People
'Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn schoonmoeder in haar helblauwe jack wegrennen uit onze tuin'
People
'Het komt als een tsunami omhoog, niet te stoppen.'
Fashion
Anne ging vreemd met de vader van haar oppaskinderen
People
'Maakte je nou een foto van mij?’ vroeg ze. Haar ogen spuwden vuur
People
Esther brandde haar schoonzus tot de grond toe af
People
'Het roze gevaarte begint te trillen. Ik weet niet waar ik kijken moet'
People
'Vol afschuw kijkt hij naar het kind in mijn armen. Ik kijk naar het kindje en zie direct wat hij ziet'
People
Christine (33) kreeg een onbedwingbare lachbui tijdens een begrafenis
People
'Via een woud van haar zoek ik mijn weg naar genot'
People
Luna (31): 'Ik had Lotte in de auto laten zitten'
People
Floor: 'Ik liet een collega opdraaien voor mijn eigen fout'
People
'Als ik nu ga, ben ik voor eeuwig de ‘shit-girl’'
Food
Mysterie ontrafeld: hoe hou je een kruidenplantje in leven?
Fashion
9 oversized blouses die je hart sneller doen kloppen
Gossip & Sterren
Georgina was rebels op school: ‘Ik at roze koeken en rookte joints’
Health & Sport
yoga voor huismussen
Home
Zin om je huis onder handen te nemen? Hier moet je zijn
People
Just married: dit zijn de trouwfoto’s van Jaap Reesema en Kim Kötter
Liefde & Seks
Love is in the air: deze sterrenbeelden zijn snel verliefd
Beauty
Met deze eyeliners trek jij de perfecte lijn
Fashion
Babynieuws: deze gtst-acteur is net vader geworden
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Lara: 'Ik durfde niet door te lopen en die drol achter te laten'
Psyche

Lara: 'Ik durfde niet door te lopen en die drol achter te laten'

Het moment waarop je knalrood kleurt, je buik samentrekt en je niet meer weet waar je moet kijken. Shit happens, maar waarom nou nét op het verkeerde moment? Zoals bij Lara, die met de hond van haar zus een strandwandeling ging maken. 

03-7-2019 19:00
Interview Imke Hamacher, Fotografie Amy van Leiden , Jessica machen en Getty Images

Lara (31): ‘Het was zondagochtend vroeg, op een mooie lentedag. Als ik ’s zondags op tijd wakker word, ga ik wel vaker naar het strand om een wandeling te maken, vaak met de hond van mijn zus. Een heel lief beest dat mijn zus uit het asiel heeft gered, en dat in onze familie als een prinses wordt behandeld. Bo is dol op strandwandelingen, want daar kan ze zich helemaal uitleven met rennen. Ik reed die dag met haar naar een mooi duingebied in de buurt en nam niets mee, behalve mijn autosleutel en wat cash, voor noodgevallen of als ik na de wandeling zin zou krijgen in koffie. Het was superrustig die ochtend: behalve wij tweeën was er in de duinen geen hond te bekennen. Toen ik halverwege de strandopgang stopte om haar riem af te doen, besloot Bo een flinke drol te draaien. Mídden op het zandpad. Shit, dacht ik, want ik had geen zakje bij me. Dat had ik nooit, want als ik érgens vies van ben, is het wel van het oppakken van een hondendrol. Ook al zit er een zakje tussen, van het idee dat ik zo’n warme drol moet aanraken, ga ik al bijna over mijn nek.

Lees ook: José deelde per ongeluk haar blootfoto's met de buren

Ik heb nooit begrepen dat er mensen zijn die zo’n gevuld zakje aan hun broekriem hangen en daarmee rondlopen totdat ze een vuilnisbak zien. Zó vies. Tot nu toe ruimde ik de drollen van Bo nooit op. Het was immers de hond van mijn zus die ik alleen maar af en toe uitliet, en altijd op uitlaatstroken of op plekken waar niemand ons zag. Precies toen ik om me heen keek om te controleren of iemand ons had gezien, ontdekte ik een ouder echtpaar op een paar honderd meter achter me. Nette, degelijke mensen. Die er vast niet van gediend waren dat mensen hun hondendrollen niet opruimen. Ik voelde de ogen van het echtpaar in mijn rug priemen. Het schaamrood steeg me direct naar de kaken. Zij hadden zéker gezien hoe ik omzichtig om me heen keek. Ik durfde niet door te lopen en die drol midden op het pad achter te laten, want dat zouden ze zeker asociaal vinden. Zand over de drol scheppen wilde ik ook niet, want dat viel natuurlijk ook enorm op. Blijven dralen totdat ze me inhaalden was ook geen optie – veel te obvious. Ik wilde het liefst door de grond zakken.

Lees ook: Christine (33) kreeg een onbedwingbare lachbui tijdens een begrafenis

De enige juiste oplossing, het stel vragen of zij misschien een zakje bij zich hadden, kwam niet in me op. In plaats daarvan haalde ik het enige gereedschap dat ik bij me had uit mijn zakken: mijn briefje van twintig euro. Zo goed en zo kwaad als het ging, pakte ik – vloekend en walgend – de drol op met mijn briefje van twintig. De helft bleef achter, want zo groot is een briefje van twintig niet. Maar het ging mij ook vooral om het gebaar: dat de mensen zíén dat ik het opruim. En dat ik niet asociaal ben. Dat was voor mij op dat moment het enige wat telde. Op een draf rende ik naar de dichtstbijzijnde prullenbak en gooide de drol met briefje en al in de bak. Toen ik me omdraaide naar Bo, was het echtpaar al uit het zicht. ‘Had je dat briefje na het weggooien niet gewoon schoon kunnen maken?’ vroeg iedereen me achteraf. Nee, dat vond ik echt te vies. Sindsdien neem ik altijd een zakje mee op pad. Maar als er niemand in de buurt is, laat ik de drollen stiekem nog steeds het liefst liggen. Erg, ik weet het. Maar ik vind een hondendrol nog altijd het vieste wat er is.’

Ook een verhaal over een moment waarop je wel door de grond kon zakken? Mail het naar magazine@andcmedia.nl

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.