen geluisterd, maar zei dat ze schoon waren. De dag erna begon ik bloed op te hoesten, maar nog steeds kreeg ik te horen dat het waarschijnlijk een gesprongen adertje was. Uiteindelijk zijn we naar het ziekenhuis gegaan. 

Ik bleek zo'n ernstige longontsteking te hebben dat ze me in coma hebben gebracht en aan de beademing hebben gelegd. Vervolgens ben ik overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis met een neonatologie intensive care, voor het geval ze ons kindje eerder zouden moeten halen. Al snel ben ik ook aan de hart-long-machine gekoppeld, omdat het echt heel slecht ging.

Met 28 weken en 2 dagen was er geen andere optie meer dan de baby te halen om mij te kunnen redden. De familie is toen meerdere malen bij elkaar geroepen om afscheid van mij en de baby te nemen, want er was een reële kans dat we het allebei niet zouden overleven. Emma had veel complicaties na de geboorte, zoals hersenbloedingen, klaplongen en infecties. Ze ging gelukkig wel goed op de sondevoeding die ik kreeg tijdens mijn coma en was met haar dertienhonderd gram niet eens zo klein. Ze hebben mij nog acht weken in coma moeten houden. Maar gelukkig knapte ik op en langzaam hebben ze me wakker gemaakt. 

Lees ook: Emma was 25 weken zwanger toen haar weeën begonnen: 'De verloskundige zei nog: 'Je bent niet aan het bevallen''

Ik weet nog dat het eerste wat ik dacht was: mijn buik is leeg. Er hing ook een babyfoto boven mijn bed en dat begreep ik niet zo goed, want Milan, ons zoontje, was toch al vier jaar? Ze vertelden me natuurlijk wel dat Emma geboren was, maar op de een of andere manier kwam dat niet helemaal binnen. Emma lag ook in een ander ziekenhuis, dus pas een week nadat ik wakker werd, heb ik onze dochter voor het eerst gezien. Dat was heel gek voor mij, want je krijgt een baby in je armen die aan de slangetjes ligt en je moet maar geloven dat het jouw kindje is.

Toch nam mijn moedergevoel het gelukkig over, al snel voelde ik: dit is mijn dochter, ik moet voor haar zorgen. Onze band is nu heel sterk, al kruipt ze als ze moe is of behoefte heeft aan een knuffel nog altijd bij haar vader op schoot, want hij is degene geweest die in die begintijd veel met haar heeft gebuideld. 

Zelf heb ik nog maar een longfunctie van ongeveer zestig procent, dus alles gaat wat langzamer. Maar in deze hectische maatschappij waarin we zoveel moeten, vind ik het niet erg dat we alles op ons eigen tempo doen. Met mijn boek Nieuw leven in coma hoop ik lotgenoten te helpen. Ik heb me best eenzaam en onzeker gevoeld in die periode na mijn bevalling. Door mijn verhaal te delen, hoop ik andere vrouwen een stukje herkenning te geven.'

De verhalen van de vier andere early birds lees je in &C's Oh Baby! special dat nú in de winkels ligt, of bestel 'm hier online:

Scoor &C's nieuwste Oh Baby! hier!