Mama heeft een meltdown pt. 2: 'Kots en spuitpoep zaten op de muren'

Wat gebeurt er met je als je kind de auto van die vreselijke buurman toetakelt of als het de kraakwitte muren van je morgen op te leveren appartement onder schijt? Vraag het deze zeven moeders maar eens.

Bo is moeder van zoons Ravi (4) en Lux (2)
Bo (35): 'We woonden tijdelijk met onze twee kinderen in een onderhuur appartement, omdat onze nieuwe woning nog niet klaar was. Het appartement had kraakwitte muren. Dat die muren wit waren gebleven met twee jonge kinderen, was een wonder te noemen, maar we hadden het gered! De volgende dag zouden we de sleutel overdragen aan de eigenaar en onze nieuwe woning betrekken.

Alleen... die nacht werd ons gezin getroffen door een buikgriepvirus. De oudste begon met het onderkotsen van zijn bed, inclusief de muur. 'Godsamme, kun je niet de andere kant op richten, zo gaat de muur eraan!' riep ik tegen het arme kind, dat doodziek in zijn bedje lag. Niet veel later hield ook de jongste het niet meer binnen. Zo kwamen ook de gevolgen van een spuitluier op de muren rondom de commode terecht. De volgende ochtend hebben we staan boenen, maar er bleven drie gele plekken zichtbaar op de muren van de kinderkamers. We konden dag zeggen tegen onze borg.'

Shannon is moeder van dochters Lily (4) en Evi (0)
Shannon (31): 'Met een baby van drie maanden, een dochter van vier en haar vriendinnetje naar een krijspaleis: het leek me een prima plan. Die laatste twee zouden elkaar vermaken, waardoor ik lekker met mijn baby kon gaan chillen, dacht ik. Het liep anders. De baby was niet te genieten en de kleuters maakten alleen maar ruzie met elkaar. Na een uur ellende besloot ik het pand te verlaten. Mijn oudste dochter Lily zette het op een krijsen, boos dat ze was door dit vroegtijdige vertrek. Ik parkeerde haar en haar vriendinnetje in de auto en reed met gierende banden weg.

Lees ook: Mama heeft een meltdown: 'Mijn zoon gooide een klinker naar me'
Lily bleef huilen, tot ze na tien minuten rijden plots stopte en zei: 'Mama, Evi is er niet.' Ik voelde mijn hart in mijn keel schieten. Wat bleek? Ik had de maxicosi met de jongste erin op de parkeerplaats laten staan! Op haar stoel stond alleen de rugzak van het vriendinnetje. 'Dit is allemaal jouw schuld!', schreeuwde ik naar mijn dochter, terwijl ik als een gek terugreed naar het krijspaleis. Eenmaal daar zag ik geen maxicosi staan. Huilend en oververhit rende ik naar de balie. Daar zat baby Evi, bij een van de medewerkers op schoot. Iemand had de maxicosi al gauw opgemerkt en de baby naar de balie gebracht. De boodschap dat dit niet de eerste keer was dat ze zoiets meemaakten, stelde me enigszins gerust. Blijkbaar ervaren veel ouders krijspaleizen als breinverlammend.'

Kim is moeder van zoon Flinn (3)
Kim (33): ‘Ik voelde me al weken doodmoe. Uitgeblust. Als moeder van een peuter, met een fulltime baan en een man die soms weken in het buitenland zit voor zijn werk, had ik nauwelijks me-time. En mán, wat was ik daaraan toe. Ik speelde al een tijdje met het idee om een dag vrij te nemen. En dan wel op een dag waarop mijn kind naar de opvang gaat. Dit plan ging gepaard met bakken vol schuldgevoel, want eigenlijk vond ik dat ik het niet kon maken: een dag naar de spa terwijl een ander voor mijn zoon zorgt.

Toch deed ik het. Op de beruchte dag bracht ik Flinn naar de opvang en riep met een stalen gezicht 'jij ook', toen zijn juf 'werk ze' tegen me zei. Op naar de spa! Het was genieten geblazen, tot ik na een heerlijke massage van een uur op mijn telefoon keek. Vier gemiste oproepen van de opvang. PANIEK! Zie je wel dat ik dit niet had moeten doen! Er was iets met mijn kind gebeurd en ik was niet bereikbaar omdat ik op een massagetafel lag. De knopen schoten gelijk weer in mijn rug en die bakken vol schuldgevoel waren er ook weer. Ik belde met trillende handen de opvang. De juf nam gelijk op: 'O ja, niks aan de hand hoor. Ik wilde alleen vragen of we Flinn met gewone zonnebrandcrème kunnen insmeren. Hij heeft geen allergieën, toch?''

Shop &C's nieuwste editie hier